குறிப்பு,

                                                    90 விழுக்காடு

கிராமம் முழுக்க ஊதாரி குடிகார வாலிபர்கள்  90 விழுக்காடு உருவாகிவிட்டனர். என்று நினைக்கிறேன்.  இந்த சமூகம் என்னதான் பயிற்றுவிக்கிறது தெரியவில்லை.  அதற்கு யார் காரணம்? எது காரணம் அருதியிட்டு சொல்லவே முடியவில்லை.  சொஞ்சம் கூட சிந்திக்கிற அறிவை பயன்படுத்தவே இல்லையா? தாயின் மனவேதனையைப்பற்றி, தகப்பனின் பொருளாதார சிக்கலைப்பற்றி எதையாவது யோசிக்கிறார்களா? நம்முடைய வாழ்வில் யாரையெல்லாம்  மன வேதனைக்குள்ளாக்குகிறோம். நாம் உழைக்கிறோமே அந்த உழைப்பு சுரண்டப்படுகிறதா?  அல்லது சரியாகத்தான் கிடைக்கிறதா?   வஞ்சனையுடன் நம்மை ஆளுகை செய்கிறவர்கள் யார்? நமக்குள்ளே நம்மை காட்டிக்கொடுக்கிறவன் யார்?   அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது? அது நினைத்தால் சமான்யன்  ரோட்டில் நடமாடுவது சாத்தியமா? விடியும் நாட்கள் எல்லாம் சந்தோசம் மட்டுமே இருக்கும். அதை மீறி எதுவுமே நடக்காது என்ற தைரியமா?  இப்படி எதையுமே யோசிக்கத் திராணி அற்றவர்களாகத்தான் மேற்கூறிய 90 விழுக்காடு கிராம வாலிபர்கள் வளர்த்தெடுக் கப்படுகிறார்கள்.  இதற்குத்  தாய்த்தகப்பனாக  உலகமயம், ஊடுகளில் விரியும் ஊடகம் இருந்து வருகிறது.

பையன்கள் படிக்கும்போதே சகலத்தையும் செயலாக்கத்திற்கு கொண்டுவருகிறார்கள். பெரும்பாலும் முடிந்தவரைப் படிப்பது, வரவில்லை என்றால்  பாட்டன் வீட்டு பயிர் நிலம்போல தெரிந்த கம்பெனிகளுக்கு போவது. ரத்தம்  உறிஞ்சினாலும் பரவாயில்லை அவன் போடும் பிச்சைக்காசைக் கொண்டுவந்து வீட்டுக்கு கொஞ்சம் போட்டுவிட்டு, கூட்டாக சேர்ந்து தண்ணி அடிப்பது. சீட்டாடுவது. ரவுடித்தனங்களில் தன் பேச்சை நகர்த்துவது. சில நேரம் அதை செயல்படுத்தி பார்ப்பது.  தொடர்ந்து  இந்தக்  காரியங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். 

இவர்களை யார், எந்த அமைப்பு, எந்த மதம், எந்த பண்பாடு நல்வழிப்படுத்துகிறது? அது தேவை இல்லையா? ஏன் தேவையில்லை? இப்படிப்போனால் மிருகத்தைவிட கேவலமான                   நிலமைக்கு  மனித இனம் மாறுவதற்கு வாய்ப்பில்லையா? 

அப்பட்டமான முட்டாள் தனங்களை  மதங்கள் மூலமாக மனிதனுக்கு புகுத்துகிறார்கள் என்பதற்காக   கடவுளர்களை வெறுத்துவிடலாம், அந்த வெறுப்பின் கருத்துப்  பரப்பல்தான் நியாயமான நம்பிக்கையினால் ஏற்படுகின்ற அறத்தைக்கூட மனிதனிடம் இருந்து முற்றிலும் எடுத்துப்போட்டுவிட்டதா? 

மனிதனின் வாழ்வியலில் ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஏற்படுத்துகின்ற மூடத்தனங்கள் முற்றிலும் ஒதுக்கப்படவேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. ஆனால், மனிதனிடம்  நியதியை  கட்டமைப்பதற்கு என்ன வழிவகை, எதின் மூலம்  வழிகாட்டப்படுகிறது. சமூகத்தில் அதற்கான தகுதி எந்த அமைப்பிடம், எந்த அரசிடம், எந்த இனக்குழுவிடம் இருக்கிறது. வழிகாட்டி இல்லாமல் புதிய புதிய சட்டங்கள் இயற்றப்டுவதால் மட்டும் நியதியை சமூகத்தில் மனிதனிடம் நடைமுறைப்படுத்த முடியுமா? 

