சிறுகதை

                                            நாற்பதைக் கடந்தவள்.                                  

எப்போதும் வாங்காத வீட்டின் வாசலில் தயிர்க்கூடையை   ஓரமாகா இறக்கினாள். அவள் விட்டுக்காரரின் டவலாகத்தான் இருக்கும். இவள் அவருக்கு மடிந்து கிடப்பதுபோல் அவர் டவல் இவள் தலைக்கு மேலும் அன்னக்கூடைக்கு கீழுமாக சுருண்டு  கிடந்தது. குனியுமுன்னே சீமாடுகோள் கீழே விழுந்து மண்ணுளிப்பாம்பாக   நீண்டுவிட்டது. அன்னக்கூடைக்குள் ஒரு குண்டான் மூடியிருந்தது. அதன் மீது சில்லரைகள் கிடந்தது. உழைத்து மொழுப் மொழுப்பான கொட்டாங்கச்சி அன்னக்கூடைக்கும் குண்டனுக்கும் இடையில் இடுக்கி இருந்தது.  இன்னொரு பக்கத்தில்  கையை துடைக்க கந்தை துணி ஒன்று பதுங்கியிருந்தது. பத்தும் ஐந்தும் சில்லரை அன்னக்கூடைக்குள் கிடந்தது. அவள் கூடையின் பக்கத்தில் வெறுந்தரையில் படுத்துவிட்டாள்.

அந்த வீட்டுக்காரி உருவத்திற்கு ஏற்றார்போல் பொட்டு பெரியதாக வைத்திருந்தாள். அவள் வெளியே வந்தாள். படுத்துக்கிடந்த தயிர்க்காரியை பார்த்து சற்று அதிர்ந்தாள். கிட்டத்தில் வந்தவள் எழுப்பாமல் தயிர் குண்டானின் மூடியை திறந்துப் பார்த்தாள். பாதி காலியாகியிருந்தது. எந்திரம் கட்செய்யும் ஒழுங்காக தயிர் பில்லைகள் மோரோடு  பினைந்திருந்தது. நெய்யாக மாறும்  பசை குண்டானில் ஒட்டியிருந்தது. அது தயிர் இருந்த அடையாளத்தைக் காட்டியது. இவளுக்கு வேரென்ன பிரச்சனை ஏன் படுத்துவிட்டாள். வீட்டில் இருந்த தன் மருமகளை அழைத்து "கொஞ்சம் தண்ணி மொண்டாம்மா" என்று பதட்டத்துடன் சொன்னாள். தன் வீட்டு எதிரில் இப்படி கிடப்பதால் ஏதோ நடக்கக்கூடாத ஒன்று நடந்துவிட்டால் என்ற பயம் உள்ளுக்குள். "ஏம்மா. தயிர்க்காரம்மா "என்று பதட்டத்துடன் எழுப்பி முகத்தில் தண்ணீர்  தெளித்தாள். 

படுத்துக்கிடந்தவள் ஆக்கோரஷமாக எழுந்து "போடி பாதகத்தி. நான் தயிர்காரம்மா இல்லடி. உன் அம்மா வந்திருக்கிறேன்டி. உன் வாசளுக்கு நேரா மாசக்கணக்கிலே நெறமாச கர்பிணியா நின்னுங்கெடுக்கிறேனே, அத கவனிக்காம இவுளுக்கு தண்ணி கொண்டாந்து தெளிக்கிறியா?" என்று தலையை இப்படியும் அப்படியும் சிலுப்பினாள். அன்னியன் படத்தில் விக்கிரம் போல் மயிர்கள் பிரிந்து விட்டது. முகப்பக்கம் அவ்வளவாக விழவில்லை. சொம்புத் தண்ணிர் தலைதெறிக்க  விழுந்து உருண்டது. மருமகள் பயந்தாள்  தயிர்க்காரியின் வாய்ச்சொல்லை கவனித்தார்கள்.
  
தெருவில் இருந்த ஆண்கள் கூடிவிட்டார்கள். "இன்னாம்மா இன்னா ஆச்சி" என்று கேட்பதற்குள் "அடே,  புடிங்கிகளே.உங்களுக்கு கூடவாடா பார்வ இல்ல. ரோட்டுல போற வர பதினாறு வயசுப் பொண்ணுங்களக்கூட பத்திக்கிறா மாதிரி பாக்கிறிங்க.ரோட்டுப் பக்கத்தில நிக்கிற என்ன தெரியலையா. அடே, என் வயிற போறவன் வரவனெல்லாம் பாக்கிறானேடா   என் வயித்த மூடி வெக்கலனா, உங்க பொண்டாட்டி புள்ள குட்டிங்க   வயிறெல்லாம்  வெடிக்க வச்சிடுவேண்டா."

இப்படி கத்தியதும் கூடியிருந்தவர்கள் ஆளாளுக்கு ஒவ்வொன்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். தயிர்க்காரி கண்ணை மூடிக்கொண்டு கையை மேலே தூக்கி சற்று முன்னும் பின்னும் நடந்தாள். அதற்குள் யாரோ ஒருவர் பக்கத்தில் கைக்கு எட்டும்படியாக ஒரு கொத்து ஒடித்தார். "அடே, யார்ரா அவன் கொழுந்த ஒடிச்சது. என் வெரல ஒடிக்கிறா மாதிரி இருக்குடா" ஒருத்தன் "யோ, யார்யா அது. அம்மா கண்ணு முன்னாலேயே ஒடிக்கிறது. வேற எங்கனா போயி ரெண்டு கொத்து ஒடிச்சாய்யா.  அம்மாவுக்கு  ரெண்டு கையிலயும் குடுக்கலாம்." என்றான்.

தன் அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக ஒரு பெரியவர் "அம்மா இவ்ளோ நாளா ஏதோ நெழல் தரவளாத்தான் பாத்தோம். ஏனோ நீ இந்த அவதாரம் எடுத்துக்கிற எங்கள ஒன்னும் பண்ணிடாதம்மா நாளைக்கே உனக்கு பட்டாடசாத்தி, பண்ணீர் மாலைப்போட்டு வலகாப்பு செய்திடுறோம் ."

"பெரியவுரே தள்ளிப்போ அப்பால. நாளைக்குனு  நல்லாத்தான் சொல்றே. அதுக்குள்ள ஆத்தாவுக்கு கோவம் வந்து எதுனா பண்ணிடுச்சினா, இன்னிக்கே செய்துடனும்." என்று மற்றவர்களின் நல்ல விஷயங்களையும் தள்ளிவிட்டு தவறானதாய் இருந்தாலும் தனதை மட்டும் நிறுவுபவனாகச் சொன்னான். பெண் பகுதியிலிருந்து அநேகமாக பல்லில்லாத கிழவியாகத்தான் இருக்கவேண்டும். பேச்சு  தெளிவில்லாமல் பிறந்தது. "செய்யும்போது செய்யுங்கபா. வெறும் வயித்த காட்டிக்கினு  நிக்கிறா. மொதல்ல யாருவீட்டிலனா புது பொடவ இருந்தா கொண்டாங்கபா. மொதல்ல அம்மாவயித்துக்கு சுத்திவுடுவோம்." 

"அதுக்குத்தான்யா ஒரு வாழ்ந்து கெட்ட வயசானவங்க வேணும். கரைட்டா சொன்னது பாரு கெழவி. கூட்டத்தில் யாரோ ஒரு வாலிபன் சொன்னான். அது நக்கல் போலவும் இருந்தது. ஜனங்கள் கூடிப்பேசிக்கொண்டார்கள்.  தெருவில் இவ்வளவு என்று பாகம் வைத்தார்கள். பெண்கள் அவரவர்கள் வேகமாக செயலில் இறங்கினார்கள். இரண்டு பெண்கள் தண்ணீர் குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு பம்ப்பு குழாய்க்குச் சென்றார்கள்.இரண்டு பேர் சில்லரை கடைக்கு வேணாம் மொத்தவியாபார கடைக்கு பொவோம் என்றார்கள். மஞ்சல் தூள்  இரண்டு கிலோ, குங்குமம் அரைக்கிலோ, கற்பூரம் கால் கிலோ போதும்  என்று வாய்கணக்காகப் போட்டார்கள். ஆம்பிளைகள் யார்பா போனது. வசூல் ஆனவரிக் கும் எடுத்தும் போயி பூவு, மாலை, தாலிலாம் வாங்கிக்கினு வாங்கப்பா" என்று அடையாளம் கானமுடியாத குரல் சொன்னது. அந்த இடத்தில் ஜனங்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக மிதந்தார்கள்.

தயிர்காரி அன்னக்கூடையை தன் கிட்டத்தில் ஓரமாக வைத்து உட்கார்ந்தாள். அவள் பக்கத்தில் யாரும் இல்லை. அவளுக்கு சற்று நாவரண்டது போல் இருந்தது. தன் கூடையில் இருந்த கொட்டாங்கச்சியை எடுத்து தயிரை ஒரு கலக்கு லேசா கலக்கி இரண்டு வாய் மொண்டு உற்றிக்கொண்டாள். அமைதியாக சீமாடுகோள் சுற்றி தலையில் வைத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

பெரியப்பொட்டுக்காரியின் நாலாவது வீட்டுக்காரி விளக்குமாரை எடுத்து வந்து, அந்த இடத்தை சுற்றி பெருக்கினாள். இதுவரை பெரிய பொட்டுக்காரியும், அவளும் கூடிப்பேசிய நாளே இல்லை. அடிக்கடி சண்டையிட்டுக் கொள்வார்கள். ஒரு முரை நாளாவது வீட்டுக்காரிக்கு அவள் கணவன் புடவை எடுத்து வந்தான். அந்த வாரத்திலே பெரிய பொட்டுக்காரி  அதே புடவை போலவே  கட்டியிருந்தாள். அதற்கு பிறகுதான் இப்படி தொடர்ந்தது.  அதோடு இன்று தான் பெரிய பொட்டுக்காரியின் வசலுக்கு வந்தாள்.

"இரும்மா, தண்ணி எத்தாரப் போயிக்கிறாங்க. ஒரு நாலடி உயரத்துக்கு சுத்தி தண்ணி ஊத்தி கழுவிட்டு அப்புறம்மா பெருக்கலாம்." என்று பெரிய பொட்டுக்காரிதான் அவளிடம் சொன்னாள். மூன்று நான்கு குடத்தில் தண்ணீர் கொண்டுவந்து வைத்தார்கள். ஒருவன் எங்கிருந்தோ மூன்று புதிய செங்கல்  கொண்டுவந்து வைத்தான். அவன்  அதிக நேரம் டீக்கடைகளில் நிற்பான்.  இதற்கிடையில் வாயோடு வாய் கடந்து கடந்து  பல மையில் சுற்றளவில் சங்கதி பரவிற்று. வாசனை கண்டுவிட்ட  எறும்பு கூட்டமாக வரிசை வரிசையாய் வரத்தொடங்கி விட்டார்கள்.

இபோது சுற்றி தண்ணீர் ஊற்றினார்கள்.ஒருத்தி லேசாகத் தேய்த்தாள். லேசாக  தூள் பெயர்ந்து விழுந்தது. தண்ணீர் ஊற்றியவள் பாத்துடி அம்மாவின் தோல்பிச்சிக்கிது" என்றாள். இடுப்பில் டவல்  கட்டிக்கொண்ட ஒருத்தி  ஈரத்தோடு மஞ்சல் தூளை  நிறைய எடுத்து பூசினாள். மறந்துட்டேன் தண்ணீர் ஊற்றும் முன்னே ரோட்டில் போவோர் வருவோர் கர்ப்பத்தை  பார்த்து விடாதபடி இரண்டு பேர் புது சேலையை பிரித்து மறைவாக பிடித்திருந்தார்கள். மஞ்சல் பூசியபிறகு கர்ப்பத்தின்   மீதி குங்குமம் அள்ளி அப்பினார்கள். மறைவுக்கு பிடித்திருந்த புடவையை சுற்றி கட்டிவிட்டார்கள். நிறைய பேர் மூன்று மீட்டர் சுற்றளவுள்ள  சரிகை வைத்த பாவாடை மினிமினுப்புடன் தைத்து வந்தார்கள். அப்படியே மேலே மேலே கட்டிவிட்டார்கள். திடீர் குருக்களாகிய சில பெண்கள் சுறு சுறுப்புடன் வேலை செய்தார்கள். வருபவர்கள் தேங்கா, பழம், பூ, கற்பூரம் கொண்டு வருகிறார்கள். இடம் இன்னும் பூஜைக்காக முழுமையாக ஆய்த்தமாக வில்லை. கூட்டத்த குறைக்க பூசை ஒரு பக்கம்.  வேலை ஒரு பக்கம் நடந்தது.     அதை வாங்கி பூசைக்கு பயன்படுத்திவிட்டு, பதிலுக்கு  குங்குமம் திருநீரு கொடுத்தார்கள். நான்காய் மடித்த நீண்ட தாலிக்கயிற்றில்  உயர் வகை, நடுத்தரம், சாதாரனம். சிறியது பெரியது என்று வித்தியாசமில்லாமல் அந்த கயிற்றில் நுழைத்தார்கள். இரண்டரை மீட்டருக்கு வளையல்  நிறைந்து விட்டது. நான்கு பேராக பத்திரமாக பிடித்து கர்ப்பத்திற்கு  மேலே கட்டினார்கள். இரண்டரை மீட்டர் நீளமான கயிறு முடிச்சிப்போடும்  அளவுதான் மிச்சமிருந்தது.  மூன்று செங்கல் கழுவி நட்டார்கள். குழத்த மஞ்சல் பூசி  குறுக்காக குங்கும கோடுகள் போட்டார்கள்.

வந்தவர்கள்  எல்லாம் தேங்காயும்  கற்பூரமும் கொண்டு வந்தார்கள். அந்த இடம் சுற்றி கற்பூரம் கலந்த வாசனையும் கரும் புகையும் வந்தது.வத்தியின் வாசனை கமகமத்தது. பெரியப் பொட்டுகாரியும் இன்னும் சில பெண்களும் ஜனங்களை கட்டுப்படுத்த போராடினார்கள். " இருங்கம்மா.  அம்மா, எல்லார் கற்பூரத்தையும் ஏத்துக்குவா.பெரிய பொட்டுக்காரிக்கு கடவுள் வசனமோ, பாட்டோ, மந்திரமோ எதுவும் தெரியவில்லை. "அம்மா அவுங்கள காப்பாத்தும்மா. ஆத்தா இவுங்கள காப்பாத்தும்மா" என்று மட்டும் சொல்கிறாள்.  திரையரங்கின் எலி பொந்துக்குள் கையை விடுவதுபோல் சிலருக்கு தட்டில் வைத்திருக்கும் குங்குமம் திருநீரை அந்த நெரிசலிலும்   கையை நுழைத்து கொடுத்துவிடுகின்றாள். அவர்கள் சற்று தள்ளி இருப்பதால் காப்பாத்து என்று சொல்ல வில்லை. சிலர் முட்டி மோதி பக்தியோடு  முன்னே வந்து விடுகிறார்கள்.தேங்கா கற்பூரம் நிறைந்த தட்டை கொடுக்கிறார்கள். கொடுத்தவர்கள்  தெய்வத்திடமிருந்து  எதோ மாற்று வேண்டி ஆவலுடன் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் ஆவலை பூர்த்திசெய்ய முடியவில்லை. அந்த அதிருப்தி  விஷ்வரூபம் எடுக்காமல் இருக்க, அவர்களுக்கு மட்டும்  நெற்றியில் பொட்டிட்டு, குங்குமம், திருநீர்,  பிரசாதமாகவும்  கொடுத்து "ஆத்தா இவுங்களை காப்பாத்தும்மா"  என்று அனுப்பிவிட்டாள். தட்டில் சில ரூபா நோட்டுகளும் இருந்தது.

