கட்டுரை

யோசேப்பையும், தானியேலையும் விற்கும் 

தூய்மை இழந்த நிறுவனங்கள்.

//நாம் அவனைக் கொன்று, இந்தக் குழிகள் ஒன்றிலே அவனைப் போட்டு, ஒரு துஷ்டமிருகம் அவனைப் பட்சித்தது என்று சொல்லுவோம் வாருங்கள்;…//

ஆதியாகமம்-37-20

அறுபதுகளில் இருந்து ஏறக்குறைய எண்பதுகள் வரை நான் சார்ந்த கிறித்தவம் சேவைகளின் உச்சம் தொட்ட காலங்களாக இருந்திருக்கிறது. என் பாட்டனார் வழியாக கிறித்தவத்தைத் தழுவித் தந்தை கடவுள் நம்பிக்கையுள்ள மனிதனாகவும், தீவிர சமூக சேவகனாகவும், சாதி இந்துக்களுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாகவும் விளங்கியிருக்கிறார். அவரின் இளமைக் காலத்தில், கிறுத்தவத்தை வளர்த்த துரைமார்களின் சேவையைச் சொல்லும்போது, எங்கள் மனமெல்லாம் பூரித்துப் போகும். நம் இனமில்லாமல், நம் மொழியில்லாத மனிதர்கள் இப்படிக்கூட ஒடுக்கப்பட்ட மக்கைளை நெருங்கி வருவார்களா என ஆச்சரியப் பட்டிருக்கிறேன்.

வெள்ளைக்கார துரைமார்கள் குதிரையில் எங்கள் கிராமத்திற்கு வந்ததாகவும், முழங்கால் மடிந்து செல்லக்கூடிய மிகவும் பின்தங்கிய ஓலைக்குடிசைகளில் நுழைந்து, சொம்பில் கூழைவாங்கிக் குடித்துவிட்டு, கடவுளின் அன்பைப் பேசுவார்கள். ஏழை மக்களின் குறைகளை மனதுருகி கேட்ப்பார்கள். அவைகளை, துளிகூட போலியில்லாமல் தீர்த்துவைக்க முயல்வார்கள். அநேக வெளிநாட்டு ஆயர்மார்கள் தங்கள் உறவுகள், உரிமைகள், இன்பங்கள், ஏகாதிபத்தியங்கள் என பல்வேறு செல்வாக்குகளையும், உயிர்களையும் இழந்துதான், இந்த மண்ணில்  மதம், கல்வி, மருத்துவம் சார்ந்த நிறுவனங்களாக வளர்த்தெடுத்தார்கள்.

எண்பதுகள் தொடங்கி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முடியுமுன்னே அந்நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வியல்களில் அக்கறை கொண்டதாகவும், கிறித்தவத்தின் மீது பொது சமூகவெளியில் தார்மீக நற்பெயரை பறைசாற்று வதாகவும் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தது. கிறித்தவ மும்முனை நிறுவனங்களின் செயல்கள், சேவை, நேர்மை, அன்பு என்கிற மாபெரும் புனிதத்தை கையைவிட்டு நழுவவிடாமல் கண்காணித்து செயல்பட்டுவந்தார்கள். அந்தக்காலங்களில் உண்மையான, நேர்மையான, உழைக்கச் சுணங்கால்த மனிதர்களைக் கண்டுபிடித்து, மும்முனை நிறுவனங்களில் வேலைக்கு அமர்த்தினார்கள். அப்படியான பணியாளர்கள் (உயர் பதவியிலிருந்து, கீழ்பதவிவரை) தங்கள் நிறுவனத்திற்கு மிக உண்மையாக உழைத்து தங்கள் திறமைகளை நிரூபிப்பதுடன், தங்கள் பணியாளர்களையும், நிறுவனங்களையும் பெருமைப்படுத்திவந்தார்கள்.

1999க்குப் பின்னான காலகட்டங்க படிப்படியாக முற்றிலும் கலாச்சாரம் மாறிக்கொண்டே வந்துவிட்டதாக அறியமுடிகிறது. அந்தக் கலாச்சாரம் வடக்கு மூலையின் புகைவண்டி ஜங்சனில் இருந்துதான், ஒட்டுமொத்தமாக ஏறி வந்திருக்கிறது. அந்தக் கலாச்சாரம் கிறித்தவ மும்முனை நிறுவனங்களின் மேம்பாடுகளையும், சுனாமி இழப்புபோல, அனுபவிக்கச்செய்கிறது. 

பெரும்பாலும்  அன்பு, உண்மை, உதவுதல், திறமை, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை மேம்படுத்திக் காட்டுதல் என்கிற செயல்கள் முற்றாக மறக்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது, பொதுவாக மும்முனை நிறுவனங்களில், உயர் பதவி வகிப்பவர்களின் நெருங்கிய உறவுமுறைகள், மதநிறுவனத்தைக் கட்டுப்படுததக்கூடிய மிகத்தெரிந்தவர்கள், மேடை துபாடிகள் போன்ற நபர்களைத் தேடித்தேடி கல்வி, மருத்துவம், மதம் சார்ந்த நிறுவனங்களில் நிரப்பிக்கொண்டே வந்தார்கள். வருகின்றார்கள். இந்தப் போக்கு மிக மிக மோசமானப் பின்னடைவை  மும்முனை நிறுவனங்களிலும் ஏற்படுத்திக்கொண்டே வருவதை யாருமே ஆய்வு செய்யவில்லை. அரசு நிதிவழங்கும் வேலைசார்ந்து அமர்த்தும் பணிகளில் கொள்கைகள் ஏதும் கடைபிடிக்கப் டுவதில்லை. அதன் செயல்பாடுகளில் சுத்தமாக வெளிப்படைத்தன்மையும் இருப்பதில்லை.

பொதுவாக மும்முனை நிறுவனங்களில் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலைகளை மிகச்சிறப்பாக செய்கிறவர்களுக்கு மரியாதை இருப்பதில்லை. மரியாதைத் தரும் நிலையில் இருப்பவர்கள், தங்கள் பதவிகளை எந்த அடிப்படை நேர்மையிலும், முறையாகவும் பெற்றிருக்கவில்லை.  வெறுமனே மேடை அலங்காரப் பொருட்களைக் கொடுத்துவிட்டு, பொய்புகழ் பேசிவிட்டு, வந்தனங்களைத் தாழ விழுந்து சொல்லிவிட்டு, குறுக்குவழியில் பதவியை பெற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு உண்மையிலேயே நிறுவனத்தைத் தூக்கி நிறுத்தவேண்டும், சமூகத்தில் தங்கள் நிறுவனத்திற்கு நல்ல பெயர் இருக்கவேண்டும் என்பதிற்காக உழைக்க முற்படுவதில்லை.

தங்கள் இருக்கையை ராஜாவிற்கான சிம்மாசனமாக வைத்திருக்கவே விரும்புகிறார்கள். மிகச்சிறிய பெண்களின் சிரிப்பலைகள் தங்கள் மீது வீசவேண்டும் என்று ஏங்குகிறார்கள். எந்தவகையான காரியத்தையும், பணத்தின் மூலமும், கையூட்டுக் கொடுப்பதின் மூலமும் சாதித்துவிடலாம் என்ற மதம்பிடித்து அலைகிறார்கள். ஒருவேளை அந்நிறுவனங்களில் அவர்களின் கையூட்டு வேலையை திருத்திக்கொள்ள அறிவுறுத்தினால், அத்தன்மை வாய்ந்தவர்களை யோசேப்பைப்போல் மாற்றானுக்கு விற்றுவிடவும், தானியேலைப்போல் சிங்ககெபியில் போட்டு வதைக்கவும் முற்படுகின்றார்கள்.

தூய்மை இழந்த நவீனக்கிறித்தவ நிறுவனங்கள்.

'ஈரம் வற்றும் தட்டுகள்'

ஈரம் வற்றும் தட்டுகள்.

ரஜினியின் தொடக்ககாலம் கிராமங்களில் நிறைந்திருந்த பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய மக்களின் ரசிப்பால்தான், அவர்களின் கொண்டாட்டங்காளால்தான் வியாபார ரீதியாக அடுத்தடுத்து வாய்ப்புகள் அவருக்கு அமைந்தது. குறிப்பாக தலித் மக்களுக்கு அதில் பெரும்பங்குண்டு. அடித்தட்டு மக்களில், இளைஞர்கள் அவரின் புதுவிதமான ஸ்டைலில் ஈர்க்கப்பட்டார்கள். எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் பெரியவர்கள் தாமாகவே, தங்கள் இனம்போல கருதி இயல்பாகவே நம்ம ஆளாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்கிற அளவில் அவரின் படங்களை அதிக விருப்பத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால்,  அந்தக் காலகட்டங்களில் மேல்தட்டு மக்கள், மற்றும் படித்து பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்து சமூகத்தில் உயர்மதிப்பு நிலைக்குள் தங்களை இணைத்துக் கொண்டவர்கள், அநேகமாக ரஜினியை, மெண்ட்டல், அல்லது குடிகாரன் என்கிற தகுதியில்தான் வைத்திருந்தார்கள். மேலும், சாதிய ரீதியாகவும், நிறம் ரீதியாகவும் எம்.ஜீ.ஆர், சிவாஜி போன்ற பெரும் ஆளுமைகளில் தங்களைக் கரைத்துக் கொண்டிருந்ததாலே, ரஜினியை அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் ஒரு சாதாரன நடிகனாகக்கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