குறைந்த பட்சம் பள்ளிகளில் அதற்கான   கொள்கை முடிவுகள் எதுவும் இல்லையா? அல்லது அதை உருவாக்க சாத்தியமே கிடையாதா? ஒரு மொழியை பயிற்றுவிப்பதுபோல் பிஞ்சு மனதில் தங்கும்படி மனித வாழ்வியல் நியதியைக் கற்றுக்கொடுப்பது குற்றமா? கலை பண்பாடுகளில், இலக்கியங்களில் அறம் சார்ந்த விஷயங்கள் முற்றிலும் நிராகரிக்கப்படுகிறது. மனித மனத்தை யோசிக்கச்செய்வதற்குக்கூட நியதிகளை படைப்புகளில் சேர்க்கக்கூடாது. அப்படிச் சேர்த்தால் அது படைப்பு கிடையாது என்று குப்பையில் தள்ளுகிற நிலைதான் தொடர்ந்து இருக்கிறது. 

மனிதனின் மனம் இல்லாமல் வெறும் காகிதங்களை  உற்பத்தி செய்துகொண்டிருந்தால் எதிர்காலத்தில்  அவனின் நிலை என்னவாக இருக்கும். கடந்த காலங்களில்  நீதிக்கதைகள், அறநெறி புத்தகங்கள் அதிக புழக்கத்தில் இருந்தபோதும், அதைப்பற்றி பேச்சுக்கள் தாராளமாய் நடமாடியபோதும்.   அக்கால மக்களின் மனநிலை எப்படி இருந்தது. ஒரு வேளை தற்போது அறிவுஜீவிகளால் அத்தன்மை வாய்ந்த எழுத்துக்களை புறந்தள்ளுவதால்தான்  மனிதத்தன்மை அருகிவருகிறதா? கலை, இலக்கியப் படைப்புகளில் தேவைப்படாத ஒழுக்கவிதிகள், அறநெறிகள் தனிப்பட்ட மனிதன் வாழ்வில் கடைபிடிக்கவேண்டும் என்று கூறுவது சரியா? இலக்கியங்களுக்கு மனிதனின் வாழ்வை சீர்படுத்துகிற வல்லமை உண்டு என்று வாதாடும்போது   அதில் நெறிபடுத்துகிற எழுத்துக்களை காய் மறைவாய், இலை மறைவாய் மனிதனின் மண்டையில் பதியவைப்பதில் என்ன தவறு? 

இப்படியான பயிற்றுவித்தலை எந்த சமூக அமைப்பும், கலை, இலக்கியங்களும் தற்கால இளைய   சந்ததிக்குக்  கற்றுக்கொடுக்கவே இல்லை. அதன் சாபக்கேடுதான் பொதுவாக, சற்று கூடுதலாக கிராமங்களில் 90 விழுக்காடு இளைஞர்கள்  காட்டு மிருகங்களாக உருவாகும் சூழல் பெருகிக்கொண்டே வருகிறது.

காரணம் என்ன? எது?ஏன்?  பேசவேண்டும்.

ஜேடி 

ஆங்கில எழுத்துரு வந்தால் ஜெயமோகன் அம்பானியாகலாம்

  ஆங்கில  எழுத்துரு  வந்தால் ஜெயமோகன் அம்பானியாகலாம்

தி இந்துவில் ஜெயமோகன் அவர்களின்  கட்டுரை வாசித்தபோது, சரி. பல வருஷஙகளுக்கு முன்பிருந்தே ஆங்கிலவழி படிக்கின்ற மாணவர்களிடம்  சாதாரணமாக புழக்கத்ததில் வைத்திருப்பதைத்தான் சொல்லுகிறார் என்று இருந்தேன். அதன்பிறகு பெருவாரியாக எழுகின்ற விவாதங்களைப்  படித்தேன். ஜெயமோகன் எழுதிய விளக்கக் கட்டுரையை வாசித்தேன். இரண்டாவதாக மீண்டும் தி இந்துவின் கட்டுரையை வாசித்தேன். எவ்வளவு சுலபமாக தன் குறைபாட்டில் இருந்து தப்பித்துக் கொள்ளமுடிகிறது என்று வியந்தேன்.

ஞாநி, தமிழ்செல்வன் போன்றவர்கள் ‘தற்காலத்தில் தமிழுக்கான பிரச்சனை என்ன? அதைத்  தீர்ப்பதற்கான முடிவு என்ன என்பதை சொல்லாமலே இதுதான் தீர்வு என்று வைக்கிறார்‘ என்றும். தமிழை உள் நோக்கத்தோடு சீரழிக்க முனைகிறார்  என்றும் தங்கள் வாதத்தை வைத்திருந்தார்கள்.

ஜெயமோகன் அவர்களின் விளக்கக்கட்டுரையில்  எதிர் தரப்பினரின் கேள்விகளுக்கோ, வாதங்களுக்கோ சரியான பதிலைத் தேடவேண்டி இருக்கிறது. பிராமி, சமஸ்கிருதம், மாலாய், தென்னாப்பிரிக்கா, ரோமன், காலனியம்  நிலபிரபுத்துவம், பெரியாரியம்,  எல்லாவற்றையும் பேசி எதிர் தரப்பினரை மிரட்டி வைத்துவிடுகிறார். அவர்கள் எழுப்பிய வாதத்திற்கோ, கேள்விக்கோ பதிலாக மிகக்குறைவான வார்த்தைகளையே விடுகிறார்.