சத்தத்துடன்  கூட்டமும் அதிகமானது. பத்திரிகையாளர்கள் சிலர் வந்து கேமராவை இரு கைகளாலும் உயரத்தூக்கி படமெடுத்தார்கள்.அவர்களின் முகத்த்தில் ஏதோ பிரம்மை படிந்திருந்தது. இப்படியும்  அப்படியும் நடந்து மிரண்டு மிரண்டு படமெடுத்தார்கள்.எப்படி எக்கினாலும் கர்ப்பத்தை  முழுமையாக படமெடுக்க முடியவில்லை. பத்திரிகையாளர் வந்தவுடன்.இன்னும் கூட்டத்தில் பர பரப்பு அதிகமானது.சாலையின் இரு ஓரங்களிலும் திடீர் கடைகள்  தோன்றியிருந்தது. குருவிக்காரர்கள் பின்னு, மணி, சீப்பு  சுற்றிச் சுற்றி விற்று வந்தார்கள்.

புதிதாக அந்த சாலையில் வந்தவர்கள் "இன்னாங்க சங்கதி' என்று  வாய்பிளந்து கேட்கிறார்கள். சிலர் இரு சக்கர வாகணங்களில் போவோர் கூட்டத்தினின்று சற்று விலகி ஓரமாகச்சென்று விசாரிக்கிறார்கள். விஷயம் தெரிந்து கொண்டபிறகு எத்தனையோ பரபரப்புகளில் இதுவும் ஒன்று என்று உச்கொட்டி  சென்றார்கள்.  பத்திரிகையாளர்களில் சிலர் இந்தப்பக்கமும்  அந்தப்பக்கமும்  நடந்து படங்களை பதிவு செய்தார்கள். அதில் ஒருவர் அந்த வீதில் அடிக்கடி சுற்றியவர்தான். ரோட்டின் முகப்பிலேயே இருக்கிறது. எத்தனையோ நாள் இப்பகுதியில் போகிறோம் வருகிறோம். இதை கவனிக்க வில்லையே. இதற்கு முன் இப்படி இருந்திருக்குமோ. அப்படியெல்லாம் இருக்காது என்று சொன்னால் பெரியபொட்டுக்காரியின் விளக்குமார்தான் பிய்ந்து விடும்.

எல்லா இடங்களிலும்  ஆளுமை செய்ய பெண்கள் குறைவகவே வருகிறார்கள். என்பதை மறுக்குமளவுக்கு கூட்டங்கூட்டமாய் வருகிறார்கள். இப்போது எல்லார் கையிலும்ஒரு தாலிக்கயிர் இருந்தது. அந்த கயிற்றின் நடுவில் மஞ்சல் கிழங்கு கட்டப்பட்டு இருந்தது. வளையளிலும்  புடவையிலும் தாலியை குத்தினார்கள். பூவும் குத்தி விட்டார்கள்.  கலர்க்கலரான ரிப்பன் காற்றில் கூத்தாடியது. நகைகளால் அலங்கரித்த அம்மன் போட்டா ஒன்று  பச்சை நிறப்பட்டுப் புடவையில் ஜொலித்தது.    அதை மஞ்சல் பூசிய கல்லுகள் பக்கத்தில் வைத்தார்கள். பொழுது மாலையைத் தொட தொடங்கியிருந்தது. இப்பொது காற்று பலமாக வீச ஆரம்பித்தது.  சிலர் வான் மேகத்தை கணித்து  இரமணரானார்கள். சிலர் மழை வாசனை வருகிறது என்றார்கள். காற்றில் உதிர்ந்த  சிறு சிறு பழுப்பு  நரம்பு போன்ற இறகு  மேலிருந்து கழன்று  விழுந்தது.

தூரல் வந்துவிட்டது. ஜனங்கள் அங்கங்கே நனையாமல் இருக்க  இடம் தேடி பதுங்கினார்கள்.  அந்த நேரம்பார்த்து சரக்கு லாரி ஒன்று வந்தது. அதைப்பார்த்ததும்  சிலர் எரிச்சலடைந்தார்கள். பெரிய பொட்டுக்காரி "யோ, இந்தப்பக்கம் ஏன்யா வந்திங்க. ஒதுங்கிப் போயா' என்று மேலேப்பார்த்தாள். லாரிக்காரன் நாம்  ஓரமாகத்தானே போகிறோம் என்று நினைத்தார். லாரிசரக்கில்  குறுக்காக ஒரு கயிறு கட்டியிருந்தது. கொழுந்துகள் இல்லாதவை மாட்டி கொண்டு கீழே விழுந்தது.விழுந்த வேகத்தில் இரண்டு மூன்று துண்டுகளாக முறிந்து புரண்டு விழுந்தது. ஒரு துண்டு கீழே வைத்திருந்த  போட்டாவின் காலடியில் விழுந்தது. பெரிய பொட்டுக்காரி பார்ககவில்லை. இப்போது பெரிய மாலையைக் கொண்டுவந்தார்கள். இதை எப்படி போடுவது என்று யோசித்தார்கள். மாலை  அதிக  வெயிட் அந்த கயிற்றில் கட்டலாம்  ஆனால் நிற்காது. பொட்டுக்காரி "ஆணி அடித்து அழகாய் மாட்டிவிடலாம் ."என்றாள். மாலை நன்றாக பூத்திருந்தது. தேடிப்பிடித்து ஆணிகளை கொண்டுவந்தான். ஆணியை கையில் வாங்கியவன். "சுத்தி எத்தாரலையா" என்றான். "அட, இன்னாபா நீ.  இந்தா. இந்த கல்லுல நெருக்கு   பச்சமரத்துல சல்லுனு எறங்கும்."

பொட்டுக்காரி "எப்பா வயித்துக்கு கொஞ்சம் மேலே, ஜான் எடவெளி வெச்சி இந்தப் பக்கம் ஒன்னு, கொஞ்சம்  தள்ளி அந்த பக்கம் ஒன்னு அடி" என்றாள். மீண்டும் அவளே "ஆம், போதும் இரண்டுபேரும் மாலையப்புடுச்சி நடுப்புற போடுங்க" என்று சற்று தூர நின்று பார்த்தாள். மாலைப்போட்டவர்களில் ஒருவன் 'நார்ப்பது வருஷத்திற்கு மேலாக இது கர்பம்மாதிரி தான் தெரியுது' என்று தனக்குள் நினைத்தான்.

நம்புழுதி 

கவிதை

கிறிஸ்மஸ் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்.

கூர்வாளின் இடையறாத  வீச்சில்
இறைமரம் இரத்தம் சிந்தும்.

கிளைகள் முறிந்து கூடுகள் சரிந்து
சின்னப் பறவைகளும் 
வனத்துப் பூச்சிகளும்
குட்டி அணில்களும்
உள்ளும் புறமும்
அகதிகளாக  அலைந்து திரியும்.

காலத்தின் கோலத்தால்
அகதிகளே வாளாவதும்
அகதிகளாக  வாளாவதும் நிகழ்ந்துவிடும்.

குருதிநின்று கிளையும் கூடும்  மீண்டும் மரத்தில் தோன்ற
வாளை வீசிவிட்டு
தொலைத்த கிறிஸ்தவ அருமருந்தை
மீட்டுப் பெற வேண்டும்-
பிறப்பை நோக்கிய உள்முகப்  பயணத்தால். 

அ.எக்பர்ட் சச்சிதானந்தம்.
   சிறுகதை எழுத்தாளர்.

கணையாழி தொடங்கி 'நுகம்' சிறுகதை தொகுப்புடன் நின்ற எழுத்துப்பணி
மீண்டும் தொடங்கியதில் மகிழ்ச்சி.
நம்புழுதி

சிறுகதை

               இரு பக்கங்களைக் கையாளும் மெளனத்தீ

வருஷத்தில் ஒரு நாள் இப்படித்தான் பிள்ளைகளுக்கு தோட்டம்  துறவுகள் மீது ஒரு பிடிப்பு வரவேண்டும் என்பதற்காக டிராக்டரில் குட்டிக் குழந்தைகளுடன் பம்ப்பு செட்டிற்கு  வந்து தங்கிவிட்டு போவார்கள். நகரத்தின் எல்லை முடியும் வரை அவர்களுக்கு தேவையானதை வாங்க டிராக்டர் தள்ளி நிற்கும். ஒரு வழியாக வந்து நின்றது. அன்று காலை தொடங்கி மாலை வரை எல்லோருக்கும் எல்லா வேலைகளும் அங்கேதான். அவர்கள் வந்தாலே ஜெயிந்திக்கும், சக்திவேலுக்கும்தான் மூச்சிவிடமுடியாத வேலை. இந்த முறை புதுசாக நடேசன் மனைவியும் வந்திருந்தாள். அனைவரும் தங்கள் மதிப்பைக் காட்டிக்கொள்ள துடித்தனர். அதற்கு சக்திவேலும் ஜெயிந்தியும் பயன் பட்டார்கள். போதா குறைக்கு ஒன்பதாவது படிக்கும் தங்கள் மகளையும் இன்று பள்ளிக்கு அனுப்பவில்லை. நடேசன் தன் மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு தென்னந்தோப்புக்கு சென்றான்.   

பண்ணக்காரர் "போங்க, காலில ஆளுக்கு ரெண்டு எளனி குடிச்சிட்டு வாங்க. காலில ஜில்லுனு இருக்கும்." என்றான். சொன்னதும் கூட்டமாக தோப்புக்குள் சென்றார்கள். நடேசன் " டே வேலு வாடா, தேங்கா  அறத்துப்போடு" என்றான்.

சக்திவேல் மோட்டார் போட்டதும் தண்ணிர் தொட்டிக்குள் பீச்சி அடித்தது. அதைப் பார்த்ததும் பண்ணக்காரர் குட்டிகளுக்கு சந்தோசம். கைக்கு எட்டும்படியாக இருந்த தொட்டியின் கிட்டத்தில் ஓடிச்சென்று தண்ணீரைத்    தட்டி தட்டி   சத்தம் போட்டார்கள். பம்ப்பு செட்டை ஒட்டி வழு வழுப்பான திண்ணை இருந்தது.  பண்ணக்காரர் களைத்துப் போனவராய் திண்ணையில் சாய்ந்து ஓய்வெடுத்தார். திண்ணையில் உட்கார்ந்தால்  தோப்பும், மொத்த நிலமும் கண் பார்வையில் வரும். பண்ணக்காரர் மனைவி சிறுப் பிள்ளைகளை கிணற்றுப்பக்கம் போகாமல் தடுத்து தோப்புக்குள் கூட்டிச்சென்றாள். பம்ப்பு செட்டை சுற்றி இயற்கை வளங்கள் சூழ்ந்திருந்தது. இரண்டு ஜோடி மாடுகள் தனித்தனி மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவைகளால் அசைபோடுவதை நிறுத்த முடியவில்லை.

வேலு தன் மகளை கத்தி எடுத்து வரும்படி பணித்தான். தென்னை மரங்கள் ஒழுங்கான வருசையில் இருந்தது. தோப்புக்குள் வந்தவர்கள் மரத்தின் காய்களைப்பார்த்து " எனக்கு இந்த மரம், எனக்கு இந்த மரம் "என்று இரண்டு மூன்று மரங்களில் நின்றார்கள். சில பெரியவர்கள் செய்தது குழந்தைத் தனமாகவும் இருந்தது. நடேசனும் அவன் மனைவியும்  ஒரு மரத்தில் நின்றார்கள். வேலுவும் அங்கேதான் நின்றான். சாரதா இரண்டு கத்திகளை எடுத்து வந்தாள். வேலு கத்தியை வாங்கி இடுப்பில் சொருகினான். லாவகமாக மரம் ஏறினான். சற்று மேலே ஏற ஏற கீழே நின்றவர்களுக்கு வேலுவின் ஜட்டிக்குள் உப்பிகொண்டு இருந்தது தெரிந்தது. ஜெயிந்தி "இந்த மனுஷன் சோமகட்டு கட்டிக்கினு ஏறக்கூடாது." என்று நினைத்தாள்.

நடேசன் மனைவியும் பார்த்தாள். நடேசன் அவன் மானைவியைப் பார்த்தான். அவள் வேறு பக்கம் முகத்தை திருப்பினாள். மரங்கள் இருபது அடி உயரம் வளர்ந்து இருக்கும். வேலு மட்டைகளை பிடித்து ஏறி குருத்து மட்டையில் உட்கார்ந்தான். நல்ல இளனி குலையாய் வெட்டினான். தோப்பில் தரை சற்று ஈரமாய் இருந்தது. இளனி குலை கீழே விழுந்தும் சிதறவில்லை. ஆனால் தொப்புல் கொடி அறுந்து நான்கு மூலைக்கும் ஓடியது. ஜெயிந்தி ஒரு பக்கம், சாரதா ஒரு பக்கம் ஓடினார்கள். குலை விழுந்ததும் வேறு மரத்தண்டையில் நின்றிருந்த சிறுவர்கள் இங்கு ஓடிவந்தார்கள். நடேசன் பக்கமாய் ஓடிவந்த இளனியை ஜெயிந்தி குனிந்து எடுத்தாள். உள் ஆடை அணியாத அவள் மார்பு சாய்ந்து நிமிர்ந்தது. பக்கத்தில் உருண்டு ஓடும் இளனியை யாரும் குனிந்து எடுக்கவில்லை. ஜெயிந்தியும் சாரதாவுமே பொறுக்கிச் சேர்த்தார்கள். வேலு இறங்கினான்.