மேல்தட்டு விமர்சனம்

ஒரு கட்டத்தில் மேல்தட்டு மக்களின் விமர்சனங்களில் ரஜினி துவண்டு புழுவாகத் தத்தளித்தக் காலங்கள் உண்டு. அந்த நேரங்களிலும் அடித்தட்டு மக்களின் கனவு நாயகனாக வலம் வந்துகொண்டிருந்தார். அநேக இளைஞர்கள் திரும்பத்திரும்ப ரஜினியை நேரில் சென்று உரையாடுவதுபோல சினிமா கொட்டகைகளில் அவரைத் தரிசிக்கத் தொடங்கினார்கள். மேலும், ரஜினி தன்னுடைய அயராத உழைப்பால் தனித்தன்மையான திறமையை வெளிப்படுத்தினார். அதன்பால் நாளுக்கு நாள் வெற்றியையும் குவித்தார். வேறு வழியில்லாமல் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக மேல்தட்டு மக்கள் முதலில் வியாபார ரீதியான லாபத்திற்காகத்தான் ரஜினியை ஆதரித்தார்கள். அதற்கான லாபத்தை பெருமளவில் ஈட்டிக்கொண்டார்கள். லாப ருசி கண்டவர்கள் ரஜினியை மேல்தட்டிலேயே தக்கவைத்துக்கொள்ள விரும்பினார்கள்.  அவர்களுக்கு அது மிகத் தேவையாக இருந்தது. இவர்கள் எதற்காக தம்மை நாடியிருக்கிறார்கள். எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பது ரஜினிக்கு மிகத் தெளிவாகவேத் தெரியும். அதனால்தான் யாரையும் சாய்ந்து வாழ்பவராக இல்லாமல் தனிமைப்பட்டவராக இருந்துவருகின்றார். ஒருவேளை மேல்தட்டு, நடுத்தட்டு என்று இன்றைய தலைமுறை வாலிபர்கள் ரஜினியை எந்த அரசியலும் இல்லாமல் விரும்பலாம், அவர் எளிமை, நற்பண்பு, ஆண்மீகம், உச்சம் மற்றும் ஈர்ப்பு எனும் நிலை நிரந்தரமாக அவரில் உள்ளதால்.

நன்றி மறவாமை

ஆரம்ப காலங்களில் தன்னுடைய சொந்த மக்கள்போலவே தனக்கு ஆதரவு தந்த அடித்தட்டு மக்களுக்கு இதுவரை எதையுமேச் செய்யவில்லை என்ற வருத்தம் தொடர்ந்து அவரில் இருந்து கொண்டே இருந்திருக்கிறது. அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை நினைத்துக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். பொதுவாக ரஜினி கடந்த காலத்தை, அதாவது தனக்கு செய்த உதவியை மறக்காதவர். அவற்றிர்க்கு பதிலியாகத் தனக்கு வாய்ப்புக்கிடைக்கும்போது திருப்பி செய்துவிடுகின்ற பண்புடையவர். அப்படித்தான் ஆரம்ப காலங்களில் எந்த அடித்தட்டு மக்களால் தான் தமிழகத்தில் கால்ஊன்ற உதவியாய் இருந்தார்களோ அவர்களுக்கு ஏதாவது திருப்பி செய்யவேண்டும் என்ற நோகில் கபாலியைக் கையில் எடுத்தார். அப்படித்தான் பா.ரஞ்சித்தின் கதை பிடித்தவுடன், ‘போய் தாணுவைப்பார். அவருக்கு நான் நன்றிக்கடன் செய்யவேண்டியிருக்கிறது‘. என்றார்.

ரசிப்பின் உச்சம்

எங்கள் கிராமத்தில் எண்பதுகளிலும், தொண்ணூறுகளைக் கடந்தும் நாங்கள் ஒரு நாலு பேர் மிகத் தீவிரமான ரஜினி ரசிகர்கள். ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் கிணற்றண்டையில் கூடி ரஜினி புகழ் பாடிக்கொண்டிருப்போம்.  ரஜினியின் ஒவ்வொரு படம் ரிலீசாகும்போதும் முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்ப்பதற்கு பணத்திற்கு சர்வதேச திட்டம்போல் வகுப்போம். தொடர்ந்து கூலிவேலைக்குப் போவது. சில நாள் கூலி இன்னும் கொடுக்கப்படவில்லை என வீட்டிற்குச் சொல்வதுண்டு. பதில் செய்வதற்கு வேறு சில கூடுதலான வேலைசெய்து, முன்நாள் கூலியை வீட்டிற்குக் கணக்குக் காட்டுவது. சில நாள் வீட்டிற்கு கொடுப்பது போக,  மிச்சம் பிடித்து படத்திற்காக சேகரிப்பது என்றெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. அநேகமாக நான் ரஜினியின் படங்களை முதல் நாள், முதல் காட்சி நண்பர்களுடன் சேர்ந்தோ, தனியாகவோ பார்த்துவிடுவேன். ரஜினி ரசிப்பின் உச்சமாக எங்கள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத நிகழ்வொன்று நடந்துவிட்டது. ‘தர்மதுரை‘யா, ‘அதிய பிறவி‘யா சரியாக நியாபகம் இல்லை. ரஜினி பச்சை சட்டை, மஞ்சள் பேண்ட்  தொல, தொலனு போட்டு, இன்செய்துகொண்டு வருவார். அந்த உடை எங்களை ஈர்த்தது. கொஞ்ச நாளாக அதே நினைவாக இருந்தோம். சில நாள் கழித்து “டே, அதேமாதிரி டிரஸ் நம்ம நாலுபேரும் தச்சி போடனும்டானு“ பெசிக்கொண்டோம். அதை எப்படியோ சாத்தியப்படுத்தினோம். எங்கள் ரசனை எல்லை மீறியது என்று அப்போதுத் தெரியவில்லை. எனக்குப் பொண்ணு நிச்சயம் பண்ணப்போகின்ற நாளில், அந்த டிரஸ்சை நாலுபேரும் ஒரே மாதிரி போட்டுகொண்டு சென்றோம். அங்கு போனபிறகுதான் பெண் வீட்டார் “யார்ரா அவுனுங்க புதுசா தொடங்குன பேண்டு செட்டுகாரனுங்களாட்டம் வந்திருக்கானுங்கனு, ஒரே கிண்டல் பேச்சாகிவிட்டது. இருந்தாலும் எங்களுக்கு அது பெருமையாகவேப் பட்டது. ஆனால், இப்போது நினைக்கும்போ சற்று சிரிப்பாகத்தான் இருக்கிறது. இப்படியெல்லாம் ரசிகர்கள் இருந்துதான் ரஜினியின் மதிப்பைக் கூட்டினார்கள். இதுபோல ஆயிரக்கணக்கான செயலை அடித்தட்டு மக்கள் செய்து ரஜினி எனும் மாபெரும் பிம்பத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அவைகளை ரஜினி எளிதில் மறந்துவிடமாட்டார்.

மதிப்பீடு

2003க்குப்பிறகு என்னை இலக்கிய செயல்பாடுகளில் இணைத்துக்கொண்டேன். நண்பர்களுடன் உலக சினிமாவின் தரத்தை உற்று பார்க்கத் தொடங்கியதிலிருந்து படிப்படியாக தமிழ் கதாநாயகர்களின் மீதான பிரமாண்டமான நம்பிக்கைகள் குறையத்தொடங்கின. இருந்தாலும் ரஜினியைப் பொறுத்தளவில் தனிமனித வாழ்வின் சிறப்பியல்புகளில் என் மதிப்பீடு உயர்ந்தே இருக்கிறது. கிராமத்திலிருந்து நகரத்தில் வந்து பிழைக்கிறவன், நகர மக்களுக்கு செய்ததைவிட, எந்தவிதத்திலும் ரஜினி செய்யாமல் இருக்கவில்லை என்பது என் கருத்து.  இந்த புரிதலோடு கபாலியைக் குறித்து நானும் என் கருத்தை வைக்க விரும்புகிறேன். லட்சக்கணக்கில் விமர்சனங்கள் வந்திருந்தாலும் தினமணி போன்ற வன்மமான மதிப்பீட்டின் மூலம், வெகுஜன மக்களிடம் பொய்யான மதிப்பீட்டை நிறுவுவதற்கு, மாற்று மதிப்பீடாகவும் படத்தில் தவறு எங்கேத் தொடங்குகிறது. எங்கே சிறப்பு அடைகிறது என்பதை என் அறிவுக்கு எட்டியவிதமாக  வெளிப்படுத்த முயல்கின்றேன்.

தொடரும்...

கட்டுரை

கல்விப்  புத்தகங்களை விமர்சிக்கவும், அதன் தரத்தை தீர்மானிக்கவும்மான சுதந்தரத்தை மாணவனுக்கு வழங்கினால் படிப்பில் ஆர்வம் கூடும்

பள்ளிகளில் முக்கால் (கல்லூரிகளிலும்தான். ஆனால் விகிதம் குறைவாக இருக்கலாம்.) பங்கு மாணவர்கள், படிப்புன்னா, ஏன் தலைத் தெறிக்க ஓடுகிறார்கள். நாலுமுறை பரிட்சை எழுதிப்பார்த்தாதான் தெரியுது. பனிரெண்டாவது பாஸ்பண்ணியே ஆகணும் என்ற தீவிர திட்டம் எல்லாம் இல்லை. ஆன்லைன் அப்லைபண்ணலாம்னு அரசு திட்டம் கொண்டாந்தப்ப நானும் ஆர்வமா பண்ணிட்டேன்.
தனிப்பயிற்சியோ, பள்ளி அணுகுமுறையோ இல்லாமல் பாஸ்பண்ணமுடியுமா? நாம படிக்கிற இலக்கிய புத்தகங்கள் இதற்கு ஏதாவது துணைபுரியுமா? என்றக்கேள்வி இருந்துகொண்டே இருந்தது.

அதற்கு அடிப்படையாக, தேர்வு எழுதும்போது பார்த்து எழுதுதல், கேட்டு எழுதுதல் பிட் அடித்தல் என்று எந்த ஒரு சிறு தவறும் செய்யாமல் தேர்ச்சி பெறவேண்டும் முயற்சி செய்துதான் பார்ப்போம் என்று  முடிவு செய்தேன். உள்ளுக்குள் வருஷம் முழுதும் படிக்கிற மாணவர்களே குறிப்பிடத்தகுந்த அளவில் பெயிலாகிவிடுகிறார்கள். நமக்கு இருக்கிற வேலையில் இது சாத்தியமாகுமா என்ற பயமும் இருந்தது.