விளக்கக்கட்டுரையில்  'ஒரு கருத்தை முன் வைத்து  எதிர்வினையை பார்ப்போம், முற்போக்கினர் எப்படி எதிர்வினை ஆற்றுகிறார்கள். எத்தனைபேர்  பகுத்தறிவுடன் பேசுகிறார்கள்' என்று கணக்கிடுவோம். என்று சொல்வதே மிகவும் மோசமான தப்பிக்கின்ற உள்நோக்கம் கொண்டது.

ஜெயமோகனின் இந்தக்கூற்று ஞாநி, தமிழ்செல்வன் மேலும் தழிழ் பற்றாளர்களின் எதிர்ப்புக்கு வைக்கப்பட்ட நழுவும்  பதிலாகத்தான் புலப்படுகிறதே ஒழிய ஒரு விவாதம் வரவேண்டும் என்பதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல என்று உறுதியாக சொல்லமுடியும். ஏனென்றால், மொழியை முற்றிலும்  முற்போக்காளர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள், தமிழ் பற்றாளர்களின் கைகளில் மட்டுமே இல்லை என்பது அவருக்கு தெரியாததல்ல.

ஒரு வேளை  தமிழ் நிலையின் எதிர்காலத்திற்கான உறுதியான  முன் மொழிவை சொல்வதென்றால், முக்கியமாக அரசின், உயர் கல்வியாளர்களின், கல்வி நிறுவன முதலாளிகளின்     கவனத்தை திசை திருப்ப முக்கியமான கருத்தோட்டங்களை தி இந்துவின் முதல் கட்டுரையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.  உண்மையில் இதுவே நோக்கம் என்றால் நிச்சயம் புத்தக விர்ப்பனைக்கான  புள்ளி விவரம் வந்திருக்காது.  ஒரு வேளை  அதிகம் எழுதுபவராக இல்லாமல்  சொல்லியிருந்தால். அது ஒரு குறிப்பாக மட்டுமே  உணரப்பட்டிருக்கும்.


ஒரு நாட்டில்  நினைத்த மாத்திரத்திலே வேற்று மொழியை, தான் நினைத்த படி, நாடு முழுதும் பரப்பிவிடுகிற அரசுகளிடம், உயர்கல்வி நிறுவனங்களிடம் தன் வாதத்தை வைத்து பதிலை பெற நினைக்காமல், எண்ணைக்கு காஞ்ச தலையில் எரி நெருப்பைக் கொட்டி, புண்ணு சீக்கிரம் ஆரட்டும் என்று பொன்     மொழிகளைக் கொட்டுகின்றார்.

இவைகளை எல்லாம் முடித்துக்கொண்டு கடைசியாக இரண்டாம் முறை தி இந்துவின் கட்டுரையை வாசித்தபோது. எடுத்த எடுப்பிலேயே ஆங்கில புத்தகம் வந்த நாளிலேயே 2000 ஆயிரம் பிரிதிகள் விற்கின்றது. வாலிபர்களில் அதிகம்பேர் ஆங்கிலத்திலேயே வாசிக்கிறார்கள் என்று வியந்து வியந்து எழுதுகிறார்.

தமிழில் அதிகமாக எழுதுகிறவர் என்ற அடிப்படையில் தம்முடைய புத்தகம் ஆங்கில எழுத்துருவில் வந்தால் வாலிபர்கள், ஆங்கில மொழி கற்கும் பிள்ளைகளால் விற்பனை எகிறிவிடும் என்ற யோசனையின் அடிப்படை ஆர்ம்பப் புள்ளியாகக்கூட இருக்கலாம் என்று கருதத்தோன்றுகிறது. உண்மையிலேயே விவாதத்தை எதிர்நோக்கி எழுதி இருந்தால் நிச்சயம் ஜெயமோகன் கட்டுரையின் தளம் இன்னும் கருத்தாழம் மிக்கதாக வந்திருக்கும். இங்கு புத்தகம் விற்பனைப் பற்றியோ, எவ்வளவுபேர் ஆங்கிலத்தில் வாசிக்கின்றார்கள் என்ற கணக்கெடுப்போ வந்திருக்காது.


க.  KA வையும் ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் படிக்க சிறமப்படுகிறார்கள். ஜெயமோகன் அவர்கள்  இதைச்சொல்லுவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்) சைதைன்யா எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் அவ்வளவு கதைகளை மொழிபெயர்த் திருக்கிறாளாமே கேள்விப்படவே இல்லையா? தற்கால சிறுவர்கள்  வெகு சீக்கிரத்தில் பல விஷங்களை ஒரே நேரத்தில் புரிந்து கொள்கிறார்கள். எப்போதும்போல, அரசின் சரியான கண்காணிப்புகள் இல்லாமல், கிராமத்தின் குழுந்தைகள் தான் சிறமப்படுகிறார்கள்.