பிள்ளைகள் பெரிய இளனியாக  ஒன்று இரண்டு எடுத்து வைத்திருந்தார்கள். சக்திவேல் கையில் வைத்தவாறே வெட்டிக்கொடுத்தான். கத்தி மிகவும் சார்ப்பாக இருந்தது, தொழில் தெரிந்த வியாபாரியைப்போல் அவன் வெட்டு 'சரக்' என்று விழுந்தது. கையை மடித்து வெட்டும்போது  கையில் எழும் குன்றைக் கண்டு பண்ணக்கார  ஆட்கள் சற்று உள்ளுக்குள் அதிசயத்தார்கள். ஜெயிந்தியும் காய்ந்த தென்ன மட்டைமீது வைத்து நிதானமாய் வெட்டிக்கொடுத்தாள். அவளின் வெட்டுக்கள் இளனியில் சற்று சிலுமல்களாக இருந்தது. அதனால் பிள்ளைகள் சக்திவேல் வெட்டும் இளனிக்காகவே காத்திருந்தனர். ஜெயிந்தியின் ஒன்று இரண்டு இளனியை பெண்கள் வாங்கிக் கொண்டார்கள். மூன்றாவது இளனியை வெட்டி எழுந்தாள். நடேசன் வாங்க ஆய்த்தமானான். கத்தியை கீழே வைத்து இரண்டு கைகளாலும் நீட்டினாள். இளனியில் இருந்து வழிந்த தண்ணீர் ஜெயிந்திக்கு சில் உணர்வை எழுப்பியது. நடேசன் வாங்கும்போது விரல்கள் ஜெயிந்தியின் விரல்களைத் தொட்டது.  அவனுக்குள்ளும் அதே உணர்வு  எழும்பியது. சாரதா சாப்பிட்ட இளனி குடுக்கைகளை, பொறுக்கி ஓரமாகப்போட்டாள். மூவரும் உர்ச்சாகமாய் வந்தவர்களுக்கு நாள் முழுக்க பணிவிடை செய்தார்கள். டிராக்டர் கிளம்பியது.  

சக்திவேல் தன் குடும்பத்தோடு மனம் கசந்து, வெளியூரிலிருந்து மனைவி,தனது மகளையும் அழைத்துக்கொண்டு இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன் பிழைப்பு தேடிவந்தான். வந்த இடத்தில் சிலர்  பண்ணையாரிடம் அழைத்து வந்தார்கள் பண்ணக்காரர், "என் பம்ப்பு செட்டாண்டையே வீடு கட்டித்தாறேன்  அதில் தங்கி தோட்டந் துறவுகளை பாத்துக்கோ" என்றார்.அதிலிருந்து இரண்டு வருஷங்களாய் இந்த குடிசையிலேதான் குடும்பம்.குடிசை நான்கடி மண் சுவற்றால் எழும்பி அதன் மேல் தென்னங்கீற்றுகளால் வேயப்பட்டு இருந்தது.  சிறிய கதவு குடிசையின் நடுவாக இருந்தது. முக்கால் அடிப்பலகை மூன்றை இனைத்த பலகை இனைப்பிலேயே இடைவெளி இருந்தது. கதவுக்கு வெளியிலிருந்து கூர்ந்து கவனித்தால் குடிசைக்குள் ஒட்டு மொத்த இடமும் தெரிந்துவிடும் ஜெயிந்தி சிறிய குடிசைக்குள் பொருட்களை சுத்தமாக வைத்திருந்தாள். அடுப்பு குடிசைக்கு வெளியே போட்டிருந்தாள். பம்ப்பு செட்டை ஒட்டியிருந்த திண்ணைக்கு சற்றுத்தள்ளி பக்கவாட்டில் இருந்தது. குடிசைக்கும் நகரத்திற்கும்  நான்கு கிலோமிட்டர்   தூரம் இருக்கும். பண்ணக்காரர்  சக்திவேலுக்கு ஒரு சைக்கிள் கொடுத்திருந்தார். அவனுக்கு வருஷத்துக்கு இவ்வளவு நெல், மாதம் இவ்வளவு சிறு தொகை பேசியிருந்தார்கள்.' வீட்டின் சின்னப் பிள்ளைகளை கடைக்கு அனுப்புவது போல' ஜெயிந்தியின் சாரதாவின் உழைப்புகள் கணக்கில்  வராது. சக்திவேல் ஜெயிந்தியை அன்பாக பார்த்து கொண்டான். எப்பவாவது நகரத்திற்கு சென்று வரும்போது பொரி உருண்டை குழி பணியாரம் வாங்கி வருவான். குடியோ ஊதாரித்தனமோ இல்லை. சில நேரம் கூலியாட்கள் வேலை முடிந்து சாராயக்கடைக்கு  போகும்போது வேலு ஒதுங்கிவிடுவான். ஜெயிந்தியும் துடுக்குத் தனமாக பேசியது கிடையாது.  எந்த வேலையானாலும் சுத்தமாக செய்வாள். மகளின் நகர்புரத்து படிப்புக்கும், தான் குடியிருக்கும் இடத்தில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை என்பதாலும் ஜெயிந்தி சற்று நிம்மதியாகவே இருந்தாள். இந்த வருஷமும் கடந்தது..


பண்ணக்காரர் நகரில் பெரிய கடை துவங்கினார். மகன் நடேசனை கொஞ்சநாள் நிலங்களை கவனிக்கச் சொன்னார். நகர்புரத்தில் முக்கிய பள்ளியில் படித்தவன் என்றாலும் விவசாயத்தை கவனிக்க மறுப்பு ஏதும் சொல்லவில்லை. பண்ணக்காரர் "கொஞ்ச நாள் பார்ரா, கடைய ஸ்டெடிபண்ணிட்டு உன்ன கடையில உட்கார வச்சிடுறேன்" என்றார். நடேசன்  டூவீலரில் வந்து கிணற்றுக்கு ஓரமாக நிறுத்தினான். சாரதா பள்ளிக்குச் சென்றாள். அவன் பார்த்தான். அவள் பார்க்காமல் போனாள்."வேலு"  என்று நடேசன் குடிசயைப்பார்த்து அழைத்தான். ஜெயிந்தி குடித்த கஞ்சியை விட்டு வெளியே வந்தாள்."தோ கடைக்கு போயிக்கிறாங்க வந்துடுவாங்க" என்றாள். "வந்தா மோட்டார் போட்டுட்டு மண் வெட்டிய எடுத்துக்கினு அந்த கோணத் தளையாண்ட  வரச்சொல்லு"  என்றான். "சரிங்க" என்று ஜெயிந்தி குடிசைக்குள் சென்றாள்.  சற்று நேரத்தில் சக்திவேல் வந்தான்.

"தோபாரு சின்ன மொதலாளி வந்திருக்காரு" என்று ஜெயிந்தி சொல்லி முடிக்கும் முன்னே  வாசலில் கிடந்த மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வேலு வேகமாகச் சென்றான்.  " இங்கப்பாரு ஒருவையா கஞ்சி குடிச்சிட்டு போயேன்."  என்றாள். இரண்டு தென்னை மரங்களை படுக்கவைத்ததூரம் சென்ற வேலு ஜெயிந்தி எருது மாட்டுக்கு கொஞ்சம் வெக்கா புடுங்கிப் போடுமா.  எட்டயிருந்தேப் போடு அந்த செவளையான் தளையாட்டும் பாத்துமா" என்று சொன்னவன் சாப்பிடுவதற்கு பதில் சொல்லவில்லை.

நடேசன் புகை விட்டுக்கொண்டு வரப்பில் நடந்தான். அவன் ஊதிய புகையைவிட சட்டை வெண்மையாயிருந்தது. பதினைந்து ஏக்கருகுக்குமேல் கடல் பரப்பு பச்சை நிறத்திற்கு மாறியிருப்பதுபோல் இருந்தது. பயிர் நெல் கதிரை தொண்டையில் வைத்திருந்தது. "வேலு கொஞ்ச நாளைக்கு அப்பா வரமாட்டாரு. நாந்தான் வருவேன். மதியானம் போயி வீட்டுல சாப்பாடு வாங்கியாந்துடு. உன் பொண்டாட்டிய செட்ட சுத்தம் பண்ணச்சொல்லு. உள்ளயிருக்கிற கயித்துக்கட்டில கெணத்துக்கு பக்கமாயிருக்கிற புங்கமரத் தாண்ட போட்டுடுடா"           

"செர்தாங்க" 

"இந்தா,வரச்சொல்ல பிள்டர் கோல்டு பிளாக்  ஒரு பாக்கட் வாங்கிக்கினுவா மறந் திடப்போற" மறந்திடப்போற என்பதற்கு சோம்பேரித்தனமாய் இருக்கக் கூடாது என்று எச்சரிப்பதாகக் கூட  இருக்களாம் என்று வேலு நினைத்தான்.பதிலேதும் சொல்லாமல் காசை வங்கிக்கொண்டான். சில நாள் கழிந்தது. நடேசன் திண்ணையில் சாய்ந்திருந்தான். கிணற்றின் சுவரோரமாக பாம்பு ஒன்று சென்றதை பார்த்துவிட்டான். "பாம்புபுடா... பாம்புடா... வேலு... வே.. வெலு" என்றதும் "இன்னாங்க நீங்கதானே காபி வாங்கியாற அனுப்பிச் சிங்கிளாமே"

"பாம்பு... எம்மாம்பெரிய பாம்பு போது பாருமே" என்றான். பாம்பைப் பார்த்தவள்  ஓடிச்சென்று வெறகுக்கட்டையில்  ஒன்று உருவிவந்து மண்டையைப் பார்த்து போட்டாள். பாம்பு சுருண்டது. ஜெயிந்தி நடேசன் அளறல் கண்டு சிரித்துக் கொண்டாள். அவனுக்கு தன் இயலாமையில் முகம் சுருங்கிப்போனது. தன் பலவீனத்தை மறைக்க ஜெயிந்தியை புகழ்ந்தான். அவள் மார்பின் ஆடையை இழுத்து விட்டுக்கொண்டாள். சக்திவேல் காஃபி வாங்கி வந்தான். ஜெயிந்தி பாம்பை கொம்பில் தூக்கிச்சென்றாள்.

"எங்க இருந்தது இன்னாப் பாம்புமா எம்மாம்பெருசா இருக்குது, போட்டு வாமா. கைய கழுவிக்கினு மொதலாளிக்கு காஃபி ஊத்திக்குடு.   நானு   பாம்ப  கொளித்துட்டுவாரேன்".   
நடேசனுக்கென்று பம்ப்பு செட்டில் இருந்த டம்ளரை தொட்டியில் அலசி காஃபி கொடுத்தாள். "போதும்..போதும் நீங்க கொஞ்சம் சாப்பிடுங்க"  என்றான். நம்மிடத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கிறார் என்று நினைத்தாள். காஃபியை நீட்டியபோது அதற்கு விடை கிடைத்து. சக்திவேல் வந்தான் "கட்டுபன்னி பாம்பு மொதலாளி" என்றான். ஜெயிந்தி   "இத அப்பிடியே மூடி வெய்யி அப்புறமா சாப்புடுவாரு" என்று எச்சில் டம்ளரை வாங்கினாள்.

'ஏமே எத்தும்போயி ஆளுக்கு கொஞ்சம் ஊத்திக்குடிங்க, எனக்கு போதும்" 

"ஏமா என்றாரா, ஏமே என்றாரா " கூப்புடுதளில் என்னயிருக்கிறது.என்று நினைத்தவன். "சரி எத்தாம்மா" என்றான் வேலு.

தினமும் நடேசன் இரண்டு வேளை காஃபிக்கும் மதியம் சாப்பாட்டுக்கும் வீட்டுக்கு அனுப்பினான். மதியானம் சாப்பாடு மிச்சம் வைக்கிறது. இரண்டு வேளையும் காஃபிகொடுப்பது  வேலுவின் வேலையை லேசாக்குவது. என்று வாரம் கடந்தது. மழைக் காலத்தில் குடிசைக்குள் சமையல் செய்வதற்கு சிறிய இரட்டை அடுப்பு போட்டு வைத்திருந்தாள். அதன் மீது புதிதாக  ஒரு இட்டிலி குண்டான் இருந்தது. கூரையின் ஓட்டையிலிருந்து சூரிய வெளிச்சம் சிறிய வட்டமாக அதன் மீது விழுந்திருந்தது. நடேசன் குடிசைக்குள் இருந்தான்.

"நான் பித்து எடுத்துப்போய் இதுக்கு சம்மதிக்கல நாங்க பிழைப்புத்தேடித்தான் வந்தோம் உங்கப்பா ஒதவி செஞ்சாரு. நாங்க அதிகமா ஒழைக்கிறோம்  'அவன் அதைக்காதில் வாங்கவில்லை ஜாக்கட் கொக்கிகளைத் தேடினான். அவள் தொடர்ந்தாள் "நீங்க அதிகமா என்னை ஜாடை மாடையாத் தொந்தரவு செய்யிறீங்க" அவன் புடவையை கலைந்து பாவாடையின் நாடாவை அவிழ்த்தான். "எப்பா ஒரே சிகரட் நாத்தம்" கதவு சாத்தியிருந்தது. வேலு சைக்கிளை வைக்கோல்  போர்  பக்காக நிருத்தினான். குடிசைக்கு அருகில் வந்தான். பேச்சுக்குரல் கேட்டது. மெல்ல உட்கார்ந்து கதவு இடுக்கில் பார்த்தான். மயக்கத்தில் மார்புகளை கவ்விக்கொண்டிருந்தான். அவள் பேசினாள் "என் ஊட்டுக்காறு  இந்த விஷயத்துல கூட எந்த கொறையும் வக்கல.என் திருப்தியக் கேட்டுத்தான் வெலகிப் போவாரு. இந்த குடிசை இருப்புக்குக்  கூட எங்க  உங்களால  ஆபத்து வந்துடுமோனுதான் சம்மதிச்சேன். நீங்க செஞ்சது எனக்கு எதுவுமே தோனல"  

சக்திவேலின் கண்களிலிருந்து வழிந்தக்கண்ணீர் குடிசையின் வாசலில் விழுந்தது. துடத்துக்கொண்டு சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு மறைவாகப் போனான். நடேசன் சற்று நேரத்தில் வெள்ளை மனிதனாக வெளியே வந்தான். சட்டையை கழட்டி பம்ப்பு செட்டில் மாட்டினான். தொட்டியில் கை கால்களை கழுவினான். சக்திவேல் இப்போதுதான் வருவதுபோல வந்தான்.

"இன்னா வேலு,  இவ்ளோ நேரம் " என்றான் நடேசன். "வீட்டாண்ட கொஞ்சம் வேலை உட்டுட்டாங்க. அதான் லேட்டாயிடுச்சி அப்பிடியே திண்ணையில ஒக்காந்து சாப்பிடுறீங்களா. இருங்க ஜெயிந்திய தண்ணி எத்தாறச் சொல்றேன்".