முதல் முறை எழுதியபோது,  இலக்கிய புத்தகங்கள் படிப்பதுபோலவே டெக்ஸ் புத்தகத்தை அதே பாணியில் ஒரு முறை முழுமையாக படித்துவிட்டு (அனா முழுமையா படிக்க முடியவில்லை. பல பாடங்களைத் தேர்வு செய்து படிக்கவேண்டியதாயிற்று) , கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு விடையளிக்க முடிகிறதாப் பார்ப்போம் என்று இருந்தேன். அதனால்,கொஞ்சம் தெம்மாங்கும் வந்துவிட்டது. புத்தகத்தை  பரிட்சைக்கு முன் ஓரிருநாள் படித்துச்சென்றேன். முதல் முறை (III குருப்)  தமிழ், வரலாறு  மட்டும் கைகொடுத்தது. ஆனால், மற்ற பாடங்களுக்கு நம் கற்பனை இட்டுக்கட்டல் உதவாது என்று புரிந்தது. ஆனாலும், யாரிடத்திலும் உதவி கேட்கவில்லை. இத்தனைக்கும் பல தெரிந்த நபர்கள்தான் ‘ஸ்கோடு, கண்காணிப்பாளர்கள்  என்று வந்து போய்கொண்டு இருந்தார்கள்.

அடுத்தடுத்த முறை சற்று கூடுதலாக கல்விச்சோலையில் பல ஆசிரியர்களின் கேள்வித்தொகுப்புகளை தேடிப்படித்தேன்.  கணக்குப்பதிவியல் மட்டும் பெரும் பிரச்சனையாக இருந்தது. ஒரு ஆசிரியரிடம் பேசியபோது, ஐந்துமார்க் கணக்கு மெத்தேடு ரெண்டு நடத்தினார். பிறகு மாலை வீட்டுக்கு வரும்படி அழைத்தார். மனைவியைக்கூட. நாலுநாள் விட்டுட்டு இருக்கலாம். இணையத்தையும், பேஸ்புக்கையும் விட்டுட்டு இருக்கமுடியுமா? இதுல எங்க சிறப்பு வகுப்பு போறது. இருந்தாலும் முற்றிலும் ஆரம்பத்தில் கொண்ட பரிசோதனை முயற்சியை கடைபிடித்தேன்.

மூன்றாவது முறைதான் ரொம்ப சோதனை. கணக்குப்பதிவியல் பல  ஆசிரியர்கள் யூடியூபில் படம் எடுத்தில் குறிப்பு எடுத்துக்கொண்டேன். என் மகள் பரிட்சைக்கு முன்னாள் இருபது மார்க் கணக்கில் இரண்டு மாடல் கற்றுக்கொடுத்தாள்.  மறுநாள் எக்கனாமிஸ் தேர்வு அறையில் கலக்கா கொள்ளையில் அலைச்சல்போல மாணவர்கள் அவன் அவன் சக்திக்கேற்ப அடிச்சான். அந்த தேர்வாப்பாத்து  ஒன் மார்க் படித்ததுச்சென்றது ஏறக்குறைய   நாற்பதுக்கு சரியா எழுதுனேன். மூணு மார்க்,  ஐந்து இருக்கும். பெரிய கேள்விகளில் சரியாகவே படிக்கலங்கிறதைவிட, படிச்சது வரலை என்றுதான் சொல்லனும். அதற்குமேல் மூளையக் கசக்கி பிழிந்தாலும் ஒண்ணும் எழுதமுடியல. பக்கத்தில் இருந்தவன் இருபது மார்க்னு ரெண்டு சொலையா எழுதியிருப்பான்போல. அவனாக  வேணுமான்னு கேட்டான். அப்பதான் உன் முழுதிறமைக்கான சோதனை முயற்சி என்று சதா சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது மனசு. அதனால பக்கத்தில்கூட திரும்பாது எழுதிவிட்டு வெளியே வந்தேன். ஆனால் அதுதான் பெயில் என்று வந்தது. கடைசியாக ஒன்றே ஒன்றுதான் நின்றது.

நான்காவது முறை அக்டோபர் -2014.  இந்த முறை 2008லிருந்து மிக முக்கியமாக ஒன்மார்க் கேள்விகள், சற்று கவனமாக ஐந்து, இருபது மார்க் கேள்விகள் கவனத்தில் கொண்டு. நான்கு இரவுகள் முழு மூச்சாக படித்தேன். மார்க் சீட் வாங்கியபோது பாஸ். ஏற்கனவே எதிர்பார்த்ததுதான். பனிரெண்டாவது மனத்திருப்தியாக பாஸ்செய்தேன். இதை ஏன் இங்கு சொல்லவேண்டும். என் திறமை வெளிப்படுத்துவதற்காகவோ, பெரிய நேர்மைசாளி என்பதற்காகவோ அல்ல.

இலக்கியப் புத்தகங்கள் ஏன் விரும்பப்படுகிறது, ஏன் ஆர்வமாக வாசிக்கப்படுகிறது என்று யோசிக்கிறபோது, வாசிக்கிறவனுக்கும் சரி. எழுதுகிறவனுக்கும் சரி. அவனுக்குள் ஏற்படும் மன நிறைவு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்.  தனக்கான மதிப்பை அதன் நுட்பம் அறிந்தவர்கள் மத்தியில் கூட்டித்தருகிறது.

பள்ளிப் புத்தகங்களைக்கூட  வாசித்து விமர்ச்சிக்கிற, அதன் நுட்பங்களை, ஆழங்களை மாணவர்களே விவரிக்கிற, விமர்சிக்கிற முறைகளை வகுத்தால், நிச்சயமாக மாணவர்கள் பள்ளிக் கல்வி புத்தகங்களில் மிக ஆர்வமானவர்களாக மாறுவார்கள்.  உதாரணம் ஒரு வகுப்பறையில் அநேகமாக மாணவர்கள், சக மாணவனை ஆசிரியரிடம் கோள் சொல்லுகிறவனாகவும், குறை கண்டுபிடிப்பவனாகவும் இருக்கிறான். மாணவர்களுக்கு மட்டும்மல்ல. பொதுவாக மனிதம்  இயல்பிலேயே அத்தன்மை ஒவ்வொருவரிடமும் அபரிதமாக இருக்கிறது.  ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் இது பலவிதமான சமூக சீர்கேட்டு வழிக்கான ஆரம்பமாகக்கூட இருக்கிறது.

பொதுவாக மனிதனுக்கு தன் இயல்பை வெளிப்படுத்த, அதன் மூலம் நிம்மதியை மனம் உள்வாங்கிக் கொள்ள பிறரை குறைகூறுதல் ஒரு தேவையாக பலருக்கு இருக்கிறது. வேகமாக வரும் தண்ணீரை மடை மாற்றுதல்போல சிறுவயதிலேயே அப்பழக்கத்தை புத்தகங்கள் மீது திருப்பிவிட்டுப் பார்க்கவேண்டும். விமர்ச்சிக்ற  அல்லது தன் திறமையை நிறுவுகிற வேலையை பள்ளிக் கல்வி புத்தகங்களில் திருப்பிவிட்டால். புத்தகங்கள் வாசித்தல் பழக்கம் கூடுதலாகும், படிப்பின் மீது கவனம் குவியும். அதிக பட்சமாக பின்தங்கிய மாணவர்கள் அநேகமாக தேர்வில் தவறிவிடாமல் இருக்க வழிவகுக்கும்.

இன்னொரு விஷயம் நான் சொல்லவந்தது, இலக்கிய புத்தகங்கள் வாசித்தல் பழக்கம் நிச்சயமாக கல்வித் தேர்வுபயத்தை லகுவாக்கும். இலக்கியப் புத்தகம் வாசித்தல் பழக்கம் என்பது, பலவிதமான நுணுக்கங்களை தெளிவுபடுத்தும். பள்ளிகளில் ஒவ்வொரு மாணவனும் நூலகங்களை பயன்படுத்த ஊக்குவித்தல் வேண்டும். பள்ளி நிர்வாகங்கள் அதிகப்படியாக அதனை வலியுறுத்தவேண்டும். படைப்பு புத்தகங்கள், ஒருபோதும் பாடப்புத்தகங்கள் புரிதலைக் கெடுத்துவிடாது என்பதை ஆசிரியர்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

டேனியல்

கட்டுரை,

‘மேலும்‘ விருதின் கூட்டம்.

நேற்று முன் நாள் மாலை (ஞாயிறு) இக்சா மையத்தில் ஜமாலனுக்கு விருது வழங்கும் விழாவிற்கு, நண்பருடன் சென்றிருந்தேன். கூட்டம் மிக திருப்த்தியாக இருந்தது. ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகளாக மிக முக்கியமான இலக்கியம், சினிமா சார்ந்த கூட்டங்களுக்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். பல கூட்டங்களில் எட்டு மணிவரை இருந்து, பிறகு தி நகர் பேருந்து நிலையம் வந்து, அங்கிருந்து ஓட்டமும் நடையுமாக மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில் டிக்கட் எடுத்துக்கொண்டு, அடிச்சி, புடிச்சி ட்ரெயினப் புடுச்சி வீட்டுக்கு வருவோம், அப்ப எல்லாம்கூட கஷ்டமேத் தெரியாது. ஜாமாலன் விருது கூட்டத்தில் ஒரு தமிழ் பேராசிரியர் பின்நவீனத்துவத்தில் நம்பிக்கையற்று பேசி முடித்ததும் (பேசி முடிக்கும் முன்னே, முடிக்க வைத்து விட்டபிறகு) கிளம்பி வெளிய வந்தோம். 

எக்மோர் நடக்க நடக்க தலை வெடித்துவிடும்போல் ஒரு வலி. தாங்கவே முடியவில்லை. ஏன் இப்படியாச்சி. என்ன காரணம் தெரியவேயில்லை. இத்தனைக்கும் ஆகாத பொருள் எதையும் சாப்பிடவும் இல்லை. இருக்க இருக்க தலையை நாலுபக்கமும் யரோ, சுத்தி, கல்லு, கட்டை கொண்டு நெறுக்கி சிதறடித்துக் கொண்டிருப்பாதாகத் தோன்றியது. அதன்பிறகுதான் ஒரு விஷயம் பிடிபட்டது. இன்றையக்கூட்டம் பெரும் விஷையங்களை எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் மொத்தமாக கொடுத்திருக்கிறது. நம் மூளை அவ்விஷயங்களை சீராக பதிவு செய்துகொள்ளமுடியாமல் மிகக் கடினமாகப் போராடி தக்கவைத்திருக்கிறது. அதனால்தான் இவ்ளவு தலைவலி என்று புரிந்தது. ஒரு கட்டத்தில் நண்பரிடமும் ரொம்ப தலை வலிக்குது என்று சொன்னேன். அவரும் சொல்லி வைத்தார்போல மூளைக்கு அதிக வேலை அதான் என்றார்.