''AMMAA  INGKEE  VAA  VAA''   உலகம் சுருங்கி வருகின்ற நேரத்தில் ‘அம்மா, இங்கே‘ ஆங்கில எழுத்துருவில் எழுதும்போது எழுத்துக்கள் எண்ணிக்கை கூடுகிறது.  மேலும்   இந்த முறையில் புழக்கத்தில் வந்தால் ஆங்கிலமும் சரியாக  கற்றுக்கொள்ளமுடியாது,  தமிழ் புழக்கத்தில் இருக்குமா என்பதும் சந்தேகம். 

எழுத்துரு மாறினாலும் அது தமிழின்  அர்த்தம்தானே.  வேற்று மொழிக்காரன் நம்மொழியை அறிந்து கொள்வதில் இன்னும் சிக்கலை ஏற்படுத்தாதா?  அப்போது மொழி  தக்கவைப்பது எப்படி?  ஒரு மொழியை எழுதுவதற்கு  தமிழ் தெரியணும், அதற்கான ஆங்கில எழுத்துருவும் தெரியணும். சரி அப்படியே நடந்தாலும் ஆங்கில மொழியை உருப்படியாக கற்காமல் வேலை வாய்ப்புகளில் என்னத்தை சாதிக்கமுடியும். பணக்கார பிள்ளைகள் எப்படியும் ஆரம்பம் முதலே உயர் தரமான மெட்ரிக் ஆடையை அணிந்து கொண்டு மேலை நாடுகளுக்கு பயணிப்பார்கள். ஒண்ணும் இல்லாதவன் ‘ஏ பி சி.டி‘மட்டும் வச்சிக்கிணு குண்டாஞ் சட்டியிலேயே சுத்தி வரணுமா?.

தன் கல்வி நிலையை உயர் தகுதியாகக்  கருதும் மெட்ரிக் கல்வி நிறுவனங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளையும், கிராமங்கள், நகரங்களின் ஏழை எளிய பிள்ளைகளையும்  சமமாக்கும்  நிலை ஏற்படுமா? படிக்கும்  பிள்ளைகள் எல்லாரும் எல்லா பள்ளிகளில் சேரவும், தங்களுக்கு பிடிக்காதபோது எந்த அச்சுருத்தளும் இல்லாமல் விலகவும்  முடியுமா?  இருக்கிற சொச்சம் சிறுதொழில்களையும் ஒரு அப்பாவித்தமிழன் தன் வாழ்வா தாரத்திற்காக,  அதை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியுமா? அறுபது ஆண்டுகாலம் மாறி மாறி மக்களின் உணர்வுகளை மீறி ஆட்சி செய்யும் கட்சிகள் முடங்கி, சமூக அக்கறைக்காகவே உழைக்கும் ஒரு ஓட்டாண்டி தமிழகத்தின் ஆட்சிப்பொறுப்புக்கு வரமுடியுமா?  முக்கியமா தமிழுக்கு உரிய மொழியின், அழகிய, ஆழமான, உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாமல், வெறும் ரெடிமேட் வத்தக்குழம்பு போல ஆங்கில எழுத்துருவில் வார்த்தைகளை வீசுவதாக இருக்குமா?

இவைகளுக்கு எல்லாம் சந்தேகமே மிஞ்சினாலும், புத்தகம் விற்பனை எகிறினால்  ஒட்டு மொத்த தமிழகமும் முன்னேறி விடுமா என்ற கேள்வியே எஞ்சி நிற்கிறது.?


ஜேடி
‘

தெரிந்தது, தெரியாதது, புரிந்தது, புரியாதது எல்லாம்..... எனக்குள்ளும் இருக்கிறது.

தெரிந்தது, தெரியாதது, புரிந்தது, புரியாதது எல்லாம்.....
எனக்குள்ளும் இருக்கிறது.

கொஞ்ச நாளுக்கு முன்பு,  எந்தச்சூழ்நிலையிலும் நான் பெரிதும் மதிக்கும் உள்ளூர் படைப்பாளர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது. ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். புதிதாக எழுத வருகின்றவர்கள். ஏன் அவசரப்படுகிறார்கள். சீக்கிரத்தில் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதில் ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். அப்போது நானும், அவரும் படைப்பைக்குறித்து விவாதமாக முரண்பட்ட  கருத்தை போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். 

(அவசரப்படுதல், வெளிப்படுத்தல்) வாக்கியம் என்னைக் குறித்தேப் பேசினார்.  ஆனால், அவரில் இருந்து புறப்பட்ட வாக்கியம் என்னை நேரடியாக காயப்படுத்துவதுபோல் வரவில்லை. அவரிடம் உள்ள மிக நெருக்கமான பண்பு அது. எதிர் வாதம் செய்கிறவர்களுக்கு, உவமானங்களின் மூலம் புரிதலை உணர்த்துவார். எதிர் நபருக்கு பெரிய அளவில்  மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தாது. பெரும்பாலும் அவருக்குச்  சாதகமாகவே முடியும். நூற்றில் பத்து விழுக்காடுதான், எதிர் நபரின் கருத்தை ஆமோதிப்பதாக இருக்கும். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் எதிர் நபரே மன திருப்தியாய், அவரின் கருத்தே சரி என  ஒப்புக்கொள்வார்.   பத்து விழுக்காடு அவராக, போனால் போகிறது என்று விடுவதுதான். 