"வேலு வேனா...வேனா நான் புடிச்சி வெச்சிங்கிறேன்"

அவன் மறு வார்த்தை பேசவில்லை குடுசைக்குள் நுழைந்தான்.தான் விட்ட கண்ணீர் துளி அடையாளத்தை பார்த்தான் வற்றிப்போய் லேசான ஈரம்  மட்டும்  இருந்தது.
"ஏம்மா ராத்திரி படுத்த பாயை நடுப்புறவே சாத்தி வச்சீக்கீற"
"கொழந்திய எடுத்து வைக்கச்சொன்னேன்  மரந்துட்டாப்போலக்கீது. நானும் கவனிக்கல. கஞ்சி போடட்டுமா"
"நாயா பேயா ஒயக்கிறோம் கஞ்சிதான் நமக்கு கெடைக்குது இல்ல. நம்ம கொழந்திக்காவுது நல்ல வாழ்வு அமைஞ்சா நல்லா இருக்கும். ஜெயிந்தி மொதலாளி  சாப்பிடுராறு ஏதாவுது வேனுமானு கேளுமா" 

"சாப்பிடச்சொல்லோ இன்னேத்துக்கு கூப்ட்டா போலாம் நீ சாப்புடு"என்றாள். நடேசன் மீன் குழம்புவாசத்தை காற்று குடிசைக்குள் கொண்டுவந்தது. இப்படி விதவிதமா சாப்பிட்டுத் தான் தெனவு எடுக்கிறாப் போலக்கீது. என்று வேலு நினைத்தான். 'ஒழைகிற மனுஷனுக்கு இப்படி வாசம் வராப்போல ஒரு நாளும் செஞ்சிப் போட வாய்க்கலையே' என்று தன்னை நொந்துகொண்டாள். சாரதா இன்று மதியத்துக்கு மேல் வந்து விட்டாள். வீட்டுக்குள் போவதைப் பார்த்த நடேசன் " சாரதா இங்க வா, இதை எடுத்தும் போ" என்றான். குடிசைக்குள் நுழைந்த சாரதா பையை வாசளிலே வைத்துவிட்டு வந்தாள். நாடேசன் பாத்திரங்களை மூடி  "இந்தா கொண்டுபோய் சாப்புடுங்க "என்று கொடுத்தான். அவளுக்கு ரத்தம் கொடிநரம்புகளிலும் தடையில்லாமல் பாய்கின்ற வயசு. கைகள் புதிய புத்தகத்தின் மேல் அட்டையைப்போல் வழு வழுப்பாய் இருந்தது. அவனுக்கு கண்கள் உறுத்தின. அவளிடத்திலிருந்து வாங்குவதாய் இருந்தால் தான் கைகளின் பரிசத்தை உணரமுடியும் என்று நினைத்தான்  "கொஞ்சம் வச்சிட்டு வாமா செட்டுல சிகரட் இருக் குது பாரு எடுத்தாயேன்." சாரதா பம்ப்பு செட்டில் போனாள். அதில் மாட்டியிருந்த நடெசன் வெள்ளைச் சட்டை தாழம்பூ வாசத்தை பரப்பியது. கூடவே மூடிக்கிடக்கும் அறையின் வாசமும் கலந்திருந்தது. சிகரட் பாக்கட்டை கொடுத்தாள் அவன் மென்மையை உணர்ந்து கொண்டான்.  சாரதா மிச்சங்களை குடிசைக்குள் கொண்டுவந்தாள். : "இன்னாமா பொழுதோட வந்துட்ட" என்றான் வேலு.  காலாண்டு பரிச்சை தொடங்கிச்சி இல்ல அதான்.  நடேசன் வைத்த சாதத்தை வேலுவுக்குபோட கிண்ணியை எடுத்தாள். வேலு தடுத்தான். " எனக்கு கஞ்சியே போடுமா" என்றான். சாரதாவுக்குப் போட்டாள் " போதுமா நீ கொஞ்சம் சாப்பிடு' என்றாள் சாரதா. உயர்வகை மீனாகத்தான் இருந்தது. ஒருத்துண்டை சாரதாவின் தட்டில் போட்டாள். இன்னொரு துண்டு  பாத்திரதில் தெரிந்தது.  "அப்பா நல்லா இருக்குப்பா இந்தா கொஞ்சம் சப்பிட்டுப்பாரேன்." என்று  மீனைப்பிட்டு சாரதா நீட்டினாள். வேலு வுக்கு நாக்கில் எச்சில் ஊறியது. ஏதோ வேண்டாததைக்கொடுப்பது போல  தடுத்து "நீ சாப்பிடுமா"என்றான் "இந்தப்பொண்ணு அவுங்க அப்பன மட்டும் கேக்குது பாத்தியா" என்று நினைப்பதற்குள் "அம்மா நீயாவுது சாப்புடுமா, ரொம்ப நல்லா இருக்குதும்மா" ஜெயிந்தி பாத்திரத்தில் இருந்த இன்னொருத்துண்டையும் போட்டாள்.

"சாப்பிட்டு மீதிய நாயிக்கு போட்டுடு" என்று வேலு குடித்து விட்டு வைத்த கிண்ணியிலேயே கஞ்சியை போட்டாள். அவன் கடித்து வைத்த வெங்காயதையே கடித்துக்கொண்டு சாப்பிட்டாள். அவளால் அதன் ருசியை எதனோடும் ஒப்பிட முடியவில்லை.  வாரம் கடந்து விட்டது. "ஏண்டா வேலு இவ்ளொ மாங்காய் கெடக்குதே கொஞ்சம் அறுத்து ஊறுகா போட்டு வச்சிக்கக்கூடாது. இன்னிக்கு டவுனுல கொஞ்சம்  வேல இருக்குது  நான் வீட்டுக்குப்போறேன். நாளைக்கு ஆளுங்க வருவாங்க தோப்ப மட்டக்கழிக்க நானும் காலில வந்துடுறேன்" என்று நடேசன் வேலுவுக்கு சொல்லிவிட்டு வண்டியை மிதித்தான். அவன் வார்த்தைகளை வேலுவின் காது கேட்டதே தவிர,  பார்வை வயல்வெளியிலும் தோப்பிலும் சுற்றியது. நடேசன் இரண்டுமுறை மிதித்தும் வண்டி ஆன் ஆகவில்லை. இப்போதுதான் வேலுவின் பார்வை அவன் மீது வந்தது. இருவரும் ஒரே திசையை நோக்கி நிற்பதால் அவன் முகம் வேலுவுக்கு பக்கவாட்டில் தெரிந்தது. திடீரென ஒரு நிமிடம் குடிசைக்குள் தன் மனைவியின் மார்புகளை மாறி மாறி கவ்விய வாய் பிம்பம் நினைவு வந்தது. வண்டி ஆன் ஆனது "சரி வேலு வரேன் "என்றான்  வேலு "சரி மொதலாளி"என்றான்.

சாரதா காலாண்டு விடுமுறையில் வீட்டில் இருந்தாள். ஜெயிந்தி சில நாள் கூலி வேலைக்கு போவாள். சாரதா வீட்டில் இருப்பதால்நான் வெளியே வேலைக்குப் போனால் செலவுக்கு ஆகும் என்று ஜெயிந்தி வேலுவோடு பெசினாள். அதன்படி மூன்று நாட்களும் தொடர்ந்து வேலைக்கு போனாள். " அப்பா எனக்கு நெறைய எழுதுற வேலை இருக்குப்பா, எனக்கு எந்த வேலையும் உடாத" என்றாள் சாரதா. வைக்கோல் போருக்கு பின்புறமாக இருக்கும் மாமரத்தின் நிழலில் உட்கார்ந்து எழுதினாள். புங்க மரத்தின் நிழலில் நடேசன் ஓய்வெடுத்தான். ஒருநாள் பெண் பிள்ளைகளுக்கு பிடிக்கின்ற தின் பண்டங்களை  தான் சாப்பிடுவது போன்ற பாவனையுடன் சாரதா வின் பார்வையில் சென்று கொடுத்தான். மறு நாள் புதிய பேனா ஒன்று கொடுத்தான் . அவள் சிறுப்பகுதியை  பிடித்து வாங்கினாள்." இது அப்பா, அம்மாவுக்கு தெறிய வேண்டாம், மொதலாளியாண்ட கேட்டியானு உன்ன திட்டுவாங்க. வேற ஏதாவது வேனுமா கேளு. நான் வாங்கித்தாரேன். என்னப்பாடம் படிக்கிறக்காட்டு" 

அவள் புத்தகத்தை மட்டும் காட்டாமல் தன் கையெழுத்தையும் காட்ட நோட்டை நீட்டினாள். அவனுக்கு எது வசதியோ அதை உரசிக்கொண்டு வங்கினான். இன்னொரு நாளை தனக்கு சாதகமாக ஏற்படுத்திக்கொண்டான். "வேலு பெட்ரோல் போடவே மறந்துட்டேன். ரெண்டு லிட்டர் பெட்ரோல் வாங்கிக்கினு, அப்பிடியே மெடிக்கல்ல இந்த மாத்திரைய வாங்கிக்கினு  வரச்சொல்லோ காஃபி வாங்கிக்கினு வா. எனக்கு தலைய வலிக்குது லேசா ஜொரம் அடிக்குறா மாதிரி இருக்குது. நான் செட்டுக்குள்ளயே படுக்குறேன்.

"சாரதா அழுக்குத்துணிகளை தோய்ப்பதற்காக எடுத்துப்போட்டாள். 'ஏம்மா நானு டவுனுக்கு போயிட்டு வாரேன். மொதலாளி அனுப்புறாரு' என்று சைக்கிளை தள்ளினான். சாரதா அன்னக்கூடையில் கொண்டுவந்து துணியை தண்ணிரில் நனைத்து தொட்டிக்கு பக்கத்திலிருந்த  கல்லின் மீது வைத்தாள்.  நடேசன் திண்ணையில் உட்கார்ந்தான். இரு வேறு  கருத்துக்கொண்ட வார்த்தைகளை பூடகமாக பேசினான். சல..சலவென்று தொட்டியில் விழும் தண்ணீர் அலை அலையாய் கால்வாயில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கால்வாயின் இரு ஓரங்களிலும் பிள்ளையாருக்கு பிடித்த புல் நீரின் ஆக்ரோஷ வரவில் திக்கு முக்கு ஆடிக்கொண்டிருந்தன.

"சாரதா என்னது ஒரே ஒரு துணிய மட்டும் கொஞ்சம் தோச்சிக்குடுத்துடேன். 'எழுந்து செட்டுக்குள் வந்தான். சாரதா கோயில் சுண்டல் வாங்குபவர் போலதான் ஆர்வமாய் செட்டின் வாசலில் வந்து நின்றாள்.அவன் அதற்குள் சட்டையை கழட்டிவிட்டு பணியனை கழட்டினான்.அதை கட்டிலின்  மேலே போட்டான். மோட்டார் சற்று சத்தத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அறுத்தக்கோழியை சுத்தப்படுத்தி குழைத்த மஞ்சல் தடவியது போல்  அவன் மார்பு இருந்தது. அவள் சற்று வேறு பக்கமாக திரும்பினாள்." வா சாரதா உள்ளவா இதச்சாப்பிட்டு  இந்த பணியனை மட்டும் தோச்சிக்குடு" அவள் பணியனை தோய்க்கத்தான் கழட்டினார்போல என்று உள்ளே போனாள். அவன் ஒரு ஆப்பிளைக்கொடுத்தான் மெல்ல தொடுதளோடு அனைத்துக்கொண்டான். அவள் பதட்டமடைந்து அவனிடத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ள நினைத்தாள். என்ன வார்த்தைகளாலோ  அது நடைபெறவில்லை. போர்வையைக் கழட்டி கட்டிலின் மீதுப் போட்டான். அவனுக்கு விருப்பம்போல நடந்துக்கொண்டிருந்தது. வேலு  சைக்கிளை நடேசன் வண்டியிடம் நிறுத்தி விட்டு பெட்ரோல் போட வண்டி சாவியை  வாங்க வந்தான். ஜாக்கட் கொக்கிகள் கழட்டப்பட்டு, உள்ளாடை மேலெ  தள்ளப்பட்டு நடேசன் அசைந்தான். சாரதா சில்லென்று வழிந்ததை உணர்ந்து. பின்பக்கம் கைவைத்துப் பார்த்தாள். பச்சை ரத்தம். பயந்தாள். திமிற முடியாதவளாக "அணா ரத்தம்ணா. என்ன உடுனா. என்ன உடுணா" "மூச்சிவாங்கிக்கொண்டே " அது ஒன்னுமில்ல சாரதா மொதல்ல அப்பிடித்தான் வரும்" என்று நிமிர்ந்தான். வேலு நின்றிருந்தான். கதவு முழுதும் சாத்தப்படாமல் இருந்தது. வேலு உடனே குடிசைக்குள் வந்து உட்கார்ந்துக் கொண்டான். சாரதா நம்ம கேட்டதால் விட்டு விட்டார் என்று துணிகளை சரிசெய்தாள். சில்லென்று வழிந்ததை பாவாடையில் துடைத்துக் கொண்டு அவன் பணியனை எடுத்தாள்."வேனாம் நீ போ நானு அவசரமா வீட்டுக்கு போகனும் அப்புறம்  பாத்துக் களாம்"  என்றான்.           

சரதா முழுவதுமாக சாப்பிடமுடியாமல் போன பாதி ஆப்பிளை கடித்துக்கொண்டே துணி துவைக்க வந்தாள். நடேசன் அவசரமாக சட்டை மாட்டினான். வேலு வாங்கிவந்த பெட்ரோலை ஊற்றிக்கொண்டு சென்று விட்டான். குடிசையில்   கிடந்த சாரதவின் நோட்டு புத்தகம் காற்றில் பிரிந்து பிரிந்து  மூடியது.  கையெத்து அச்சு ஒழுங்காய் இருந்தது. வேலு டவளை ஒரு மூலையில் போட்டு படுத்துக்கொண்டான். கூலி  வேலையை முடித்து ஜெயிந்தி வந்தாள். வேலு என்றைக்குமில்லாமல் படுத்திருந்ததால் தொட்டுப்பார்த்தாள். ஜுரம் லேசாக  இருந்தது. தட்டினாள். "இன்னா ஜொரமா அடிக்குது. மாத்திர வாங்கியார்ட்டா."   