நாகார்ஜீனன், சிவ.சு, தமிழன்பன், ஷண்முகம் போன்றோர் கடந்த இருபது வருஷமாக பேசிப்பேசி, பழுத்து அவர்களுக்குள் கனிந்த கோட்பாட்டு, கதையாடல், சொல்லாடல் சம்பந்தமான உரையாடல்களை, இவ்வளவு காத்திரமாக கேட்டது மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

நாகார்ஜீனன் பேசியவற்றில் நான் உள்வாங்கிய சில விஷயங்கள். கோட்பாட்டின் தேவை என்ன? என்று அவர் எழுப்பிய கேள்விக்கு, அவர் வாசகத்தில் இருந்து, பதில் கருத்தாக வந்த விஷயங்கள். (இதில் அவர் கூறிய வார்த்தை அப்படியே இருக்கலாம், சற்று மாறியும் இருக்கலாம்.) ‘மெட்டீரியலும், ஐடியாவும் சேருமிடம்தான் கோட்பாடு. கோட்பாடு என்பது முடிவற்றவை. எவ்விஷயத்தையும் சீராக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. தற்போது கோட்பாடுகளில் அக்கறை இல்லை. எழுத்தாளர்கள் தங்கள் மீது முதலீடு வைத்துள்ளார்கள். ஒவ்வொருவரும் தன்னையே வெளிப்படுத்திக்கொள்கிற விஷயம் நடக்கிறது. படைப்புச்செயல் என்ன, படைப்பாளர் அதில் என்னத்தை நடத்துகின்றார் (நடத்துகின்றாரா? ஒரு வேளை கடத்துகின்றார் என்பதாகவும் இருக்கலாம்) புது விஷயத்தை படைப்புக்குள் கொண்டுவருவதுதான் மெட்டீரியல் எனப்படுகிறது. எழுத்தாளன் தங்களை இன்வெஸ்மெண்ட் செய்தலிலிருந்து வெளிவரவேண்டும். படைப்பாளி, படைப்பு, படைப்புசெயல்பட்ட இடம், காலம் ஆகியவற்றைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.‘ என்று பேசினார்.

நண்பர் லோகநாதன் கூட்டத்திற்கு போகும்போதே சொன்னார். அக்கூட்டத்திற்கு பேசவருகிறவர்கள் எல்லோருமே ஜீனியர்ஸ்கள்தான். யாரையும் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. பேசும்போது புரிவதுபோல் இருக்கும் ஆனால், பல விஷயங்கள் புரியவே புரியாது. அது நம்முடைய குறைபாடாகவும் இருக்கலாம். ஏனென்றால் அவர்கள் படைப்புக்குறித்து தொடர்ந்து பேசுகிறார்கள், ஆய்வு செய்கிறார்கள் ஒப்பிட்டு பார்க்கிறார்கள். நாம் அப்படி செய்வதில்லை அதனால்கூட நமக்கு போதாமை இருக்கக்கூடும் என்றார். அது முற்றிலும் உண்மை என்றே எனக்கு படுகிறது. இருந்தாலும் அவர்கள் ஜெயமோகன், சுந்தரராமசாமி, கோணங்கி ஆகியோரைப்பற்றி படைப்பு அல்லது மதிப்பீகள் குறித்து பேசியதில் எனக்கு பல கேள்விகள் இருக்கிறது அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்.

எனக்கு புரிந்தவரையில். சட்டத்தை புணிதமாகக் கடைபிடித்துக்கொண்டு, கண்டுபிடிப்பாளர்களை, உற்பத்தியாளர்களை, திருடர்களை, நுகர்வோரை ஒரு கூட்டுக்குள் அடைத்து, அதற்குள்ளிருந்து மிஞ்சி எழும் விளைவின் வெளிப்பாட்டை புதியதொரு வாழ்விற்கான பரிசோதனை வெளி (படைப்பாக்க உத்தி) என்று பெருமகிழ்வு கொள்வது பின்நவீனத்துவம்.

சட்டம் தேவையில்லை. மனிதன் தன் மன ஒழுங்கை பிரதானப்படுத்திக்கொண்டு, அவன், சிரிப்பையும், அழுகையையும், எதிர்கால கனவுகளையும், வாழ்தலுக்கான புதிய வழிமுறைகளையும் நடிப்புத்  தன்மையற்று உள்ளதை உள்ளபடியே அப்பட்டமாக சுவாரசியத் திற்கான வகைமைகளை வைத்திருப்பது. (அதிலிருந்து ஒரு புதிய புதிய முறைகளை அங்கீகரிப்பது) நவீனத்துவம். 

ஜாமாலன் விருது நிகழ்வில் விவாதங்களில் நாகார்ஜீனன்  பேசும்போது ஜெயமோகன் எங்களை ஒதுக்குப்புறமாக தள்ளிவைத்திருக்கிறார். எங்கள் கோட்பாடுகள் விசாரங்களில் அவருக்கு நம்பிக்கையில்லை. (இதை நாகார்ஜீனன் வாசகமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. ஆனால், இந்தக் கருத்தை வலியுறுத்தும் தொனிதான் இருந்தது.) என்கிற அடிப்படையில் பேசுகிறார். சுந்தர ராமசாமி ஒரு படைப்பைக்குறித்து விமர்சனம் செய்கிறார் என்றால். அதில் எங்கள் கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலிருந்தும், அவைகளின் மையத்தில் இருந்தும் படைப்பை விளக்குவதற்கு அவருக்குத் தெரியாது.

கோணங்கிக்கு விளக்கு விருது கிடைத்திருக்கிறது. விருது கொடுப்பவர்கள் அவரின் எழுத்துக்கள் புரிந்துதான் விருது கொடுக்கிறார்களா? என்று விவாத்தின்போது பேசினார். மேலும் நம்மாழ்வார், விவேகானந்தர், திருக்குறள். எல்லாம் வெளியுலகுக்கு போவதற்கு ஏதோ இருக்கு, அதனால் போயிருக்கு. மற்றபடி படைப்புகள் தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு போக தமிழ் படைப்புகளில் என்ன இருக்கு. என்ன இருக்கு என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தார்.

இங்கேதான் அறிவாளியாக இருந்தாலும், அவர்களுக்குள் அறியா தனங்களும் சேர்ந்தே இருப்பது இருக்கத்தான் செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

ஏதோ காரணத்தால் அமைந்துவிட்டபடி, ஒரு குழந்தைக்கு இரு தகப்பன் உரிமை கொண்டு, தெரிந்தும், தெரியாமலும் பொத்தி பொத்தி வளர்ப்பதுபோல நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம், இலக்கியத்தை கையாளவேண்டும்.  அதைவிடுத்து என்னிடம், என்னிடம் வளர்ந்தால்தான் என்று தெருவில் நின்றால் அக்குழைந்தை நோஞ்சானாகத்தான் மிஞ்சும்.

ஜெயமோகன், சுந்தர ராமசாமி இவர்களை ஏதோ இலக்கியக் கத்துக்குட்டிகளைப்போல மிக லேசாக சொல்லிவிடுகிறார் நாகார்ஜீனன். படைப்பாளர்களிடம் விவாதத்திற்குறிய விஷயங்கள் இருக்கலாம் அது வேறு விஷயம். நாகார்ஜீனன் இப்படி சொல்வதற்கு அவரை எது தூண்டியிருக்கிறது. தர்கத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்ட கோட்பாட்டின் அடிப்படையே காரணம் என்று நினைக்கிறேன். கோட்பாடு என்பது அறிவியல் சார்ந்து நிறுவப்பட்ட உறுதியான சட்டம் போன்றது. அதனால்தான் சட்டத்தீர்ப்பை எழுதுகிறவர்களுக்கு தன்னளவில் எவ்வளவு நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அதேபோன்று கோட்பாடு கையகப்படுத்தி வைத்திருப்பவருக்கும், அதில் குறையாதளவு நம்பிக்கையிருக்கிறது. அதன் அடிப்படையில்தான் மற்ற இலக்கியத்தரத்தை குறைவாக மதிப்பீடு செய்யத்துணிகிறது.

அந்த நம்பிக்கைதான் மேற்குலகுக்கு ஏற்றுமதி செய்கிற அளவுக்கு தமிழ் படைப்புகளில் ஒன்றும் இல்லை என்று முற்றாக அவரால் சொல்லமுடிகிறது. தமிழ் படைப்புகளை வெளியுலகுக்கு கொண்டு செல்வதற்கும் மெனக்கெடுவதற்கும் இங்கிருக்கும் அறிவாளிகளுக்கும், வசதி படைத்தோருக்கும் தாராளமனம் இருக்கிறதா என்பதைக்கேட்டுப் பார்க்கவேண்டும். குருமார்கள் சார்ந்தோ, மதம் சார்ந்தோ, அறம் சார்ந்தோ படைப்புகள் வெலியுலகு தாராளமாக செல்கிறதென்றால் காரணம் என்ன? குருமார், மதம், இனம் சார்ந்த பெருமை பரப்புதல் காரணத்திற்காக கூட்டாகவோ, தனிமனிதனாகவோ பெரும் முயற்சிக்கு பிறகு படைப்புகள் வெலியுலகு செல்கிறது. தமிழ் படைப்பு சார்ந்து யார், எந்த கூட்டாளிகள், கூட்டணிகள் இச்செயலை செய்ய முற்படுகிறது என்பதை நாகார்ஜீனன் அறிந்தாரா என்பது தெரியவில்லை.