 அப்படியா? விளம்பர விரும்பியா? ஒரு வேளை அவர் சொல்வது உண்மையாகத்தான் இருக்குமோ?  தன்னை ஒரு எழுத்தாளன் என்று காட்டிக்கொள்வதின் மூலமாக,  குறைந்த பட்சம் பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் ரேசன் கடையில் கார்டு இல்லாமல் அரிசி கொடுப்பார்களோ?  அல்லது எதிர் வீட்டின்  நாட்டார் கடையில், 'இந்த மாசம் சம்பளம் வரல.  ஐம்பது ரூபா, ஒரு வாரம் கழிச்சித்தரேன்' என்றால் இவனெல்லாம் என்ன மனுஷன் என சொல்லாமல் விடுவார்களோ? அவர் சொன்னதை  வெகுநாட்களாக யோசித்துத்துக் கொண்டே இருந்தேன். 

மேலும், அந்த வாசகம்  உறுதிப்படும்படி  அந்த நேரங்களில் பல காரியங்களை செய்துகொண்டிருந்தேன். அதாவது பல சிறு பத்திரிகைகளுக்கு கதைகளை அனுப்புவது. தொடர்ந்து எழுதுவது. உச்ச கட்டமாக இணையத்தில் வரும்போது பழக்கமில்லாத தளங்களாக இருந்தாலும்,  சில நேரம் கதைகளை அனுப்புவது. அப்படிதான்   ஒரு முறை  மாமல்லனுக்கு, ஒரு கதையை அனுப்பியபோது “அலோ, மிஸ்டர் இனிமே கதை, கிதை அனுபுற வேலை எல்லாம் வச்சிக்காத என்று திருப்பி அனுப்பினார்.  இன்னொரு முறை மலைகள் இதழுக்கு, கதையை அனுப்பியபோது, சிபி செல்வன் நண்பரே  உங்கள் எழுத்தில் பிழைகள் வருகிறது. ஒரு எழுத்தாளன் ஒவ்வொரு முறையும் அகராதியைப் பார்த்துப் பார்த்து  எழுதமுடியாது என்றார். மேலும் உங்கள் அவசரத்துக்கு மலைகள் பயண்படாது என்ற தொனியில் சொல்லிவிட்டார்.   

ஆமாம், ஒவ்வொரு முறையும்  பார்த்து பார்த்து எழுதுவது மிகக்  கஷ்டம்தான். என்று உணர்ந்தேன். சற்றுநேரத்தில்  இல்லையே, ஒரே மூச்சாய் அகராதியை முழுதுமாக படித்துவிட்டால் எழுதுவது மிக மிக சுலபம்தானே என்று யூகித்தேன். ஆனால், அதை மெயிலில் அனுப்பவில்லை. நாம முட்டாள் தனமாகத்தான்  நடந்துகொண்டோம் வருந்தினேன். எதற்காக வருந்தினேன் என்றால் சிபி செல்வன் நண்பருக்கு  இரண்டு மூன்றுமுறை சாட்டில் கதைப்பற்றிக்  கேட்டுவிட்டேன். (அந்த சமயம் என் மெயில் முகவரி  யாரோ ஒருவரால் திருடப்பட்டு.  பல முறை விளம்பரச்  செய்தி என் மெயிலில் இருந்து எனக்கே வந்துகொண்டிருந்தது. அதனால், அனுப்பிய கதை போச்சோ இல்லையோ என்கிற பயம் இருந்தது, நிச்சயம் அவருக்குத் தெரியாது என்றே நினைக்கிறேன்.) 

இப்படி எல்லாம் செய்வதுதான் அவசரப்படுதல்  என்று ஆகிவிடுகிறதோ? தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள துடிப்பதாக அர்த்தமோ?  என்று புரிந்துகொண்டேன். பிறகு என் அறியாமையை நானே வெறுத்து நொந்துகொண்டேன் இருந்தாலும் நாம்,அலங்காரத்தையோ, விளம்பரத்தையோ ஒருபோதும் கொள்ளையடிக்க விரும்புவதில்லை என்று, மனம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது. ஆனாலும், இலக்கியம் என்று வருகிறபோது ஏன் இப்படி செயல்படுகிறோம் திரும்பத் திரும்ப யோசித்தேன். 

வாழ்வியல் நடைமுறைச் சார்ந்த அணுகுமுறையும், இலக்கியச் சஞ்சாரமும் ஒரேத்தன்மையான பழம் என்று எண்ணுவது சரியான பார்வையல்ல. என்கிற புரிதல் ஒரு மெல்லிய இழையாக விளங்கியது. என்றாலும்,  இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் நான் மதிக்கத்தக்கவர் சொன்னது போல நாம் விளம்பர விரும்பிதானோ என்கிற ஐயம் இருந்துகொண்டே இருந்தது. 