புரண்டு படுத்தவன் "  வேனாம் இப்பத்தான் மொதலாளி மாத்திரைக் குடுத்தாரு." மூன்று நாளாக நடேசன் பம்ப்பு செட்டின் பக்கம் வரவில்லை  வேலுவும் இரண்டு மூன்று நாளாய் படுக்கையை விட்டு எந்திரிக்கவில்லை. ஜெயிந்தி வேலைக்கு போகவில்லை சாரதா பள்ளிக்குப்போனாள்.  நடேசன் பம்ப்பு செட்டிற்கு வந்தான் வேலுவை தனியாக அழைத்தான் "ஏதோ தப்பு நடந்துப்போச்சி. மனசுல எதையும் வச்சிக்காத. உன் பொண்ணுக்கு வேண்டிய எல்லா உதவியும்  நான் செயிறேன். எப்போதும் போல இரு. இத வச்சிக்கோ" என்று நூறு ரூபாய் கட்டில் பாதியை வேலுவின் கையில் திணித்தான். வேலுவின் கை பணத்தை இருக்கமாய் பிடிக்க வில்லை. பாக்கட்டிலும் வைக்க வில்லை. "வேலு கதிர் விளைச்சல்ல குருவிங்க நெறைய எறங்குது கொம்புல துணியக்கட்டி கழணிக்கு ரெண்டு மூணு நட்டுவுடு வேலு"  

"எல்லா கழனிக்கும் நடனுமாங்க" என்று மட்டும் கேட்டு குடிசை பக்கமாக திரும்பினான். முகத்தில் இறுக்கத்தைதவிர எந்த பிரிதிபலிப்பும் இல்லை. வேலு நான் டவுனுவரைக்கும் போயிட்டு வரேன்" என்று நடேசன் கிளம்பினான். கூரையில் இருந்த கத்தியை எடுத்தான். மெல்லிய கொம்புகளை சீவி அடுக்கினான். சன்ன மணலை கையில் ஜலித்து. கொம்பில் வைத்து கத்தியைத்  தீட்டினான்.  மிகவும் சார்பானது. பெரிதாக இருந்த ஒரு கொம்பின் முனையை சரிசெய்து  கத்தியை கூரையில் கொண்டுபோய் சொருகினான்.   கொம்பில் துணிகளைக் கட்டி தூக்கிச்சென்று நட்டான் . அநேகமாக எல்லாம் நடப்பட்டது. நடேசன் வந்தான். நாம சொன்னவேலை எல்லாம் சரியாகச் செய்திருக்கிறான். வேலு எப்போதும் அமைதியாகத்தானே  இருப்பான். அந்த நிகழ்ச்சியை மறந்துவிட்டான். என்பதில் சற்று நிம்மதி அடைந்தான். நான்கு நாட்களுக்கு மேலானதால் வேலைகள் சகஜமாகிப்போனது. சற்று பயந்தும் இருந்தான். பம்ப்பு செட்டில் ஓய்வெடுக்கும் போது உள் பக்கமாக தாழிட்டு படுத்தான்.

இரவில் குடிசை உலகத்தோடு தொடர்பில்லாமல் இருந்தது.  கறுப்பு வெள்ளை  நிறத்தில்  நாய் வாசல் பக்கமாக படுத்திருந்தது. சாரதா குடிசைக்குள் ஒரு பக்கமாகத் தூங்கினாள். குடுவை விளக்கின் மெல்லிய மஞ்சல் வெளிச்சம் குடிசைக்குள் மட்டும் இருந்தது. வேலு சுவற்றில்  சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தான். ஜெயிந்தி படுத்திருந்தாள். மஞ்சல் வெளிச்சத்தில் கூரையில் சொருகியிருந்த கத்தியின் கூர் மின்னியது. வேலு படுத்து ஜெயிந்தியை அனைத்தான். அவள் திரும்பி அவள் முகத்தைப்பார்த்து "கொழந்த முழிச்சிக்க போது" என்றாள். கொழந்த நல்லா தூங்குதுமா." என்று விளக்கை அனைத்தான். விளக்கு கரி நெருப்பைக்காட்டி அணைந்தது. புகையை கக்கியது. " இன்னா இன்னிக்கி ரொம்ப வெறுப்புல  செய்யிறா மாதிரி செயிற. இத்தனை வருஷத்துல இன்னைக்கு ஏதோ பழிவாங்குறா மாதிரி செயிற."

'அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னுமில்லமா" என்று விலகி மல்லாந்துப் படுத்தான். ஜெயிந்தி நாளைக்கு சாரதாவைக் கூட்டிக்கினு நம்ம ஊருக்கு போமா நம்ம பந்தத்தப்பாத்து ரொம்ப நாளாச்சி."
பிழைப்புக்காக வந்த நாள் முதல் இப்படி கேட்டதில்லை. ஏன் இப்படி சொல்லுகிறார் என்று கேள்வி எழுந்தாலும்,  இதுவரை கேட்காமல் இப்போதுச் சொன்னபோது. ஜெயிந்தி பதில் ஏதும் பேசவில்லை. நடேசன் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான். இரண்டு மணிக்குமேல் வேலுவை அழைத்தான். "வேலு போயி காஃபி வாங்கியாடா" என்றான். அவன் குரலில் பழைய சத்தம் இருந்தது. வேலு காசை வாங்கிக்கொண்டு "ஒரு கப் போதுமில்ல" என்று கிளம்பினான்.

நடேசன் திண்ணையிலேயே சாய்ந்தான் அப்படியே தூங்கிவிட்டான். மோட்டார் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தொட்டியில் எப்போதும் போல்  தண்ணீர் கொட்டியது. பம்ப்பு செட்டின் மொத்தக்காட்சியை மேலே இருந்து படமெடுத்தால் ஒரு குட்டி தீவு போல் தெரியும். அடிக்கடி பறவைகள் மரங்களில் அமரும்போதும், கிளம்பும் போதும் சத்தம் வரும் மற்ற நேரங்களில் அமைதியில் ஆழ்ந்துவிடும்.

சக்திவேல் வந்தான். நடேசன் நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தான். சடாரென்று குடிசைக்குள் நுழைந்தான் கூரையில்  சொருகி வைத்திருந்த கத்தியை உருவி  வந்தான். நடேசன் திண்ணையின் விளிம்பில் தலையை வைத்திருந்தான். ஏறக்குறைய வாய் தானாகத்திறந்து கொள்ளும் அளவுக்கு கழுத்து சாய்ந்திருந்தது. கிட்டத்தில் வந்து பக்கவாட்டில் நின்றவன் ஓங்கி ஒரே வெட்டு சாய்த்துப்போட்டான். தலைத்துண்டாகி விழுந்து இரண்டு சுற்று உருண்டு ஒரு காது பக்கம் தரையில் பட்டு சாய்ந்திருந்தது. ஒரு நிமிடம் கழுத்திலிருந்து நாளாபக்கமும் ரத்தம் பீச்சியடித்தது. வெள்ளைச்சட்டையில் ரத்தம் படவேயில்லை சற்று நேரத்தில் அடங்கிய ரத்தம் உடல் மீது வழிந்து சட்டையை நனைத்தது. கைகளும் கால்களும் உதைத்துக்கொண்டும், துடித்துக்கொண்டதிலும்  தலையில்லா உடல்  திண்ணையில் சாய்ந்தது.

வேலு குடிசைக்குள்   நுழைந்தான் இட்லி குண்டானையும் ஒரு உரக்கோணியையும் எடுத்து வந்தான். கீழேக்கிடந்த தலையின் மயிரைப்பிடித்து தூக்கினான். தன் முகத்துக்கு நேராக நிறுத்தினான். காரி துப்பினான். "நீ சொகுசா வாழ என் ஒழைப்பும் காரணம்னு  தெரிஞ்சிதான் ராத்திரிப் பகலா ஒழைச்சேன். நீயே என் வாழ்வை வேதனைப்படுத்தி அழிச்சதால நானே உன்ன வெக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணேன்." தலையைப்பார்த்து பேசினான்.
இட்லி குண்டானில் தலையை வைத்து மூடினான். கோணியில் கட்டி சைக்கிளில் வைத்து கிளம்பினான்.  நகரின் நெரிசலில் வேகமாக வந்தவன். காவல் நிலையம் பெயர் பலகையைப்பார்த்து, உள்ளே நுழைந்தான்.     

நம்புழுதி

     நன்றி
'உன்னதம்'

சிறுகதை

                                                         தெருஓரம்

போக்குவரத்து காவல் நிலையத்தின் பூட்டிய கேட்டுக்கு வெளியே இரண்டாவது படியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். முதல் படியில் கால்களை நீட்டிக்கொண்டு இடது முழங்கையில் அழுக்கை தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அழுக்குச்சுருள் பிசைந்து உருட்டிய மாவின் குட்டிகளாக கிழேவிழுந்தது.  அவளை நேரில் பார்த்தால் நீங்களும் அந்த முடிவுக்குத்தான் வருவீர்கள் கொஞ்ச நாளுக்கு முன்வரை இப்படியான அழுக்கை பார்த்திருக்க மாட்டாள் என்று.  உறுதிசெய்ய முடியாத கணிப்பில் எடுத்துக்கொண்டால் கூட ஓரளவு  வசதி வாய்ப்பு இருக்கிறவளாகத்தான் இருந்திருப்பாள். சூரியன் வீசும் தீட்சனையை கூட்டி குறைக்கும் தன்மைகொண்டதா? இன்று மண்ணே ஈரமில்லாமல் சுண்டிவிடுகிற அளவுக்கு காய்கிறது. அவள் தாங்கமுடியாத எரிச்சலளால் உடலையும் தலையையும் அடிக்கடி சொறிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் கைபேசியின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டவனாகவே வந்தான். சமூகம் தூசி என்று புறம் தள்ளிவிடுகின்றவைகள் அவன் கண்களில் இயல்பாகவே ஒட்டிக்கொள்கிறது. தற்செயலாகத்தான் அவளை பார்த்தான். அவள் முழங்கயில் இன்னும் அழுக்கு தேய்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனை பார்த்ததும் நிறுத்திவிட்டாள். அந்த நிலையிலும் அவளுக்கு தன் சுய கவுரவத்தில் உறுதியாயிருக்கிற எண்ணம் இருந்தது. அவன் கவனிக்காதவன் போல் அவளை பார்த்தான். அதேநேரத்தில் அவளும் பார்த்துவிட்டாள். அவள் பார்வை 'ஒருத்தியையும் மிச்சம் வைக்கமட்டானுங்க  இந்த ஆம்பளைங்க என்று கேட்பதுபோல்' இருந்தது. நல்ல அழகுதான். நல்ல கலருங்கூட. அனால் திருஷ்டி பொட்டு வைத்ததுபோல் இடது கண் பூ பட்டு  வெள்ளையாயிருந்தது. மொட்டை அடித்த தலையில் மீண்டும் கைக்கு பிடிபடாத அளவு மயிர் வளர்ந்திருந்தது. மேல் துப்பட்டா இல்லாமல் சுடிதார் போட்டிருந்தாள். அழுக்கு என்று சொல்ல முடியாதபடி அவள் டிரஸின் டிசைன்  இருந்தது. ஏறக்குறைய  அய்ந்தடி உயரம்  எட்டுகின்றவள். எண்ணில் எழுதுகின்ற கால்மணி நேரம் தான் அவள் வயதாக இருக்கும். அவள் முக அமைப்புக்கு மார்பின் சதைகள் மற்றவர்களை ஈர்க்கும்படியாகவே இருக்கவேண்டும்,  ஏனோ அப்படி இல்லாமல் இருந்து.  செருப்பில்லாமல் நடக்க முடியவில்லை போல எதோ கண்ணில் கிடைத்ததை காலுக்கு போட்டிருந்தாள். அதில் ஒன்று மூளியாகவும்  ஒன்று ஆணின் செருப்பாகவும் இருந்தது.

யாரை நொந்து கொள்வது. ஏன் இப்படி வாழ்வு எதிர்பாராமல் சரிந்துவிடுகிறது? கவலைப்படாமல் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிற  பூமியின் கால்களை உடைத்து இதற்கு தீர்வு சொல்லி விட்டு போ என்று கேட்கவேண்டும் போலிருக்கிறது.   ஒரு வேளை அவன்  அந்த கேள்வியை யாரிடமாவது  கேட்டால் எந்த சங்கடமும் இல்லாமல் அவளோடு  வழியனுப்பிவைக்கும் இந்த சமூகம். அவள் எழுந்து எதையோ நோட்டமிட்டாள். பார்வை தரையை சுற்றியது. பக்கத்தில் ரோஜாச் செடிகளை விற்கிறவர்கள் தொட்டிகளிலும் பிளாஸ்டிக் பாக்கட்டுகளிலும் வரிசையாக ரோஜாக்களை அடுக்கியிருந் தார்கள். ஒரு சிலச்செடியிலிருந்து வசீகரம் இல்லாத ரோஜாக்களும் வீரியம் இல்லாத மொட்டுகளும் யாராலும் பரிக்கப்படாமல் பரிதாமாக இருந்தது. மனிதனுக்கு மட்டுமல்ல இயற்கைகளுக்கு கூட இதுதான் நிலையோ?  செடிகளை ஒட்டி இரண்டு மூன்று பிளாஷ்டிக் குடத்தில் தண்ணிர் இருந்தது. செடியை விற்பனைச் செய்கிறவர்கள் சற்றுத் தள்ளி கணவனும் மனைவியும் நிழலில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.

அவள் கிழே கிடந்த பிளாஷ்டிக்  'டீ' டம்ளரை எடுத்துக் கொண்டு  சற்று மெதுவாக போவதும் வருவதுமாக இருந்தாள். செடிகளுக்கு உரிமை கொண்ட பெண் இவளைப் பார்த்து  தன் கணவனிடம்  பரிதாபமாக  ஏதோ சொன்னாள்.   

இவள் தண்ணிர் குடத்தை பார்க்கிறாள். அவர்களையும் பார்க்கிறாள். குடத்தை நோக்கி சற்று கிட்டத்தில் போகிறாள். செடியாளர்களைப் பார்த்து திரும்பி விடுகிறாள். பூந்தொட்டி விற்கிறவள் தண்ணிருக்குத்தான் வருகிறாள் என்பதை ஊகித்துவிட்டு அமைதியாய் இருகிறாள். இவள் குடத்தையும் அவர்களையும் மாறி மாறிப் பார்த்து வேகமாகச்சென்று  'டீ' டம்ளரில் மொண்டு வாயில் ஊற்றிக்கொண்டாள். உரிமையாளர்களை பார்க்கிறாள். மெதுவாக நடந்து சென்று இன்னொரு முறை முயற்சி செய்தாள்.  இப்போது சற்று தள்ளி வந்து மீண்டும்   உற்றிக்கொண்டாள்.    ஓட்டையில் ஒழுகியது போக ஒரு வாய் தண்ணிர் முழுமையாக விழுங்கவில்லை. குடத்து தண்ணிர் செடிகளுக்காக நகராட்சி கழிவறையில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்தார்கள். குடத்தில் தூசிகள் மேலேமிதந்திருந்தது. இன்னும் தாகம் அடங்கவில்லை போல பார்வை குடத்தின் மீதே இருந்தது. என்ன நினைத்தாளோ சடாரென்று பிளாஷ்டிக் டம்ளரை கீழே போட்டு நடந்தாள். எதற்காகவும் எப்போதும்  நகரத்தின் இயக்கம் நிற்கவில்லை. மனிதனின் துக்கத்தை, அலுவலகத்தின் இழுத்தடிப்புகளை, வியாபாரத்தின் ஏமாற்று வேலைகளை  அதிகாரிகளின் ஆணவத்தன் மைவாய்ந்த அடக்குமுறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் அதன் போக்கில் மென்மையான காற்றைப்போல்  இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அவள் அவைகளை மேலோட்டமாக  சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு  சிரித்துக்கொண்டே போகிறாள். அவன் அவள் போகிற பக்கமாகவே போகிறான். அவளை தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டே நடந்தான். 