இலக்கியத்தை பாடும் எல்லா இயக்கங்களில் கோட்பாட்டை கைவிடாது இருப்பவர்களானாலும், எதார்த்தத்தை கடைபிடிப்பவர்களானாலும், சகோதரத்துவத்தை கடைபிடிப்பவர்களானாலும் அவரவர்களுக்குள்ளும் எரிந்து, தணிந்த பிறகும் கணந்துகொண்டிருக்கும் நெருப்புக்கங்குகளாக விழித்து விழித்து காட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது பழிபாடல். உண்மையானது எதுவும், உண்மையாக மனிதனிடம் இல்லை. ஒருவன் பெரும்பாடைக்கடந்து மொழியை பிறர் நுகர்ந்து மகிழ்ந்து, ஆழ்ந்து, ரசனைத்தன்மையுடன் அணுகும்படிக்கொடுப்பது இலக்கியம் அல்லாமல் வேறென்னவாக இருக்கும். 

டேனியல்

கட்டுரை,

விமர்சனங்களில் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் இல்லை.

தற்கால கதையாடல்கள் ஆக்கத்திலும், விமர்சனபார்வையிலும் புதிதாக ஏதாவது கோட்பாடுகளை நிறுவிச்செல்கிறார்களா என்றால் கேள்விக்குறிதான்.

ஒரு கதையை வாசித்தபிறகு, எனக்கு இப்படித் தோன்றியது, இன்னொருவருக்கு அப்படி புரிகிறது, வேறொருவருக்கு வேறுமாதிரி புரிகிறது. சுருக்கமாகச்சொன்னால் பத்துபேர் படிக்கிறார்கள் என்றால் பத்துவிதமாக புரிந்துகொள்ளலாம் என்பது இயல்புதான். அது எனக்கும் ஏற்புடையதுதான்.

ஆனால், ஒரு விஷயம்.  கதை (சிறுகதை அளவில் எடுத்துக்கொண்டால்கூட) எழுதிய படைப்பாளன், பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு கருத்தை வைத்துக்கொண்டுதான் எழுதுகிறான். ஒரு கரு துளிர்த்ததால்தான் இந்தக் கதை உருவானது என்று பல படைப்பாளர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். சிறுகதையில் குறிப்பாக ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நூல்  பிடித்தார்போல கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்பதும் இருக்கிறது. 

அப்படி இருக்க வாசிப்பாளனுக்குதான் பல புரிதல் இருக்கிறதே ஒழிய கதையாளன் வைத்தது ஒன்றுதான். படைப்பாளன் தன் படைப்பில் ஒரு கருத்தை வைத்திருக்கிறார் என்கிறபோது, விமர்சகர்கள் பல விதங்களில் கருத்துக்களை படைப்பை தூக்கிப்பிடிக்கும்படி சொன்னால் விட்டுவிடுகிறான். ஏனென்றால், வாசிப்பாளன் புரிதலை முடக்கக்கூடாது, கதையை வாழ்த்திதானே பேசகிறான் என்கிற அளவில் விட்டுவிட வாய்ப்பிருக்கிறது. நேர்மையான படைப்பாளனாக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் அதுதான் நடந்துவிடுகிறது. இப்படி சொல்வது சரியில்லை என்று சொல்லிவிடமுடியாது. ஒருவேளை அப்படிச்சொன்னால், இன்னொரு கேள்வி வரும். சரி படைப்பைக்குறித்து புகழ்ச்சியாக வரும் புரிதல்களை மட்டுமே ஏன் தாராளமயம் கொண்டு ஏற்கிறான். வாசிப்பாளனின் புரிதலாக, அதே எழுத்தை இகழ்ச்சியாக சொல்லும்போது வெறுப்படைகிறான் (தேர்ந்த படைப்பாளியாக இருந்தாலும்) என்பதற்கு பதில் இல்லை. காழ்ப்புணர்ச்சி, தாங்கும் சக்த்தி, பொறாமை இவைகளுக்குள் எல்லாம் போகவேண்டாம். பொறுப்புணர்வோடு வாதிடும் நோக்கோடு பார்த்தல் முக்கியம்.

ஆக பலவிதமான புரிதல் என்பதற்கு உள்நோக்கம் இல்லை என்றாலும், அதை வாதிடும் பொருளாக சொல்வதில் உள்நோக்கம் இருக்கிறது என்பதுதான் என் எண்ணம். இன்னொரு விஷயமும் இங்கு தோன்றுகிறது. ஒரு படைப்பை பலவிதமான புரிதல்களில் புரிந்துகொள்ளலாம் என்பது சரியாக இருந்தால், படைப்பைக்குறித்து வரும் பல விதமான விமர்சனங்களை, ஏன், எந்த ஒரு தேர்ந்த பத்திரிக்கையும்  சேர்ந்தால்போல் வெளியிடுவதில்லை. தேர்ந்த பத்திரிகைகள் ஓரளவு படைப்பைப் பிரிதிபளிக்கிற விமர்சனங்களை மட்டுமே ஏன் வெளியிடுகிறது.

என்னைப் பொறுத்தளவில் பலவிதமான புரிதல் என்பது முன்னோர்களின் கண்டுபிடிப்பு. அதைத் தவறு என்று சொல்லவில்லை. தற்போது வரும் படைப்பாளிகள் அதற்குமேல் எதுவும் இல்லை என்பதுபோல் அதையே திரும்பத் திரும்ப சொல்வது ‘மாமியார் முதுகுடைய செய்துவைத்த சாப்பாட்டை, மருமகன்  தலைவாழையில் விருந்து சாப்பிடுவதுபோல்‘ அதன்பிறகு பெரும்பாலாக அவ்உறவுக்குள் வெறுமையின் வெற்றிடம்தான் (மருமகன் சாப்பாடுனு சொன்னதும், ஒரு மலையாள படத்தில் ஒருத்தன் வரும்போதெல்லாம் சாப்பாடு மட்டுமே சாப்பிடுவானே அதுதான் நாபகம் வருது. படத்தின் பெயர்  நாபகம் இல்லை.) என்று கருதுகிறேன். 

கதையாடல்களில் ஆதர்ச விருப்பமாக, மிக நெருங்கி வாசிப்பவன் படைப்பாளனின் மனதிலிருந்து எழுத்தாக விழுந்ததை, அதே புரிதல்களுடன் மீட்டெடுப்பான். அப்படி மீட்டெடுக்க முடியவில்லை என்றால் அவனிடம் போதாமை இருக்கிறது. அல்லது அவன் அப்படைப்பை ஆழ்ந்து அணுகவில்லை என்றுதான் அர்த்தம். 

யாரோ ஒருவர் எழுதியப் படைப்பின் புரிதலை மிகச்சரியாக சொல்ல வேண்டும் என்பது இரண்டாம் பட்சமாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு கருத்தில் நிற்பது என்பதுதான் சரியாக இருக்கும். அது உண்மை என்பதால்தான், ‘உன் படைப்பை எழுத்தாக வை நீ யாரென்று சொல்லுகிறேன்‘ என்கிற சொல்லாடல் இலக்கியத்தில் அனைவராலும் ஒப்புக்கொள்ளப் பட்டிருக்கிறது. பிறகு ஏன் பல வித்ததில் புரிந்துகொள்ளலாம் என்பதும் பெரும்பாலன நடைமுறைப் பேச்சாக இருக்கிறது என்று யோசிக்கும்போது விமர்சகன் தங்களைத் தப்பவைத்துக்கொள்ள சொல்லும் வாசகமாகத்தான் என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. 

இந்த வாசகத்தால்தான் இலக்கியத்தை ஆழ்ந்து படிப்பதில் இருந்து கீழ் தள்ளியிருக்கிறார்கள், அல்லது கதைகள் வாசிப்பு என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு என்கிற அளவிற்கு வந்துவிட்டது என்பது என் நிலைபாடு.

ஆக படைப்பாளர் மற்றும் இலக்கிய ஆர்வல அறிஞர்கள் படைப்பைக்குறித்தும், விமர்சனங்களைக் குறித்தும்  புதிய கோட்பாட்டுக் கண்டுபிடிப்புகள் செய்தால்தான் இலக்கியத்தை வரும்காலத்தில் சிறுபான்மை (சாதி, மத அடிப்படையில் இல்லை. இலக்கியதில் ஊடாடும் மக்கள்) மக்களிடமாவது அழிந்துவிடாமல் தக்கவைக்கமுடியும்.

டேனியல்

கட்டுரை,

                          ‘வேற்றுமைக்குள் ஒற்றுமை‘

டும்...டும்...டும்...டும்... டும். இதனால் காஞ்சியின் சகல இலக்கிய அமைப்பாளர்கள் நண்பர்களுக்கும், இலக்கியத்தில் தங்களையும் ஒரு குச்சியாக இணைத்துக்கொண்டுள்ள தனி நபர்களுக்கும் காட்சித்திரையிடல் அமைப்புகளுக்கும் தெரிவிப்ப தென்னவென்றால் இக்கல்வியாண்டு முதல் (கல்வி ஆண்டுனாதான் ஒரு பயம் வரும்) சம சஞ்சாரத்தின்கதவு திறக்கப்பட தங்களால் ஆன ஈடுபாட்டை நாடி நிற்கிறது காலம். டும்...டும்...டும்...டும்... டும்.

நாம் அரசியல் கட்சி  நடத்தவில்லை. நாம் அக்கட்சியின் தலைவர்களென்றும் சொல்லிக்கொள்வதில்லை. அப்படி இருந்தால் ஒரு கட்சி நிர்வாகத்தில்  இன்னொரு கட்சி நுழையக்கூடாது என்று கருதிக்கொண்டிருக்கலாம்.   நாம் நடத்துவது,  பெருவாரியான மக்களுக்கு சூன்யமாய்தெரிகின்ற, நடத்துனருக்கு நஷ்டத்துடன் மனக்கஷ்டத்தையும் தருகின்ற கூட்டங்களாகும். தமக்குத் தெரிந்தே சூன்யம் வைத்துக்கொள்ளும் தொழில் இலக்கியம், உலகத்தரத்தில் கலை நேர்த்தியான சினிமாவைப்பற்றி பேசுவதும்தான் என்று நினைக்கின்றேன்.