மீண்டும் கொஞ்ச நாள் கழித்து,  நான் மதிக்கத்தக்வர்  புதிதாக இணையத்தை பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். அவருக்கு கணினியின் செயல்கள் எல்லாமே புதிது.முதல் முறையாக அப்போதுதான் கைப்பழக்கமாகிறது.  சில நண்பர்களை வைத்துக்கொண்டு பழகினார். உடனே முகப்புத்தகத்தைத் தொடங்கினார்.  அதில் எப்படி எல்லாம் செயல்படலாம் என்று தன்னைவிட வயது குறைவானவர்களிடம் கேட்டுக்கேட்டு, தானே பேஸ்புக்கில் எழுதவும் கமெண்ட் போடவும் கற்றுக்கொண்டார். 

எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர், நன்றாக எழுதக்கூடியவர். ஒன்றிரண்டு கதைகள் எழுதியிருக்கிறார். அந்தக்கதையே மிகவும் பிரபலமாக பேசப்பட்டது. 'ஏங்க நீங்களாம் எழுதினால், என்னைப்போன்ற உதவாத ஆட்கள் எழுதுவதை விட்டுவிடுவோம். ஏன் நீங்கள் தொடர்ந்து எழுதவில்லை. கேட்டபோது. எங்க தம்பி, நாற்பத்தி இரண்டு வயசாகிடுச்சி இனிமே என்னத்த எழுதி நான் பேமஸ் ஆகப்போகிறேன் என்று சலித்துக்கொண்டு முடித்தார்.  

ஆனால், நான் குறிப்பிடுபவர் எழுபது வயதை தொடுகின்றவர். நினைத்தாலே ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவருக்கு, இனிமேல் எதையாவது முயன்று பெறவேண்டும் என்ற கட்டாயம் எதுவுமே இல்லை. பேராசை இல்லாத தனி மனிதனுக்கு பூரணமாகக் கிடைக்கவேண்டிய எல்லாமே நிறைவாகப் பெற்றுக்கொண்டார் என்றே சொல்லவேண்டும். ஆனால், முகப்புத்தகத்தில் நண்பர்களைத் தேடவேண்டும். அவர்களின் பதிவுகளை வாசித்து  கமெண்ட் போடவேண்டும். சாலை வழியாக நடந்து செல்லும்போது இயற்கை அழகின் பிம்பங்களை படம் பிடித்து உடனே  தன் பக்கத்தில் பகிரவேண்டும். அடிக்கடி தனக்கு விருப்பமானதை எழுதவேண்டும். தட்டச்சு செய்வதில் சில நேரம் தவறு ஏற்பட்டாலும் தொடர்ந்து  பதிவுகளை போட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.

அப்போதுதான் எனக்கு உண்மை புரிந்தது. அவர் செய்வது எல்லாமே தன்னை விளம்பரபடுத்திக் கொள்ளவோ,  அவசரப்படுகிறார் என்ற ஒற்றை அர்த்தத்துக்குள் மட்டும் அடக்கிவிடமுடியுமா? அவருக்கு அந்த விஷயம் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. செய்வதற்கான வாய்ப்பு வாய்க்கிறது. செய்யும்போது மனம் நிம்மதியை அடைகிறது. அந்த நிம்மதியை அடையத்தான் சற்று வேகமான செயலில் இறங்குகின்றார். என்று புரிந்தது. ஆனால், நான் யாரையுமே திருப்பிக்கேட்கவில்லை.

குறிப்பு- நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே (புதியவர்களுக்கு வழிந்தா, தக்காளிச் சட்டினி. தேர்ந்தவர்களுக்கு  என்றால் மட்டும்  ரத்தமா?)

ஜேடி

கவிதை,

 கொள்ளிக்கட்டை  நிர்வாணம்


கொள்ளிக்கட்டைகள்   நிர்வாணத்துடன்
எரிந்துகொண்டு போகிறது
நெரிசல் மிகுந்த கூட்டத்தில்

எரிந்து சிதறும்
அதன் ஜீவாசுவாசத்தின் சத்தத்தைக் கேட்க
முட்டித் தள்ளிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.

பத்து அடிக்கு ஒரு நடுகல்களை
பறக்கவிடுகிறார்கள்.

மகா பட்டங்களில் தங்களை வரைந்து
வானத்தில் பறக்கவிடாமல்
தெரு முக்குகளில் நிறத்துகிறார்கள்.

இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி
புதிய புதிய கொள்ளிக்கட்டை  நிர்வாணங்கள்
மக்கள் நெரிசலில் புகுந்து வலம் வருகிறது.

ஆதிக்காலங்களில்
மனிதனை நிர்வகிப்பவனுக்கு
சற்றேனும் உண்மைக்கனல் இருந்தது.
தற்போது
கனல், எரி நெருப்பாய் முளைத்து
வெளியேறி,
கொள்ளிக்கட்டை  நிர்வாணங்களாக
எட்டுத்திக்கும்
ஆட் கொணர்வுகளுக்கு அலைகிறது.