அவள் சாலையோரமாகவே  நடக்கிறாள். வாழ்ந்து திருப்தியானவர்கள் வீசி எறிந்த பொருட்களையே இவள் கண்கள் தேடுகின்றன. சாலையில் நசுங்கிக் கிடந்த வாட்டர் கேனை எடுத்துத் திறக்கிறாள். யோசிக்கவே இல்லை. மூடியைத்திறந்து வாயில் ஊற்றிக்கொள்கிறாள். கேனில் சுற்றியிருந்த லேபிலை பிரித்து போட்டு நடக்கிறாள். போட்டிருந்த செருப்பு  இவள் சின்ன காலுக்கு வெளியே கிடந்தது. இவள் தாங்கித் தாங்கி நடக்கும் போது செருப்புகள் இடித்துக்கொள்கிறது. தீர்ப்புகளை பொருட்படுத்தாது சீமாட்டி தன்னை அலங்காரப்படுத்திக் கொண்டு முகப்பிலேயே நிற்கிறாள். அவளைக் கடந்து காலி பிளாட் ஓரமாக நடக்கிறாள்.

நான்கு சக்கர தள்ளு வண்டியின் கண்ணாடி தடுப்பில் மூட்டையாக பேல் பூரி, பொரி, சம்ஷா விபாரம் நடந்தது. நான்கு அய்ந்து வாலிபர்கள் சின்ன தட்டு நிறைய வாங்கி சப்பிடுகிறார்கள். நடந்தவள் கடையைப் பார்த்து கிட்டச்சென்று அமைதியாக நின்றாள். கடைக்காரன் பார்த்தான். வாலிபர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இவள் வெகு நேரம் கடையே வெறித்து  பார்த்திருந்தாள். 

கண்காணித்தவன்  சற்று தூரத்தில் நின்று அவளையும், பேல் கடையையும் அடிக்கடிப் பார்த்தான். இவன் அந்த பெண்ணை பார்ப்பதை பேல் கடைக்காரன் பார்த்தான். இவனுக்கு தர்மசங்கடமாய் இருந்தது. திடீரென மீண்டும் செல்போனை எடுத்து பெசுவதுபோல் இருந்தான். வேகமாக வாகனங்கள் போய்க்கொண்டிருந்தது. நடுவயதை கடந்தவர் சடாரென்று "டே...டே.... யோ... ஸ்டாப்...ஸ்டாப்" சத்தமாக கத்திக்கொண்டு சாலையைக்  கடந்தது. சிரிப்பை ஏற்படுத்தும் படியாக இருந்தது. அவன் சிரித்துவிட்டான். கடையையே பார்த்திருந்தவள் அந்த சத்தத்தை கேட்டதும் கடைக்காரன் பார்த்து விடாதபடி திரும்பி சிரித்தாள் மீண்டும் கடைப்பக்கம் திரும்பி இயல்பாய் இருந்தாள். கடைக்காரன் மும்முரமாக விபாரம் பார்த்தான். வாலிபர்கள் சாப்பிட்டு  கைகழுவினார்கள். எச்சில் தண்ணிர் தெரித்து. சிறுதுளிகல் அவள் கால்களை நனைத்தது.  அவள், மேல் பல்வரிசை சீராகத் தெரியும்படி நேரடியாகவே சிரித்து விட்டுப்போனாள். அவள் அமைதியாகவே தரையை தேடிக்கொண்டு போனாள்.


பிச்சை எடுப்பவர்கள் வேண்டுமென்றே இரண்டு, முன்றுபேர் நின்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதும்  இல்லை, தனியாய் இருக்கும் போதும் அதிகமாய் நச்சரிப்பார்கள். இயல்பில்லாமல் தங்கள் முகபாவங்களை முறுக்கி, கோணலாக்குவார்கள். கொடுத்துவிட்டபிறகு அடுத்த நொடியே எந்த பிரிதிபளிப்பும் இல்லாமல் விலகிவிடுவார்கள். இவர்கள் தேர்ந்த தொழில் முறையை கற்றுக்கொண்ட பிச்சைக்காரர்கள். சிலர் யார் கொடுக்கிற முகம் என்று தேடி அவர்கள் கிட்டத்தில் சென்று சற்று தயங்கித் தயங்கி நின்று சத்தமில்லாமல் கேட்பார்கள். கொடுத்தபிறகு சற்று நின்று வணக்கம் செலுத்திவிட்டு போவார்கள். இவர்கள் புதிதாய் பிச்சை எடுக்க பழகுபவர்கள். சிலர் பெற்றுக்கொண்டு நன்றாக இருக்கனும் என்று மனசு நிறைஞ்சி வாழ்த்துவார்கள்.  இவர்கள் எதேச்சியாய் கேட்பவர்கள்.  அவன் இப்படித்தான் பிச்சைக்காரர்களைப் பற்றி தன் மனதில் மதிப்பீடு செய்துவைத்திருந்தான். 

அதையும் கடந்து ஒரு நாள் சின்ன பையன் வயிற்றை தடவிகாட்டி கடைகாரன் காலைதொட்டு கடை கடையாய் கேட்டான். எல்லோரும் துரத்தினார்கள். அவன் மனிதர்கள் இவ்வளவு கல் நெஞ்ஜம் படைத்தவர்களா என்று பையன் பின்னாகவே   நடந்து பையனை நிறுத்தி  ஏன் படிக்கவில்லை ?  குடும்பம் எங்க? அப்பா அம்மா உறவு இல்லலையா? இலவசமான புத்திமதி! சொல்ல.  பையன் பக்கத்து தெரு தான், அம்மா அப்பா தொரத்திட்டாங்க என்றதும், அவன் அமைதியானான்.  பையன், அவன் கை பாக்கட்டுக்கு போகிறதா  என்பதையே கவனித்தான்.  தக்காளி சாதம் வங்கிக்கொடுத்து கையில் அய்ந்து ரூபாய்   கொடுத்தான்.  ஸ்டைலாக வாங்கிக்கொண்டவன் சற்று தூரம் சென்று தன் கால்சட்டை  பாக்கட்டிலிருந்து பான் பராக் எடுத்து வாயில்  கொட்டிக்கொண்டு போனான்.'ஏமாற்றுபவர்கள் எதிராளியைத்தான் முட்டாளாக்குவார்கள் போல' அவளைப்பார்த்த போதுதான் ஒரு செயல் பாட்டை பல பரிமானங்களில் தங்கள் தேவைக்கேற்ப செயல் படுத்தப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பது விளங்கியது. நாம் ஏன் அவள் பின்னாக சென்று கண்காணிக்கவேண்டும் என்று தன்னை கேட்டுக்கொண்டான். அவனே உலகின் எல்லா செயல்பாட்டையும் காரணம்  தெரிந்தா  செய்கிறோம் என்று தன்னை தேற்றிக்கொண்டு சென்றான் . அவள் நடந்தாள். நாம் கூட்டிக்கொண்டு போய்விடலாமா? உறவுகள் அவ்வளவு சுலபமாய் கிடைத்துவிடுமா?  தெருவில் அலைந்து திறிகின்ற நாய்குட்டியாகதானே   இவளும் சுற்றிக்கொண்டு கிடக்கிறாள்.   மஞ்சல் ஆறு சாதி, மதத்தை, மனித அவலங்களை சிக்கலில்லாமல் சமப்படுத்திக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தது.


அவள் பேக்கிரி எதிரில் நின்றாள். வாசலுக்கு வெளியே எதோ குப்பை க்கொட்டி இருந்தார்கள். ஆனால் குப்பை இல்லை  அது பிஸ்கட் தூளைப்போலவும்  கலந்திருந்தது.  எதையோ கிளறினாள் அதில் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை .பக்கத்தில் மிரண்டா பாட்டில் காளியாக இருந்தது . அதில் கிடந்த சிறு துளிகளுக்காக அவசரமாய் எடுத்தாள். திறந்து அவசரமாய் சாய்த்தாள். ஒரே சொட்டு உருண்டு வாயில் விழுந்தது. மீண்டும்  கடையைப்பார்த்தாள். பணத்தை நீட்டுகிறவர்கள் கைக்குத்தான் பொருட்கள் கைமாறுகின்றன. அவள் ஞானியைப்போல் சிரித்து விட்டு நடந்தாள். காளத்தி சைவ உணவகம் எதிரில் கழிவுநீர் மேடையில் தியானம் செய்பவள் போல் உட்கார்ந்தாள். ஸ்தம்பித்து போன வாகன நெரிசலை முதுகில் சுமக்கும் சாலை மிரண்டுபோனது. அவள் இதுவரை யாரிடத்தில் எதுவும் கேட்கவில்லை .அவன் அவளைப்பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான். அவள்  உண்மையான கைவிடப்பட்டவள்தான். ஏதாவது கைமாறு செய்துவிட்டு கிளம்ப நினைத்தான். பக்கதில் கடை ஏதும் இல்லை அவளை கடந்து போகவேண்டும், கவனிப்பாளோ?  மனிதர்களில் நல்லவர்கள்  யாருமே இல்லை என்ற முடிவில்தான் அவள் இருப்பாள். ஆயிரம் பேர் போகிறார்கள் வருகிறார்கள் அவனுக்கு மட்டும் தான் அவளை கடக்கும்போது  குற்ற உணர்வு. அதுவும் அல்லாமல் ஏதாவது வாங்கி வருவதற்குள் வேறு எங்காவது போய் விடுவாளோ? வேகமாக போனான். சற்று தூரத்தில் தான் ஓட்டல் இருந்தது. ஒரு செட் பரோட்டா வாங்கி வந்தான். அவள் அங்கு இல்லை .அவன் பதட்டமடைந்தான். எங்கே போனாள். அவள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் எந்த தடயமும் இல்லை. வாழ்வில் உயர்ந்து விட்டவர்கள் அநேகர் வந்த வழியை திரும்பி பார்க்கமாட்டார்கள். பயித்தியங்கள் வந்த வழியை திரும்பத்  திரும்ப ஆராய்கின்றன. அவள்  வந்த வழியை பார்த்தான். மீண்டும் திரும்பி சற்று நடந்தான். நான்கு வழி சாலை சிக்னல் எல்லோரையும் கண்காணித்தது.  அரசியல் தலைவர்களின் கை உயர்ந்த  பேனருக்கு கீழே  ஒரு 'டீ'க்கைடையின் வாசலில்   நின்றிருந்தாள். 

தினந்தோரும் பல ஏமாற்று பேர்வழியை பார்த்திருப்பார்கள் போல கடைக்காரன் எந்த சலனமும் இல்லாமல் இருந்தான். அவள் எப்போதும் போல் வெறுமையாய் திரும்பினாள். அவன் கையில் வைத்திருந்ததை கொடுத்தான். அவள் சிரித்துக்கொண்டே வாங்கினாள். ஏன் சிரிக்கிறாள். உன்னைப்போல் பயித்தியக்காரன் இருக்கமாட்டான் என்கிறாளா? அவள் சிரிப்பதைப்பார்த்து கடைக்காரன் சிரிக்கிறானே. அவனுக்கு சற்று அவமானமாகத்தான் இருந்தது. அதற்கு மேல் அங்கு நிற்கவில்லை. கிளம்பிவிட்டான்.

சற்று தூரம் வந்தபிறகு நின்று விட்டான். அவள் அதை சாப்பிடுவாளா? சேர்வா மிகவும் சூடாக இருந்ததே. அதை பிரிக்கத்தெரியுமா? எந்த பக்கம் போயிருப்பாள். திசையை அறிந்து போகிறவளா அவள். நேராக போனமாதிரிதான் இருந்தது என்று திரும்பினான். அவன் கண்கள் ஒதுக்குப்புறமான ஓரங்களையே தேடிச்சென்றது. வருவோரும் போவோரும்  பூட்டிய செருப்புக்டையை பார்த்தார்கள். மனித இயல்பு ஏன் தான் இப்படி பின் தங்கியிருக்கிறதோ? பேருந்தில் சுண்டல் விற்றால் கொஞ்சநேரம் யாருமே வாங்கமாட்டார்கள், பிறகு யாராவது ஒருத்தர் வாங்கினால் அதன் பிறகு பட படவென வாங்குவார்கள். தெருவில் வித்தை காட்டினால் முதலில் யாருமே கூடமாட்டார்கள். அதன் பிறகு கீழே மலம் இருப்பது கூட்த்தெரியாமல் கூடிவிடுவார்கள். இது இலக்கியத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. அவன்  விதிவிலக்கா என்ன. அந்த திசையை நொக்கிப்பார்த்தான். அவள் பிளாட்பாரத்தின் மீது உட்கார்ந்து பார்சலை பிரித்தாள். சேர்வாவை பிரித்து ஊற்றிக்கொண்டு கொஞ்சமாக தொட்டு சாப்பிட்டாள். மிச்சம் வைத்த சேர்வா குடிகாரனைப்போல் சாய எத்தனித்தது. சாய்ந்து விடாமல் பத்திரமாக வைத்தாள். பரோட்டாவை சின்ன சின்ன துண்டுகளா பிட்டு அழகாக சாப்பிட்டாள். அவன் இதுவரை அவள் பின்பக்கமாகவே  நின்றிருந்தான். மொட்டை அடித்து வளர்ந்திருந்த அவள் தலையின் சுழி அடர்ந்த காட்டில் விழுந்துவிட்ட நிலவைப்போல் இருந்தது. அவன் பஸ்சுக்காக காத்திருப்பவன் போல பாவனை செய்து நின்றிருந்தான். அவள் சாப்பிடுவது சரியாக தெரியவில்லை. சாலையில் இறங்கி வழிப்போக்கனைப்போல்  நடந்தான். மீண்டும் எதிர் திசையில் நடந்து வந்தான். அவள் நிதானமாக சாப்பிட்டாள். அவன் இப்போது சற்று பதட்டமாகவே அவள் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தான். அசலாக அவன் மகளின் சிரித்த முகம் தெரிந்தது.  அவளைக் கடந்து வந்து விட்டபின்பும். 

நம்புழுதி.

கவிதை

          கப்பலைக் கடத்தும்  துடுப்பு         

எனக்குச் சொந்தமான கப்பலில்
துடுப்புடன் கடலில் பயணிக்கிறேன்.
(திசைக் காட்டும் கருவி  இருக்கிறது)
முடியாது என்று சொல்லிவிடாதீர்கள்
அது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

என் முன்னோர்களிடம் 
பழகிய சிலதுளி நாழிகையில் தான்
என்னை தைரியப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நான் கண்ணுக்குப்  புலப்படாத
எதையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

நிதானமில்லாமல் முந்தி முந்தி முட்டிக்கொள்ளும்
கூட்டங்களைக் கண்டு மிரண்டு ஒதுங்குகிறேன்.

வாழ்விடங்கள் 
பயனற்று ஒட்டிக்கொண்டு
கூடவரும் நிழலாக
நினைக்கதோன்றுகிறது.  