நமக்குள் பல விதங்களில் கலைசார்ந்து புரிந்துகொள்வதில் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். இந்த வகையில் அர்த்தங்கொண்ட வகைமைகளில் நடக்கும் கூட்டம், மற்றும் திரையிடல்களில்தான் என்னால் கலந்துகொள்ளமுடியும் என்ற முதிற்சி இருக்கலாம். அப்படி எண்ணிக்கொள்வது அவரவரின் தனியுரிமை. ஆனால், இலக்கியம், நல்ல சினிமா சார்ந்து அமைப்புகள் நடத்தும் கூட்டங்களை ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரித்துவிடுவது அறம் அன்று. வியப்பு என்னவென்றால் இரு சாராருக்கும் ஒன்றுக்கொன்றில் மிகுந்த ஈடுபாடு இருக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் நடத்துவதில் நான் கலந்துகொள்ளமாட்டேன். இவர்கள் நடத்துவதில் அவர்கள் கலந்துகொள்ளமாட்டார்கள் என்றப் போக்கு ஓங்கி நிற்கிறது. இதை வெளியில் இருந்து பார்க்கிற சாமான்யன் நம்மை கேலிக்கூத்தாகப் பார்க்க வாய்ப்பிருக்கிறது.  இரு நபர்கள் நேருக்கு நேர் வாதிடலில் ஒருவருக்கு தன்மானக்குறைவு ஏற்பட்டுவிட்டால் ஒருவேளை அமைப்புகளுக்கு வருவதற்கு சற்று சங்கடம் ஏற்படலாம். அதைக்கூட நிவர்த்திசெய்துக்கொள்ள சாத்தியம் இருக்கிறது. அதற்கே இருக்கும்போது வெறுமனே மன உறுதியை நம்பி வேண்டுமென்றே போகக்கூடாது என்ற முடிவை தள்ளுபடி செய்ய வேண்டி முன்மொழிவுகள் வைக்கப்படுகிறது. 

ஒரு சிறப்பானக்கூட்டம், அல்லது திரையிடல் நடக்கிறபோது அதன் நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் இல்லாமல்போய் வெறுமனே பொழுதைக் கழிக்கவரும் நபர்களால் மேலோட்டமான (மட்டமான) கேள்விகளை எழுப்பி நிகழ்வை உப்பு சப்பு இல்லாமல் ஆக்கிவிடுகிறார்கள். இந்த நிலமை நம் இருப்பிடத்தில் தொடர்ந்து இருந்தால், எதிர்காலத்தில் தான்தோன்றியாய்த் தோன்றிய ஏதோ ஒரு இளைஞன் குறிப்பிட்ட காலத்தில் இலக்கியத்தில் சூன்யம்தான் இருந்த்து என்று சாருநிவேதிதாவின் வார்தைகளால் திட்டித் திட்டி சபிப்பதைத்தான் செய்வான். ஆகவே ஒவ்வொருவரும் இதில் தயைகூர்ந்து தாராளமயத்தை கடைபிடிக்க கோரப்படுகிறார்கள்.

ஒரு வேளை  இலக்கியம் என்ற பெயரில்  பெரு லாபம் காணுமளவுக்கு பத்திரிக்கை, பதிப்பகம் என்று வளர்ந்துவிட்டால்கூட. அவரவர் வருவாயை தக்கவைத்துக்கொள்ள நாம் எப்போதும் எதிரி நாடகம் ஆடிக்கொண்டே இருக்கலாம்.  ஆனால், நாமோ வெறுமனே டீ, பிஸ்கட்கொடுத்து சாமானியனின் மூளையில் சமூக நலன் எனும் பித்துப் பிடிக்க மந்திரம் ஓதுகின்றோம்.  ஓதுவது, சில நேரங்களில் பிறருக்கானது என்றே எண்ணிக்கொள்கிறோம். அப்படியல்ல பல நேரங்களில் ஓதும் வார்த்தைகள் நமக்கே மறந்துபோகாதபடி நிதானித்துக்கொள்ள நமக்கும் பயன்படுகின்றது. ஆக, அது அவரவர் அமைப்பு என்று தெளிவாகிவிட்டபிறகு வேறுபாடுகளை மறந்து அமைப்பாளர்கள் ஒன்றில் ஒன்று ஒன்றிக்கொள்ளவேண்டும். அவர் முதலில் வரட்டும், இவர் வரட்டும் என்பதை பின்னுக்குத்தள்ளிவிட்டு. எது முதலில் வருகிறதோ அதில் கலந்துகொள்ள முயலவேண்டும்.

ஒரு வேளை முதலில் வருவது தமக்கு ஏற்புடையக் கூட்டமாய்  இல்லாமல் இருந்தால், கட்டாயமில்லை. நமக்கு ஏற்புடையக்கூட்டமாக இருந்தால் மதிக்கவேண்டும். மதித்தல் என்பது, பங்குகொள்ளுதலின் பொருளாகும்.  இலக்கியக்கூட்டத்திற்கு ஒரு சாரார் தானாக மனமுவந்து  கலந்துகொண்டால், அடுத்து நல்ல சினிமா திரையிடலுக்கு அடுத்த அமைப்பாளர்கள் பங்குகொள்ள முயற்சிக்கவேண்டும். படைப்பைப் முன்கூட்டியேத் அறிந்திருந்தால் கலந்துகொள்பவரின் விருப்பு கருத்தில் கொள்ளலாம். அதற்காக சாக்குப்போக்குகளை தவிர்ப்பது நல்லது.

ஒருவர் கூட்டத்தில், இன்னொருவரின் கூட்டத்திற்கான அழைப்பிதழை பார்வையாளர்களுக்கு எந்த சங்கடம் இல்லாமலும் அளித்துக்கொள்ளலாம். அதற்காக பேச்சாளர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே குறுக்கும், நெடுக்குமாக  நடமாடி அழைப்பிதழ் கொடுப்பதைத் தவிர்க்கவேண்டும்.

காஞ்சியில் இலக்கியம், மற்றும் நல்ல சினிமா ஆர்வலர்கள் படைப்பாளர்கள் ‘வேற்றுமைக்குள் ஒற்றுமை‘ என்ற பண்பை கடைபிடிக்கவேண்டும் என்பதில் தாராள மனமுள்ளவர்கள் கடந்த காலத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாது. கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ள முயற்சிக்கவேண்டும். ஒருவேளை ஒரு சாரார் கலந்துகொண்டு இன்னொரு சாரார் கலந்துகொள்ள மழுப்புச் செயல் செய்தால், அதன் நியாயமற்ற வாதங்களை பொதுவெளியில் வைக்கப்படும். அவரவர்கள் நடந்துகொண்டதில் எப்பக்கம் உதாசினங்கள் நடந்துள்ளது என்பதை பார்வையாளர்கள் தீர்மாணித்துக்கொள்வார்கள். தீர்மாணிப்பதின் பொருள் அவர்கள் இயல்பை தீர்மாணிக்கிறார்கள் என்பதை உதாசினப்படுத்தியோர் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஒருவரின் இயல்பை தீர்மாணித்தல் என்பது எதிர்காலத்திற்கு வழிகாட்டியான விஷயமல்ல. அதற்கு பின் விளைவுகள் இல்லை என்று சொல்லிவிடமுடியாது. ஆளை காலி செய்கிற அளவுக்கு யோசிக்கவேண்டாம். ஒரு வகையில் தங்களுக்கு விருப்பமான இலக்கிய வகைமைகளில் இருந்து பார்வையாளர்களே, அவர்களைத் தள்ளிவிடுகிற வாய்ப்பிருக்கிறது. இது, ஆள் காலியாவதை விடக் கொடுமையானது என்பது அதை நேசிப்பவர்கள் உணருவார்கள்தானே.

விரும்புகிறவர்கள் ஒன்றில் ஒன்று கலக்கும்போது  மனப்புழுக்கம் உடைகிறது. சம்பந்தப்பட்ட வகைமையில் இயல்புநிலைத் திரும்புகிறது. ஆலோசனைகள் பெருகுகிறது. ஆர்வம் தழைக்கிறது. அரங்கேற்றம் தொடங்குகிறது. இவ்வளவும் இயல்பாய் நடக்க வழியிருக்கிறபோது. நாம் ஒருவரின் ஒருவர் முகம் பார்க்காதபடி ஒளிந்துபோய்க்கொண்டிருப்பது நல்ல நடைமுறைக்கான செயல்களா யோசிக்கவேண்டும். எந்த நபரும் எல்லா நிகழ்வுக்கும் தவறாது வரவேண்டும் என்பது முற்றிலும் நிராகரிக்கப்படுகிறது. ஆனால் முடிந்தளவு வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் இயல்பாக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. நிகழ்வை ஏற்பாடுசெய்கிறவர்கள் தோய்வின்றி செய்கிறபோது பார்வையாளர்கள் அதைக் குறைவாக மதிப்பிடக்கூடாது.

முதலில் இணக்கமாவோர் சமாதானத்தூதுவர்கள் என்று அழைக்கப்படுவர். இது வெறுமனே புறா பறக்கவிடும் தண்டோரா இல்லை. திறமையானவர்கள் முக முகமாய் தரிசிக்காமல் போவதால் எந்தச் செயல்களிலும் முன்னேற்றம் அற்றேக்கிடக்கிறது.

யோசிங்க. வாங்க... வாங்க... வாங்க... ‘வேற்றுமைக்குள் ஒற்றுமை‘ காண.

டேனியல்

ஆங்கில எழுத்துரு வந்தால் ஜெயமோகன் அம்பானியாகலாம்

  ஆங்கில  எழுத்துரு  வந்தால் ஜெயமோகன் அம்பானியாகலாம்

தி இந்துவில் ஜெயமோகன் அவர்களின்  கட்டுரை வாசித்தபோது, சரி. பல வருஷஙகளுக்கு முன்பிருந்தே ஆங்கிலவழி படிக்கின்ற மாணவர்களிடம்  சாதாரணமாக புழக்கத்ததில் வைத்திருப்பதைத்தான் சொல்லுகிறார் என்று இருந்தேன். அதன்பிறகு பெருவாரியாக எழுகின்ற விவாதங்களைப்  படித்தேன். ஜெயமோகன் எழுதிய விளக்கக் கட்டுரையை வாசித்தேன். இரண்டாவதாக மீண்டும் தி இந்துவின் கட்டுரையை வாசித்தேன். எவ்வளவு சுலபமாக தன் குறைபாட்டில் இருந்து தப்பித்துக் கொள்ளமுடிகிறது என்று வியந்தேன்.