ஆட்கொணர்வுகளே
அதன் செயல் திட்டம்.

பக்கத்து தெருவின் கடந்த கால
அழிப்புகளைப்பற்றி
தன் தாத்தா இறந்த துக்கம் இல்லை.
முந்தினநாள்
தங்கள் குடும்பமே
வாழ்வாதர வழி என உழைத்தவன்
இறந்தபோது.
ஒரு மூத்த சகோதரன் இழந்த இடைவெளியை அறியவில்லை.

நேற்று
ஒரு பிஞ்சின் கழுத்தை திருகி முறித்தபோது
 தங்கள் குடும்பக் குழந்தை இழந்த சோகத்திற்கு
 திரும்பவில்லை.

இன்று காலை
அழகிய புள்ளிமானின் தோலை,
அதன் உடலிலிருந்து,
அதன் கண்முன்னே உரித்து அழித்ததை,
நம் கால் தடங்களை தினமும் ரசிக்கும்
குடும்பச்  சகோதரி
இழப்பின் நினைவைக்கூட பெறமுடியாமல்.
தொடர்ந்து பயன்பாட்டில் இருக்கும்
கெட்டித்துப்போன
வெறும் தரைகள்
பரந்து வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

எப்போதும்போல்
வழிகாட்டி வேடம் தரித்தவர்கள்
கொள்ளிக்கட்டை நிர்வாணங்களாய்
மக்கள் நெரிசலில்
உற்சாகமாய் பயணிக்கிறார்கள்.

ஜேடி

சினிமாவின் பாட்டு

சினிமாவின் பாட்டு

பல நேரங்களில் பலர் இது சம்பந்தமாக பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். கடந்த மாதத்தில் ஒரு திரை நிகழ்வில் பாட்டு இல்லாமல் ஒரு படத்தை பார்வையாளன் ரசிக்கும்படி தந்ததாகப் பேசினார்கள். மேலை நாடுகளின் படங்களில் பாட்டு வாழ்கிறதா என்ன என்ற கேள்வியும் இருக்கிறது. பாடல்கள் இடையிடையில் கதையை உள்வாங்குதலைக் கெடுக்கிறது என்கிற புரிதலும் இருக்கிறது.

தமிழ் பண்பாடு, கூட்டுக்குடும்ப முறைமைகளை அநேகமாகமுடித்துக்கொண்டது. இருவரின் தனி விருப்பம் ஒரு குடும்பம் என்கிற மோகமாக மாறிவிட்டது. கசப்பும், இனிப்பும் கலந்த கூட்டுக் கலவையின் மூலிகை மருந்து குணப்படுத்த நேரமெடுக்கிறதென்று, அவசர சிகச்சை செய்துகொள்ள தனிக்குடித்தனம் புகுகின்றார்கள். ஆனால், மனப்புண் என்கிற தொற்று வெகு சீக்கிரத்தில் தனிக்குடும்பத்தை பதம்பார்த்து விடுகிறது. வாழ முடியும் என்று கூட்டை பிரிந்து வருகின்றவர்களில் பலர், தனிகுடும்பத்தில் சோபிக்காமல் தனித் தனி மனக்கட்டையாகும் சூழல் நிரந்தரமாகிறது. அதிலும், தனி நபராகவேனும் வாழ முடியும் என்று நிற்பவர்கள் கொஞ்சம்தான். இந்த நிலைதான் பாடல் விஷயத்தில் மேலை நாடுகளையும், தமிழ் சினிமாவையும் ஒப்பிடுவது. மேற்குறிப்பிட்டதுபோல தமிழ் சினிமாவில் பாடல் இல்லாமல் போனால் வெகு சீக்கிரத்தில் ஒரு பண்பாட்டுச் சீரழிவு நடந்தேர வாய்ப்பிருக்கிறது. (அவசரம் வேண்டாம். எந்த இடத்தில் தமிழ் பாடல்களில் அதே சீரழிவு தற்போது நடக்கிறது என்பதை பின்னால் சொல்கின்றேன்.)

தமிழ் சினிமாவில் பாடல் எழுதுகிறவர்கள், இசையமைக்கிறவர்கள், தொழிற் நடைமுறைக்காக இல்லை என்றாலும், காதலுக்காக, நம்பிக்கைக்காக, சாடலுக்காக, நிம்மதிக்காக, சந்தோசத்திற்காக, அழுகைக்காக, வரலாறுக்காக, ஒருவரின் தனிப்பட்ட மனம் அதை நாடிச்செல்கின்ற நிலை இருக்கிறதென்றால் நிச்சயமாக தமிழ் சினிமாவில் பாடல் இருக்கவேண்டும். நான் கேட்கிறேன் மேலை நாட்டில் அவன் கலாச்சாரம் இதுதான் என்று வைக்கிறபோது அதையே கண்மூடிக்கொண்டு நாமும் வாலாட்டிக்கொண்டு ஓடவேண்டுமா என்ன? என்னுடைய கலாச்சாரம் இது. அதற்குள், அவனின் கலை உணர்த்தும் நுட்பத்தை நம்முடைய படைப்பில் எப்படி மெருகேற்ற வேண்டும் என்பதுதான் தற்போதையப் பிரச்சனை. 