பணங்காய்க்காத
பல கிளைகளைக்கொண்ட
ஒரு சில மரங்களுடன்
அதன் இலைகள் பேசும் சத்தத்தில்
நாள் முழுக்க காத்துக்கிடக்கிறேன்.

இவைகளின் உந்துதலால்தான்
எனக்குள்ளக்  கப்பலை
கிடைத்த  துப்புக்கொண்டு ஓட்டுகிறேன்.

கடல் யாருக்கும் சொந்தமானதல்ல
ஒரு மாயையான எல்லை வேண்டுமென்றால்
வரைந்து வைத்திருக்கலாம் --அதனால்
முடியாது என்று சொல்லி விடாதீர்கள்.
திசைக்காட்டும்  கருவியை வைத்துக்கொண்டு
மேலும் ஆராய்கிறேன்.

வாழ்வாதாரம் தவிர்த்து
ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பதற்கு
எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது
அது ஒன்றே போதுமென்று 
பெருமையாய் நினைக்கிறேன்
துடுப்பு கையிலேதான் இருக்கிறது.
    
நம்புழுதி

சிறுகதை

                           யூதாஸோடு அழிந்தப்பண்பு

எருசலேம் தேவாலயத்தில் இன்னும் பரபரப்பு அடங்கவில்லை. நடு இரவை கடந்து விட்டபோதும் அங்கங்கே கூடிக்கூடி ஒருவரோடொருவர் நியாய அநியாயங்களை சத்தம் வெளியில் கேட்க்காமல் விவாதித்தனர். மேல் காற்று சற்று உருமலுடன் புழுதியைக் கலந்து வீசிக்கொண்டிருந்தது. ஆலயத்தின் உயர்ந்த சுவர்களில் அங்கங்கே தீப்பந்தம் எரிந்திருந்தது. காற்று சற்று வேகத்தை எட்டும்போது மட்டுமே தீப்பந்தம் அலை பாய்ந்தது. தூரப்பார்வைக்கு இருட்டு வான்வெளியில் நட்ச்சத்திரங்களைப்போல் ஆலயத்தின் வளாகம் தெரிந்தது. கிட்டத்தில் வரும்போது மின்னலாக அலைபாயும் மஞ்சல் வெளிச்சத்தில் பரந்த எல்லைக்குள் தேவாலயம் பிரமாண்டமாய் தெரிந்தது. ஆலயத்தின் எதிர் முனையில் நூற்று அய்ம்பதடி நீலமும் நூற்றுஅய்ம்பதடி அகலமும் கொண்ட பலிபீடமேடையும் இரண்டேகால் நீளம் இரண்டேகால் அகலம் ஒன்றரை அடி உயரமான தனியான கல்  பலிசெலுத்தும் மேடையில் நான்கு இடத்தில் இருந்தது. வீசி எறியப்போகும்  மாமிசத்துக்காக கூண்டில் காத்திருக்கும் வேங்கையாக பலி மேடை அந்த இருட்டிலும் ஆவேச முச்சிவாங்கிக் காத்திருந்தது.

யூதாஸ் ஏறக்குறைய இரண்டு  நாட்களாய் சாப்பிடவில்லை. பெத்தானியாவில் குஷ்டரோகியாய் இருந்த சீமோன் வீட்டில் கடைசி ராபோஜன பந்தியில் சாப்பிட்டதோடு சரி. அதன் பிறகு பிரதான ஆசாரியன்  வேதபாரகன் இவர்களிடத்திற்கும் அதன் பிறகு ஒலிவமலைக்கும்  கெதரோன் என்னும் ஆற்றுக்கு அப்புறத்தில் உள்ள தோட்டத்திற்கும் அலைந்து  அலைந்து மிகவும் சோர்ந்துபோய் இருந்தார். ஏறக்குறைய ஆலய வளாகத்தில் இருந்த அநேகருக்கு அவர் முகம் அடையாளப்பட்டிருந்தது. மொத்த உடலும் சோர்வடைந்திருந்ததால் அவர் தொங்கள் ஆடை இன்னும் தடை செய்தது. இன்னேரம் விழுந்திருப்பார். புழுதியில் புதைந்திருந்த கல் ஒன்று தட்டியது. தடுமாறினார் விழவில்லை இரு கைகளிலும் மார்போடு  அணைத்திருந்த அந்த சிறிய மூட்டையை விடவில்லை.

ஆலய வாசலைக் காக்கிறவன் இவர் முகத்தை அறிந்திருந்ததால்  சற்று பேசாமல் இருந்தான். வந்தவர் ஆலயத்தின் பலிபீடத்தையே உற்று பார்த்து நடந்தபோதுதான் வாசல் காக்கிறவன்  ''அய்யா இந்த நேரத்தில்  யாரைப் பார்க்கப் போகிறீர்கள் பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் பரிசேயரும் பரிசுத்த ஆடையிலே பலிபீடத்தண்டையில் இருக்கிறார்கள். பரிசுத்த ஆடை கலைந்து வீட்டுக்கு வருவார்கள் அப்போது வேண்டுமென்றால் நீங்கள் பார்க்கலாம். இபோது  நீங்கள் வேருயாரையாவது அவசரமாய் காட்டிக் கொடுக்க வேண்டுமா தெரிந்தால் நான்  பிரதான ஆசாரியரிடத்தில் அனுமதி கேட்டு வருவேன்.  அதை கேட்டதும் ஆலய வாசலுக்கு நேர் எதிராகமுகம் குப்புற விழுந்தார். கையில் வைத்திருந்த சிறு முடிப்பில் தன் நெற்றியை இடித்துக்கொண்டு அழுதார். வேகமாக எழுந்தார்  கேருபீன்களும்  பேரிச்சை மரங்களாலும் சித்தரிக்கப்பட்ட  ஆலயத்தின் பிரமாண்டமானக் கதவை திறந்தார். பிரதான ஆசாரியர் பரிசேயர் வேதபாரகர் அதிகாலை  முதல் வேலையாக இயேசுவை பிலாத்துவிடம் ஒப்படத்து விடுவதைப்பற்றி  பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர் எப்படியான தீர்ப்பு கொடுப்பாரோ  ஒரு வேளை அவருடைய தீர்ப்பு  நமக்கு அதிருப்தியாய்  இருந்தால் மக்களை பேசவிட்டு நமக்கு சாதகமாக காரியத்தை சாதிக்கவேண்டியதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள். பலிபீடத்தில் குத்துவிளக்குகளில் எண்ணைக் குறைந்து சுடரொளியும் குறைந்திருந்தது. சுகந்த வசனையின் புகை எழும்பிக்கொண்டிருந்தது.

யூதாஸ் நிராயுதபாணியான ஒரு அடிமையைபோல் அவர்களுக்கு நேராக விழுந்து ''அய்யா நான் தவறு செய்துவிட்டேன்.நீங்கள் கொடுத்தப்பணம் இதோ அப்படியே இருக்கிறது நான் இந்த பணத்தின் முகத்தை கூட பார்க்கவில்லை இதை எடுத்துக்கொண்டு ஒருதவறும் செய்யாத அவரை விட்டுவிடுங்கள்.'' 

''யூதாஸ் நீ மட்டுமா இயேசுவுக்கு சீஷனா இருந்த மற்ற பதினோரு பேரு எங்க  அவுங்கயாரும் வந்து ஒரு வார்த்தை கூட கேட்கலியே காட்டிகொடுக்கறதுகும்  கோள் சொல்றதுக்கும் கூட சில நியாயமான காரணமிருக்கும் ஆனா உயிர் நன்பனாப் பழகியிருக்கான் குருவாயிருந்திருக்கான் உங்களோடு உண்டு உறங்கியிருக்கான் அப்படிப்பட்டவன் ஆபத்தில சிக்கினபோது அனாதையா விட்டிடுட்டு ஓடுனாங்களே அதுதான் மிகப்பெரிய கொலைப்பாதகச்செயல்  அவுங்களுக்கு வராத பாவம்  உனக்கு வராது போ. அந்த காச வச்சி இனிமேலாவது எதாவது பொழைக்கிற வழியப்பாத்துக்ககோ."

"அய்யா நீங்க சொல்றது நாயமாதெரியிது. ஆனா அவுரு ரொம்ப நல்லவருய்யா  எனக்குத் தெரிஞ்சி ஒரு குத்தமும்  செய்யலையா இந்த ஒரு முறை உட்டுடுங்கையா.  நீங்க கொடுத்தப்பணம்  அப்பிடியேயிருக்குதுய்யா  இந்தாங்க. எடுத்துக்குங்க."

"அவுரு ரொம்ப நல்லவர்தான் எங்களுக்கும் தெரியும் அவுரு நல்லவரா இருந்தா நாங்க எல்லாரும் நல்லவங்களா இருக்கமுடியுமா? எங்கள் ஒட்டு மொத்தமா கெட்டவங்கனு அவுருசொல்லலாமா? நாங்க எங்க மூதாதையர் காலத்திலிருந்து வழிவழியா  ஆசாரியப்பணி செய்துவருகிறோம் இவுரு எப்ப வந்தாரு பத்து பேருக்கு மத்தியில் எங்கள தரகுறைவா பேசலாமா? நாங்க பாத்துக்கிட்டு சும்மாஇருப்போமா? யூதாஸ் இவ்ளோ நேரம் உன்கூடபேசினதே நாங்க கஷ்டப்பட்டு செய்யவேண்டிய  வேலையை நீ சுலபமாக் கினியேனுதான். அதெல்லாம் எங்க கைய மீறிப்போச்சி இனி நாங்க ஒன்னும் செய்யமுடியாது. போ...போ... போ போய் வேலையப்பாரு. நாங்க சொல்றத கேக்கலனா அதுக்கப்புறம் உன் பாடு" என்று பக்கத்தில் இருந்த அறைக்குச் சென்று பரிசுத்ததிற்குரிய ஆடையை கலைந்து பொதுவான ஆடையை உடுத்திக்கொண்டு பிரதான ஆசாரியன் வீட்டில் இருக்கும் இயேசுவின் காவலை இன்னும் பலப்படுத்தி விழிப்புடன் இருக்கும்படி எச்சரித்து விட்டுப் போனான். 

யூதாஸ் மிகவும் மனமொடிந்து கையறு நிலையானபோது பண முடிப்பைதூக்கி எறிந்தார். பண முடிப்பு எறிந்த வேகத்தில் ஆலயத்தின் பாடல் குழுவில் வாசிக்கப்படும் தம்புரு கின்னரங்களின் இசையைபோல் ஒலித்தது. ராயனுடைய தலையும் சின்னங்களும் ஒரு போர் சிதைவை சந்தித்ததுபோல் நாலாபக்கமும்  சிதறி முட்டி மோதி ஒன்று தலை தெரியும்படியாகவும் ஓடி விழுந்தது. ஆலயத்தை காவல் காக்கிற ஆசாரியன் பிரதான ஆசாரியனிடத்தில் ஓடிச்சென்று " அய்யா யூதாஸ் வெள்ளிக்காசுகளை பலிபீடத்திற்கு நேராக வீசி எறிந்துவிட்டார்." என்ற காவலன் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும்போதெல்லாம் தான் ஆசாரியனுக்கு சாதகமானவன் என்பதை உணர்த்துவதில் கவனமாய் இருந்தான். 

"அவன் பயித்தியக்காரன் வீசி எறியட்டும் அந்தகாசை பொறுக்கிவை  வேறு எதாவது பயன்பாட்டுக்கு  வைத்துக்கொள்ளலாம். முதலில் யூதாஸை ஆலயத்திலிருந்து விரட்டிவிடுங்கள்."

ஆலய காவலன் உள்ளே வருவதற்குள் இயேசுவை காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸ் வந்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டு  ஆலய வளாகத்தில் குடியிருந்தவர்ளின் வீடுகளிலிருந்து ஒரு சிலர் கூடி விட்டார்கள் 'இவன்தானே காட்டிகொடுத்தான். இப்போ  இவனே வந்து  உட்டுங்கோ என்கிறானே. இவன் இன்னா   பயித்தியமா' என்று பேசிக்கொண்டார்கள். யூதாஸ் ஆலயத்தின் உள் வடிவத்தை  சற்று ஆழ்ந்து பார்த்துக்கொண்டுவந்தார். சன்னல் வழியாக காற்று வேகமாக வீசியது. சன்னலின் திறைச்சீலைகளும் தலைவாசலின் சீலைகளும் பறந்தது. பறந்தது மூடியது. அரங்கத்தின் தூன்களில் உயரத்தில் கேருபீன்  பேரிச்சை மரங்களால் சித்தரிக்கப்பட்ட மனித முகம் யூதாஸை பார்த்து ஏலனமாய் சிரித்தது. மறுபக்கம் சிங்கத்தின் முகம் ஆவேசமாய் கர்ஜுசித்ததுபோல் இருந்தது.  பலகையில் சித்திர வேலைபாடுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட உள் அமைப்பு மெளிதான மஞ்ஜல் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. ஆந்தையை விரட்டும் காக்கைபோல 'ஆலயத்தை விட்டு வெளியே போ...வெளியே  போ...' என்று விரட்டினார்கள்.

யூதாஸ் மெளனமாக வெளியே நடந்தார். பிரதான  ஆசாரியன் வீட்டுக்கு  சற்று  தள்ளி சிறு கூட்டம் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆண்களும் சில பெண்களும் போர்வையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.  ஒருவர் அந்தகூட்டத்தில் ஒன்றியிராமல் நெருப்பின் கதகதப்பை உணர்ந்தவராக தனிமையில் தவித்தார். பிரதான ஆசாரியனின் பக்கத்து வீட்டில் ஒருவன் தன் கூண்டிலிருந்து கோழிகளை திறந்துவிட்டான். அதில் சேவல் ஒன்று எதிர் வீட்டில்  இன்னும் திறக்காமல் இருக்கும் கோழியின் வரவை பார்த்துகத்தியது. சேவலின் சத்தம் கேட்டதும் அவர் மட்டும்  கூட்டத்திலிருந்து விலகிச்சென்று முகத்தில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார். அழுதவர் நிமிர்ந்தபோது தள்ளாடிச்சென்ற யூதாஸைப்பார்த்தர். அவர் யூதாஸைப் பார்த்ததும் முகத்தைதிருப்பிக்கொண்டார். யூதாஸ் தள்ளாடும் நடையை வேகப்படுத்தினார். நடந்துகொண்டேயிருக்கிறார். நகரத்தின்  எல்லை முடிந்தது. வழித்தடங்கள் இல்லாமல் பாறைகளும் முட்செடிகளும்  மரங்களும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் மலைகளுமாய் இருந்தது. கரும் மேகங்கள் கல்லாகிவிட்டதைப்போலவும் ஒழுங்கின்மையாய் இருந்தது. யூதாஸ் ஏதோ திசையில் நடந்தார்.  தனக்கு  தானே பேசினார்.