ஞாநி, தமிழ்செல்வன் போன்றவர்கள் ‘தற்காலத்தில் தமிழுக்கான பிரச்சனை என்ன? அதைத்  தீர்ப்பதற்கான முடிவு என்ன என்பதை சொல்லாமலே இதுதான் தீர்வு என்று வைக்கிறார்‘ என்றும். தமிழை உள் நோக்கத்தோடு சீரழிக்க முனைகிறார்  என்றும் தங்கள் வாதத்தை வைத்திருந்தார்கள்.

ஜெயமோகன் அவர்களின் விளக்கக்கட்டுரையில்  எதிர் தரப்பினரின் கேள்விகளுக்கோ, வாதங்களுக்கோ சரியான பதிலைத் தேடவேண்டி இருக்கிறது. பிராமி, சமஸ்கிருதம், மாலாய், தென்னாப்பிரிக்கா, ரோமன், காலனியம்  நிலபிரபுத்துவம், பெரியாரியம்,  எல்லாவற்றையும் பேசி எதிர் தரப்பினரை மிரட்டி வைத்துவிடுகிறார். அவர்கள் எழுப்பிய வாதத்திற்கோ, கேள்விக்கோ பதிலாக மிகக்குறைவான வார்த்தைகளையே விடுகிறார்.

விளக்கக்கட்டுரையில்  'ஒரு கருத்தை முன் வைத்து  எதிர்வினையை பார்ப்போம், முற்போக்கினர் எப்படி எதிர்வினை ஆற்றுகிறார்கள். எத்தனைபேர்  பகுத்தறிவுடன் பேசுகிறார்கள்' என்று கணக்கிடுவோம். என்று சொல்வதே மிகவும் மோசமான தப்பிக்கின்ற உள்நோக்கம் கொண்டது.

ஜெயமோகனின் இந்தக்கூற்று ஞாநி, தமிழ்செல்வன் மேலும் தழிழ் பற்றாளர்களின் எதிர்ப்புக்கு வைக்கப்பட்ட நழுவும்  பதிலாகத்தான் புலப்படுகிறதே ஒழிய ஒரு விவாதம் வரவேண்டும் என்பதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல என்று உறுதியாக சொல்லமுடியும். ஏனென்றால், மொழியை முற்றிலும்  முற்போக்காளர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள், தமிழ் பற்றாளர்களின் கைகளில் மட்டுமே இல்லை என்பது அவருக்கு தெரியாததல்ல.

ஒரு வேளை  தமிழ் நிலையின் எதிர்காலத்திற்கான உறுதியான  முன் மொழிவை சொல்வதென்றால், முக்கியமாக அரசின், உயர் கல்வியாளர்களின், கல்வி நிறுவன முதலாளிகளின்     கவனத்தை திசை திருப்ப முக்கியமான கருத்தோட்டங்களை தி இந்துவின் முதல் கட்டுரையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.  உண்மையில் இதுவே நோக்கம் என்றால் நிச்சயம் புத்தக விர்ப்பனைக்கான  புள்ளி விவரம் வந்திருக்காது.  ஒரு வேளை  அதிகம் எழுதுபவராக இல்லாமல்  சொல்லியிருந்தால். அது ஒரு குறிப்பாக மட்டுமே  உணரப்பட்டிருக்கும்.


ஒரு நாட்டில்  நினைத்த மாத்திரத்திலே வேற்று மொழியை, தான் நினைத்த படி, நாடு முழுதும் பரப்பிவிடுகிற அரசுகளிடம், உயர்கல்வி நிறுவனங்களிடம் தன் வாதத்தை வைத்து பதிலை பெற நினைக்காமல், எண்ணைக்கு காஞ்ச தலையில் எரி நெருப்பைக் கொட்டி, புண்ணு சீக்கிரம் ஆரட்டும் என்று பொன்     மொழிகளைக் கொட்டுகின்றார்.

இவைகளை எல்லாம் முடித்துக்கொண்டு கடைசியாக இரண்டாம் முறை தி இந்துவின் கட்டுரையை வாசித்தபோது. எடுத்த எடுப்பிலேயே ஆங்கில புத்தகம் வந்த நாளிலேயே 2000 ஆயிரம் பிரிதிகள் விற்கின்றது. வாலிபர்களில் அதிகம்பேர் ஆங்கிலத்திலேயே வாசிக்கிறார்கள் என்று வியந்து வியந்து எழுதுகிறார்.

தமிழில் அதிகமாக எழுதுகிறவர் என்ற அடிப்படையில் தம்முடைய புத்தகம் ஆங்கில எழுத்துருவில் வந்தால் வாலிபர்கள், ஆங்கில மொழி கற்கும் பிள்ளைகளால் விற்பனை எகிறிவிடும் என்ற யோசனையின் அடிப்படை ஆர்ம்பப் புள்ளியாகக்கூட இருக்கலாம் என்று கருதத்தோன்றுகிறது. உண்மையிலேயே விவாதத்தை எதிர்நோக்கி எழுதி இருந்தால் நிச்சயம் ஜெயமோகன் கட்டுரையின் தளம் இன்னும் கருத்தாழம் மிக்கதாக வந்திருக்கும். இங்கு புத்தகம் விற்பனைப் பற்றியோ, எவ்வளவுபேர் ஆங்கிலத்தில் வாசிக்கின்றார்கள் என்ற கணக்கெடுப்போ வந்திருக்காது.


க.  KA வையும் ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் படிக்க சிறமப்படுகிறார்கள். ஜெயமோகன் அவர்கள்  இதைச்சொல்லுவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்) சைதைன்யா எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் அவ்வளவு கதைகளை மொழிபெயர்த் திருக்கிறாளாமே கேள்விப்படவே இல்லையா? தற்கால சிறுவர்கள்  வெகு சீக்கிரத்தில் பல விஷங்களை ஒரே நேரத்தில் புரிந்து கொள்கிறார்கள். எப்போதும்போல, அரசின் சரியான கண்காணிப்புகள் இல்லாமல், கிராமத்தின் குழுந்தைகள் தான் சிறமப்படுகிறார்கள்.

''AMMAA  INGKEE  VAA  VAA''   உலகம் சுருங்கி வருகின்ற நேரத்தில் ‘அம்மா, இங்கே‘ ஆங்கில எழுத்துருவில் எழுதும்போது எழுத்துக்கள் எண்ணிக்கை கூடுகிறது.  மேலும்   இந்த முறையில் புழக்கத்தில் வந்தால் ஆங்கிலமும் சரியாக  கற்றுக்கொள்ளமுடியாது,  தமிழ் புழக்கத்தில் இருக்குமா என்பதும் சந்தேகம். 

எழுத்துரு மாறினாலும் அது தமிழின்  அர்த்தம்தானே.  வேற்று மொழிக்காரன் நம்மொழியை அறிந்து கொள்வதில் இன்னும் சிக்கலை ஏற்படுத்தாதா?  அப்போது மொழி  தக்கவைப்பது எப்படி?  ஒரு மொழியை எழுதுவதற்கு  தமிழ் தெரியணும், அதற்கான ஆங்கில எழுத்துருவும் தெரியணும். சரி அப்படியே நடந்தாலும் ஆங்கில மொழியை உருப்படியாக கற்காமல் வேலை வாய்ப்புகளில் என்னத்தை சாதிக்கமுடியும். பணக்கார பிள்ளைகள் எப்படியும் ஆரம்பம் முதலே உயர் தரமான மெட்ரிக் ஆடையை அணிந்து கொண்டு மேலை நாடுகளுக்கு பயணிப்பார்கள். ஒண்ணும் இல்லாதவன் ‘ஏ பி சி.டி‘மட்டும் வச்சிக்கிணு குண்டாஞ் சட்டியிலேயே சுத்தி வரணுமா?.

தன் கல்வி நிலையை உயர் தகுதியாகக்  கருதும் மெட்ரிக் கல்வி நிறுவனங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளையும், கிராமங்கள், நகரங்களின் ஏழை எளிய பிள்ளைகளையும்  சமமாக்கும்  நிலை ஏற்படுமா? படிக்கும்  பிள்ளைகள் எல்லாரும் எல்லா பள்ளிகளில் சேரவும், தங்களுக்கு பிடிக்காதபோது எந்த அச்சுருத்தளும் இல்லாமல் விலகவும்  முடியுமா?  இருக்கிற சொச்சம் சிறுதொழில்களையும் ஒரு அப்பாவித்தமிழன் தன் வாழ்வா தாரத்திற்காக,  அதை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியுமா? அறுபது ஆண்டுகாலம் மாறி மாறி மக்களின் உணர்வுகளை மீறி ஆட்சி செய்யும் கட்சிகள் முடங்கி, சமூக அக்கறைக்காகவே உழைக்கும் ஒரு ஓட்டாண்டி தமிழகத்தின் ஆட்சிப்பொறுப்புக்கு வரமுடியுமா?  முக்கியமா தமிழுக்கு உரிய மொழியின், அழகிய, ஆழமான, உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாமல், வெறும் ரெடிமேட் வத்தக்குழம்பு போல ஆங்கில எழுத்துருவில் வார்த்தைகளை வீசுவதாக இருக்குமா?

இவைகளுக்கு எல்லாம் சந்தேகமே மிஞ்சினாலும், புத்தகம் விற்பனை எகிறினால்  ஒட்டு மொத்த தமிழகமும் முன்னேறி விடுமா என்ற கேள்வியே எஞ்சி நிற்கிறது.?


ஜேடி
‘

தெரிந்தது, தெரியாதது, புரிந்தது, புரியாதது எல்லாம்..... எனக்குள்ளும் இருக்கிறது.