தமிழ் சினிமாவின் எழுச்சிப்பாடல்களால் ஆட்சி அதிகாரங்களை பிடிக்கமுடிந்ததுபோக, தற்போதும் அப்பாடல்களைக் கேட்கும்போது அந்த மனநிலை நமக்கு வராதா? இதுமாதிரியாக இச்சமூகம் மாறிவிடாதா? என்கிற உள் உணர்வுகள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளின் தமிழ் சினிமா பாடல்களை ஆய்வுசெய்தால் அதன் மோசமான பரிணாமம் உச்சத்தை அடைந்திருப்பது தெளிவாகும். இதற்கு தமிழ் சினிமா வியாபாரிகளின் வக்கிர புத்தியை மட்டுமே சொல்லமுடியாது. ஓய்வில்லாமல் மக்கள் மீது ஊடகங்கள் திணிக்கும் வக்கிரபுத்தியைதான் முதலில் குறிப்பிடவேண்டும். இரண்டாவது சினிமா வியாபாரிகள். பிணம் விழுகாமலே குத்தாட்டம்போடும், கடைநிலையில் இருக்கும் யோசிக்காத கடந்தகால, தற்கால இளைய சந்ததியர்கள். 

இன்று ‘பாண்டிய நாடு‘ பார்த்தேன். நல்ல படம் என்று பேசப்படவேண்டிய படம். அபத்தமாக திணிக்கப்பட்ட பாடல்களால் கலைத்தன்மையை இழந்து நிற்கிறது. உண்மையிலேயே திரைக்கதையை சிறப்பாக வடிவமைத்து இருக்கிறார்கள். இயல்பு வாழ்வில் சாதாரண மனிதன் நடந்து கொள்வது போலவே அதன் கட்டமைப்பு சிறப்பு பெறுகிறது. சண்டை அமைப்புகள் கூட கொஞ்சமும் எதார்த்தம் மீறவில்லை. ஆனால், கோயில் பாட்டில் சிவகுமார் (விஷால்) வாயசைப்பும், பாடலுடன் கொஞ்சமும் ஒன்றாத முகபாவங்களுடன் பாட்டைக்கேட்பது சலிப்பாக இருக்கிறது. (என்ன இருந்தாலும் பாடல்களின் நிஜத்தன்மையை உணரச்செய்தவர் ‘மோகன்‘ ஒருவர் மட்டுமே.) வசனம்கூட சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது. ஆனால், கதை உருக்கமாக போகிறபோது கேவலமான குத்தாட்டம் பாட்டுபோடுகிறார்கள். இந்த மாதிரி பாடல் போடும் உத்திதான் தமிழ்சினிமாவின் கலையை முடக்கும் போக்காகும். நல்ல கதையைக்கேட்டு, விஷால் படத்தை தானே தயாரிக்க ஒத்துக்கொண்டார் என்று பாராட்டலாம். ஆனால், தேவைற்ற நேரத்தில் பாடல்களை திணித்து அவரே அப்படைப்பை கெடுத்துவிட்டார். 

தமிழ் சினிமாவில் நான்கு, ஐந்து உருப்படியில்லாத பாடல்களை போடுவதை விட, ஒன்று இரண்டு பாடல்களைமட்டும் சேர்ப்பது நல்லது. அது தமிழ் பண்பாட்டையும் மறக்காமல் இருப்பதற்கு உதவும். ஆனால், அப்பாடல்களை சினிமாவில் சேர்ப்பதற்கு மிக நேர்த்தியான இடத்தைக் கொடுக்கவேண்டும். அதைவிடுத்து ‘போறதுதான் போறே. அந்த நாயை, ச்சூன்னு தொறத்திட்டு போன்னு‘ பாட்டியின் வாசகத்தை கொண்டாந்து தமிழ் சினிமா பாடலின் நடைமுறையாக்கக்கூடாது. திரைக்கதைக்கு எப்படி சுவாரசியம் குறையாமல் மெனக்கெடுறார்களோ, அதேபோல பாடல்களை கதையில் நுழைப்பதற்கு மிகுந்த மெனக்கெடல் வேண்டும். கதையின் நுட்பம் கெடாதபடி, கதையும் பாடலும் பிரிக்க முடியாதபடி சூழலை உருவாக்கவேண்டும். அப்படி முடியவில்லை என்றால் அப்படத்தில் பாடல் தவிர்த்துவிடலாம். ஒன்றிரண்டு படங்களில் பாடல் இல்லை என்றால் கலாச்சாரம் அழிந்துவிடாது. டாஸ்மார்க் ஏற்படுத்துகிற சீரழிவிற்கு, சற்றும் குறைந்தல்ல வலிந்து திணிக்கப்படும் தமிழ் சினிமாவின் பல பாட்டுகள்.

ஜேடி