தெரிந்தது, தெரியாதது, புரிந்தது, புரியாதது எல்லாம்.....
எனக்குள்ளும் இருக்கிறது.

கொஞ்ச நாளுக்கு முன்பு,  எந்தச்சூழ்நிலையிலும் நான் பெரிதும் மதிக்கும் உள்ளூர் படைப்பாளர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது. ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். புதிதாக எழுத வருகின்றவர்கள். ஏன் அவசரப்படுகிறார்கள். சீக்கிரத்தில் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதில் ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். அப்போது நானும், அவரும் படைப்பைக்குறித்து விவாதமாக முரண்பட்ட  கருத்தை போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். 

(அவசரப்படுதல், வெளிப்படுத்தல்) வாக்கியம் என்னைக் குறித்தேப் பேசினார்.  ஆனால், அவரில் இருந்து புறப்பட்ட வாக்கியம் என்னை நேரடியாக காயப்படுத்துவதுபோல் வரவில்லை. அவரிடம் உள்ள மிக நெருக்கமான பண்பு அது. எதிர் வாதம் செய்கிறவர்களுக்கு, உவமானங்களின் மூலம் புரிதலை உணர்த்துவார். எதிர் நபருக்கு பெரிய அளவில்  மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தாது. பெரும்பாலும் அவருக்குச்  சாதகமாகவே முடியும். நூற்றில் பத்து விழுக்காடுதான், எதிர் நபரின் கருத்தை ஆமோதிப்பதாக இருக்கும். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் எதிர் நபரே மன திருப்தியாய், அவரின் கருத்தே சரி என  ஒப்புக்கொள்வார்.   பத்து விழுக்காடு அவராக, போனால் போகிறது என்று விடுவதுதான். 

 அப்படியா? விளம்பர விரும்பியா? ஒரு வேளை அவர் சொல்வது உண்மையாகத்தான் இருக்குமோ?  தன்னை ஒரு எழுத்தாளன் என்று காட்டிக்கொள்வதின் மூலமாக,  குறைந்த பட்சம் பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் ரேசன் கடையில் கார்டு இல்லாமல் அரிசி கொடுப்பார்களோ?  அல்லது எதிர் வீட்டின்  நாட்டார் கடையில், 'இந்த மாசம் சம்பளம் வரல.  ஐம்பது ரூபா, ஒரு வாரம் கழிச்சித்தரேன்' என்றால் இவனெல்லாம் என்ன மனுஷன் என சொல்லாமல் விடுவார்களோ? அவர் சொன்னதை  வெகுநாட்களாக யோசித்துத்துக் கொண்டே இருந்தேன். 

மேலும், அந்த வாசகம்  உறுதிப்படும்படி  அந்த நேரங்களில் பல காரியங்களை செய்துகொண்டிருந்தேன். அதாவது பல சிறு பத்திரிகைகளுக்கு கதைகளை அனுப்புவது. தொடர்ந்து எழுதுவது. உச்ச கட்டமாக இணையத்தில் வரும்போது பழக்கமில்லாத தளங்களாக இருந்தாலும்,  சில நேரம் கதைகளை அனுப்புவது. அப்படிதான்   ஒரு முறை  மாமல்லனுக்கு, ஒரு கதையை அனுப்பியபோது “அலோ, மிஸ்டர் இனிமே கதை, கிதை அனுபுற வேலை எல்லாம் வச்சிக்காத என்று திருப்பி அனுப்பினார்.  இன்னொரு முறை மலைகள் இதழுக்கு, கதையை அனுப்பியபோது, சிபி செல்வன் நண்பரே  உங்கள் எழுத்தில் பிழைகள் வருகிறது. ஒரு எழுத்தாளன் ஒவ்வொரு முறையும் அகராதியைப் பார்த்துப் பார்த்து  எழுதமுடியாது என்றார். மேலும் உங்கள் அவசரத்துக்கு மலைகள் பயண்படாது என்ற தொனியில் சொல்லிவிட்டார்.   

ஆமாம், ஒவ்வொரு முறையும்  பார்த்து பார்த்து எழுதுவது மிகக்  கஷ்டம்தான். என்று உணர்ந்தேன். சற்றுநேரத்தில்  இல்லையே, ஒரே மூச்சாய் அகராதியை முழுதுமாக படித்துவிட்டால் எழுதுவது மிக மிக சுலபம்தானே என்று யூகித்தேன். ஆனால், அதை மெயிலில் அனுப்பவில்லை. நாம முட்டாள் தனமாகத்தான்  நடந்துகொண்டோம் வருந்தினேன். எதற்காக வருந்தினேன் என்றால் சிபி செல்வன் நண்பருக்கு  இரண்டு மூன்றுமுறை சாட்டில் கதைப்பற்றிக்  கேட்டுவிட்டேன். (அந்த சமயம் என் மெயில் முகவரி  யாரோ ஒருவரால் திருடப்பட்டு.  பல முறை விளம்பரச்  செய்தி என் மெயிலில் இருந்து எனக்கே வந்துகொண்டிருந்தது. அதனால், அனுப்பிய கதை போச்சோ இல்லையோ என்கிற பயம் இருந்தது, நிச்சயம் அவருக்குத் தெரியாது என்றே நினைக்கிறேன்.) 

இப்படி எல்லாம் செய்வதுதான் அவசரப்படுதல்  என்று ஆகிவிடுகிறதோ? தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள துடிப்பதாக அர்த்தமோ?  என்று புரிந்துகொண்டேன். பிறகு என் அறியாமையை நானே வெறுத்து நொந்துகொண்டேன் இருந்தாலும் நாம்,அலங்காரத்தையோ, விளம்பரத்தையோ ஒருபோதும் கொள்ளையடிக்க விரும்புவதில்லை என்று, மனம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது. ஆனாலும், இலக்கியம் என்று வருகிறபோது ஏன் இப்படி செயல்படுகிறோம் திரும்பத் திரும்ப யோசித்தேன். 

வாழ்வியல் நடைமுறைச் சார்ந்த அணுகுமுறையும், இலக்கியச் சஞ்சாரமும் ஒரேத்தன்மையான பழம் என்று எண்ணுவது சரியான பார்வையல்ல. என்கிற புரிதல் ஒரு மெல்லிய இழையாக விளங்கியது. என்றாலும்,  இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் நான் மதிக்கத்தக்கவர் சொன்னது போல நாம் விளம்பர விரும்பிதானோ என்கிற ஐயம் இருந்துகொண்டே இருந்தது. 

மீண்டும் கொஞ்ச நாள் கழித்து,  நான் மதிக்கத்தக்வர்  புதிதாக இணையத்தை பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். அவருக்கு கணினியின் செயல்கள் எல்லாமே புதிது.முதல் முறையாக அப்போதுதான் கைப்பழக்கமாகிறது.  சில நண்பர்களை வைத்துக்கொண்டு பழகினார். உடனே முகப்புத்தகத்தைத் தொடங்கினார்.  அதில் எப்படி எல்லாம் செயல்படலாம் என்று தன்னைவிட வயது குறைவானவர்களிடம் கேட்டுக்கேட்டு, தானே பேஸ்புக்கில் எழுதவும் கமெண்ட் போடவும் கற்றுக்கொண்டார். 

எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர், நன்றாக எழுதக்கூடியவர். ஒன்றிரண்டு கதைகள் எழுதியிருக்கிறார். அந்தக்கதையே மிகவும் பிரபலமாக பேசப்பட்டது. 'ஏங்க நீங்களாம் எழுதினால், என்னைப்போன்ற உதவாத ஆட்கள் எழுதுவதை விட்டுவிடுவோம். ஏன் நீங்கள் தொடர்ந்து எழுதவில்லை. கேட்டபோது. எங்க தம்பி, நாற்பத்தி இரண்டு வயசாகிடுச்சி இனிமே என்னத்த எழுதி நான் பேமஸ் ஆகப்போகிறேன் என்று சலித்துக்கொண்டு முடித்தார்.  

ஆனால், நான் குறிப்பிடுபவர் எழுபது வயதை தொடுகின்றவர். நினைத்தாலே ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவருக்கு, இனிமேல் எதையாவது முயன்று பெறவேண்டும் என்ற கட்டாயம் எதுவுமே இல்லை. பேராசை இல்லாத தனி மனிதனுக்கு பூரணமாகக் கிடைக்கவேண்டிய எல்லாமே நிறைவாகப் பெற்றுக்கொண்டார் என்றே சொல்லவேண்டும். ஆனால், முகப்புத்தகத்தில் நண்பர்களைத் தேடவேண்டும். அவர்களின் பதிவுகளை வாசித்து  கமெண்ட் போடவேண்டும். சாலை வழியாக நடந்து செல்லும்போது இயற்கை அழகின் பிம்பங்களை படம் பிடித்து உடனே  தன் பக்கத்தில் பகிரவேண்டும். அடிக்கடி தனக்கு விருப்பமானதை எழுதவேண்டும். தட்டச்சு செய்வதில் சில நேரம் தவறு ஏற்பட்டாலும் தொடர்ந்து  பதிவுகளை போட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.

அப்போதுதான் எனக்கு உண்மை புரிந்தது. அவர் செய்வது எல்லாமே தன்னை விளம்பரபடுத்திக் கொள்ளவோ,  அவசரப்படுகிறார் என்ற ஒற்றை அர்த்தத்துக்குள் மட்டும் அடக்கிவிடமுடியுமா? அவருக்கு அந்த விஷயம் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. செய்வதற்கான வாய்ப்பு வாய்க்கிறது. செய்யும்போது மனம் நிம்மதியை அடைகிறது. அந்த நிம்மதியை அடையத்தான் சற்று வேகமான செயலில் இறங்குகின்றார். என்று புரிந்தது. ஆனால், நான் யாரையுமே திருப்பிக்கேட்கவில்லை.

குறிப்பு- நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே (புதியவர்களுக்கு வழிந்தா, தக்காளிச் சட்டினி. தேர்ந்தவர்களுக்கு  என்றால் மட்டும்  ரத்தமா?)

ஜேடி