"ஆண்டவரே எல்லா சீஷனைப்போலவே நானும் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்னிடத்திலே எதற்கு  வரவு செலவு கண்ககை கொடுக்கனும் நீங்க எல்லா நேரத்திலும் நீதியாய் இருந்தீங்க  அதனால வருமானம் சரியானபடி இல்ல சில நேரத்தில நான் சிக்கனமா இருக்கவேண்டிய சூழ்நிலை வந்துச்சி அதனால தான்  கடைசி ராபோஜனத்துல அந்த பொம்பள விலை அதிகமான பரிமளத்தைலதை  உங்க  தலை மீது ஊத்தும்போது கொஞ்சம் சத்தம் போட்டேன்."  என்று நடந்தவர் திடிரென ஒரு சமமான பாறைமீது உட்கார்ந்தார்.  உட்கார்ந்தபோது காலளவு  தொங்கியிருந்த ஆடை பக்கத்திலிருந்த சிறிய முள்ளுச்செடியில் சிக்கிக்கொண்டது.  சடார்ரென்று பிடித்து இழுத்தார் . எதற்காகவும் வருந்தவில்லை . இழுத்தவேகத்தில் செடி  அடிவரை சாய்ந்து நிமிர்ந்தது. அங்கிருந்து சிறிய பாம்பு ஒன்று பாறை இடுக்குகளில் புகுந்தது. அதை பார்த்ததும் என் ஆண்டவனையே அசைத்துப் பார்த்தவனாச்சே நீ  இந்த பூமியில் எத்தனை ஆயிரம் தலைமுறையானலும் நீ மட்டும் எப்போதும் இளமையாகவே இருந்து புதுமையான அழிவுக்கும் வளர்ச்சிக்கும்  துனைபோகிறாய் போ... போ... என்று எழுந்து நடந்தார். 

நடையில் தளர்ச்சி ஏற்பட்டதால் இரு பாறைகளுக்கு  இடையில் நுழைந்து போனார். பாறையில் கைவைத்து தாங்கியபடி நடந்தார். பாறை  சூடேறியிருந்தது. புல்லும் பூண்டும் காற்றின் திசைக்கேற்ப சந்தோசமாய் சாய்ந்தாடியது. அதை அவர் கவனிக்கவேயில்லை. வேகமாக நடந்தார்." ஆண்டவரேநான் புத்தி கெட்டு செய்துவிட்டேன்  ஆனா இப்படி செய்வாங்கனு நெனைச்சிப்பாக்கலையே நீங்க இந்த நாட்டுக்கு ராஜாவா வருவீங்கனு  நாமலும்   ஒரு நெலமைக்கு வந்திடலாமுனு நெனைச்சேன் ஆனா அதெல்லாம் நடக்காதுங்குறா மாதிரி நீங்க தேவலயத்துல பிரதான ஆசாரியனையும் உயர் பதவியில் இருக்கிறவர்களையும்  கடிந்துகொண்டீர். அப்போதே என் மனசு ஒடஞ்சிப்போச்சி. பிரதான ஆசாரியன் உங்கமேல கோபமாயிருந்ததால்  அதிகாரத்தில் இருக்கிறவர்கள் முலமாகவே உங்களுக்கு சிறிய கஷ்டங்கள் கொடுத்தால்தான் உங்களுக்கு அதிகாரத்தின்மீது ஆசை ஏற்படும். நீங்க மனசு மாறுவீங்க அதுவுமில்லாம ஒரு முறை சூம்பின கையையுடைய ஒருவனை ஓய்வுநாளில் குணமாகினபோது பரிசேயர் எல்லாம் உங்களை கொலைசெய்ய வைகை தேடினாங்க அந்த நேரம் அவுங்க கண்ணுக்கு மறைஞ்சி போயிட்டீங்க. அதப்போல இப்பவும் போயிடுவீங்கனுதான் நான் உங்களை முத்தம் செய்தேன் . இப்படி  கொலைசெய்ய துனிவாங்கனு நெனைக்கலையே. ஒரு கொலைகாரன்னு சொன்னாக்கூட பரவாயில்லையே காட்டிகொடுத்தவன்னுதானே வரும் சந்ததி என்னைப்பழிக்கும்" என்று தன்னைத்தானே தலையில் அடித்துக்கொண்டார். அவர் கால்களுக்கு எந்த இலக்கும் இல்லாமல் இருந்தது.    

ஆண்டவரே பிலாத்து என்ன தீர்ப்பு செய்தானோ! மொத்த அதிகாரிகளும் ரொம்ப தீவிரமாய் இருந்தார்களே. பூரனமான நல்லவர்களை இந்த உலகம் பக்கத்தில வச்சிக்கவே மாட்டுங்குதே அதுக்கு நானும் காரணமாயிட்டேனே கொஞ்ஜ நாள் முன்னாடி உங்களை சிலுவையில் ஒப்புக்கொடுக்கப் போறாங்கனு நீங்க சொன்ன போது  உங்க பக்கத்தில இருந்தபேதுரு அது நடக்கக் கூடாதுனு சொன்னார். அதுக்கு கோபமா ' அப்பால போசாத்தானேனு ஏன்சொன்னிங்களோ' என்றவர் மரத்திடம் வந்துவிட்டார். அதை சற்று நேர நிதானத்திற்கு பிறகுதான் உணர்ந்தார். நிமிர்ந்து  மரத்தைப் பார்த்தார். மரக்கிளையின் இடைவெளியில் வானத்தின் இயல்பு நிலையில் சற்று மாற்றம் தெரிந்து. தொடையின் புஜம்போல வெளியில் தெரிந்து பூமியில் மரைந்திருந்த மரத்தின்வேர் மீது உட்கார்ந்தார் .மரத்துக்கு மேலே உயரத்தில் வல்லூறுகள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. மரத்தின் கிளைகள் படர்ந்து மிகவும் தாழ்வாக இருந்தது. மரத்தின் நிழல் அவர் உட்கார்ந்திருந்த எல்லைக் குள்ளேயே இருந்தது. அவர் உணரவில்லை. 

"ஆண்டவரே நான் உம்மோடு இருந்தபோது  கணக்கில்லா ஆண் பெண்ணுக்கு மன்னிப்பும் பாவ நிவாரணம் தந்து நல்ல வழ்வையும் தந்தீர் எனக்கு அடிப்படிப்பட்ட மண்ணிப்பு கிடைக்குமா உம் முகத்தை பார்த்தல் என் மீது மனம் இறங்குவீர் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அனால் என்னை குற்றப்படுத் திக்கொண்டே இருப்பார்கள். நான் வாழ்வதில் அர்த்தம் இல்லை "என்று மரத்தை அன்னாந்து பார்த்தார். மரத்தின் கிழ்பகுதி மிகவும் கனமாயிருந்தது. என் ஆண்டவர்.இதை எல்லாம் எனக்கு பழக்கப்படுத்த வில்லையே நான் என்ன செய்வேன். நான் எப்படி ஏறுவேன் குழம்பினார். எப்படி மாய்த்துக்கொள்வது ஒன்றும் விளங்கவில்லையே என்று அழுதார்.

கண்களில் தேங்கியிருந்த தண்ணிரால் எந்தபிம்பமும் சரியாய் தெரிய வில்லை. கண்ணுக்கெட்டியதூரம் வெறுமையாய் கிடந்தது பூமி. கண்ணிரை துடைத்தபோதுதான் கொல்கதா மலை மிகவும் தொலைவில் பிரமாண்டமான யானையின் முதுகைபோல் கிடந்தது அவர் பார்வைக்கு.

எழுந்து தன் மேலாடையை உருவினார்.உயரம் தாழ்வானகிளையை எட்டினார் .எட்டவிலை. இரு கல்லை மரக்கிளைக்கு நேரகப்போட்டு அதன் மீது ஏறி முடிச்சிப்போட்டார்.சட்டையின் கைபகுதி தன் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டார். கல்லின் மீது ஏறி நின்றார். மரக்கிளையில் கட்டியிருக்கும் கயிறு சரியா என்று சற்று அழுத்தம் கொடுத்துப்பார்த்தார். சரியாக இருந்தது. ஆண்டவரே என்னை மண்ணித்துவிடு என்று கல்லிலிருந்து குதித்தார். குதித்ததும் மரக்கிளை தாழ்ந்து  அவர் கால்கள் தரையில் நின்றது. கழுத்தின் முனை சரியாக இ\றுகவில்லை  மீண்டும் செய்தார். அதேபோலவே கால்கள் தரையில் நின்றன. தன்னை அறியாமல் கைகள் மேலே உயர்ந்தது. கட்டுப்படுத்தி கீழே இறக்கினார். 

கால்களை தரையில் தேய்த்தார் மரக்கிளை தாழ்ந்து தாழ்ந்து எழும்பியது. எவ்வளவு சிக்கல் இருந்தாலும் மனதை மிகவும் வலுக்கட்டாயமாக முறுக்கேற்றினார். மிகவும் உயரத்தில் பறந்த வல்லூறுகள் இப்போது கிட்டத்தில் பறந்தது. யூதாஸ்பெரு மூச்சாக காற்றை உள்ளுக்குள் இழுத்து வெளியில் விடாமல் மிகவும் இறுக்கமாக்கினார்.கைகள் கால்கள் புடைத்து. இறுக்கமாக்கிக்கொண்டே இருந்தார். இதயதுடிப்பு அதிகமானது. முகம் உப்பி காற்று வாய் வழியாய் வருவதற்கு அழுத்தம் கொடுத்தது. அவர் புயல் கற்றையே அடக்கும் சக்திகொண்டு அடக்கினார். வயிறு விரிந்துகொண்டே வந்தது. இன்னும் இருக்கினார். 'டமார்' என்றது. அதிக காற்று ஏறிய பலுனைப்போல் வெடித்தது. ரத்தமும் குடலும் சறிந்து விழுந்தது. வல்லூருகள் இறங்கி சுற்றிலும் அமர்ந்தது. ''வாங்க என்ன சாப்புடுங்க" என்றபோது மரக்கிளையின் கட்டுகள் அவிழ்ந்தது. தலைகீழாக விழுந்தார். கிருத்தவத்தில் தவறுக்கு வருந்துகிற பண்பின் வார்த்தைகள் மெல்ல மெல்ல அடங்கியது.          
       
   நம் புழுதி                                                                    



நன்றி  'புதியகோடாங்கி'

         

சிறுகதை

                                               முக்கிளை  பூ

கட்டாந்தரையாய் கிடந்தாலும் லேசான தூறலுக்கே வேண்டுதளில்லாமல்  புல்லுகள் உயிர்தெழுந்துவிடுகிறது. வரப்பில் பலவிதமான புல்லுகளும், பூண்டுகளும் பசுமையாய் இருந்தது. அங்கங்கே தும்பைச்செடிகளின்  பூ வானத்தை தனக்குள் இழுத்துக்கொள்ள காத்திருப்பதுபோல் வாயை திறந்திருந்தது. வரப்பின் மீது அடர்பச்சை படுத்திருந்தது. கழனியை ஒட்டியே சாலை. சாலையில் போவோரையும் வருவோரையும் வேடிக்கை பார்த்தவாரே எப்போதும் தன் பணியைச்செய்யும் கழனி. கிராமங்களை கடந்து சாலையில் வரும்போதுதான் பயணிகளின் உண்மையான பிம்பங்கள் வெளிப்படும். புது மாப்பிளைகள், மற்றும் புது மருமகள்கள் தன் மாமனார் வீட்டில் தங்கி கிளம்பும்போது அங்கு பேசமுடியாத பல விஷயங்களை சில்மிஷமாகவும், உண்மையான சண்டையாகவும் நடத்திக்கொண்டு  போவார்கள். தங்கள் தங்கள் வீடுகளில் சாக்குப்போக்கு சொல்லிவிட்டு வாழ்க்கையை பற்றி புரிதல் இல்லாத காதல்கள் முன்னும்  பின்னுமாக வந்து, இந்த கழனியை நெருங்கும்போதுதான் கை கோத்துச்செல்வார்கள். குடும்ப பாரம் தாங்காத முதிர்வயதுடையோர் புலம்பிக்கொண்டு போவதையும் கழனி வெட்ட வேளிச்சமாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.

ஜோதி ஏக்கம் நிறைந்த கண்களுடன்  சைக்கிளில் பார்த்துக்கொண்டுவந்தான். கழனியின் சத்தை விவசாயி உரிஞ்சிக்கொள்வதால் கழனிகூட பிள்ளை பெற்ற தாயைப்போலதான். புல்லுகளில் முக்கிளைக்கொண்ட பூ பூத்திருந்தது. அதன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இரண்டு கைகளாலும் புல்லுகளை சேர்த்தவாரு தழுவினான்.நிறைந்த மரியாதையுடன் வணக்கம் செய்வதுபோல் குனிந்து நிமிர்ந்தது. ஜோதி புல்லுகளை தழுவினான். அவன் கண்கள் மூடிக்கொண்டது. 

"டேய் ஜோதி இன்னும் இன்னாடா யோசனை அந்த புல்லை கீழ போடுடா, சின்னப்பசங்கமாதிரி கையில உருட்டிங்கிற. இனி வெவசாயமெல்லாம் வேலைக்காகாது. இந்த பட்டிக்காட்டுல போய் இந்த வெலக்குடுத்து வாங்க வந்திருக்கானுங்க. பணங்கொழுத்த பணக்காரனுங்க. இதுதான் நேரம் சட்டு புட்டுனு முடிச்சிடுடா" என்றார்கள் சித்தப்பா மகன்கள் மகா, மாசிலாமணி.சற்று தூரத்தில் வெள்ளை அம்பாசிடர் கார் வந்தது. நேற்று பெய்த துறளால்     தரையில் ஈரம் இருந்தது. தூசிகள் பறக்கவில்லை. பருவநிலை மாற்றத்தால் எப்போது பொழியும் எப்போது வெயில்காயும் என்று தெரியாத நிலையில்தான் நேற்று பொழிந்தது. கார் பக்கம் வந்ததும் ஜோதி உள்ளிட்டோர் படபடத்தனர். மற்றவர்கள் தங்களுக்குறியதை இழந்து விடுவதில் நிம்மதியடைபவன் தான் மாசிலாமணி. இபோதும் அவன் தான் முந்திக்கொண்டு  " ஜோதி ஏதாவது ஒரு முடிவை சொல்லு. தலைவர் ஆளக்கூட்டியாந்துட்டார். நல்ல வெல வருது இதை எழந்துடாதே. சொல்லிட்டேன். "அவனே மருபடியும் ஜோதியின் கவனத்தை  ஈர்க்க "பணத்தை வாங்கிம்போய் டவுனுல நல்ல  ஸ்கூலாப்பாத்து பய்யனை சேத்துடு மீதிய பேங்குலப்போட்டு வட்டிய வாங்கி சாப்பிடுபா" என்ற 
வீயாபாரத் தந்திரத்தை வீசினான்.

ஜோதி அவர்கள் இருவரையும் விட்டு சற்று  தள்ளிச்சென்று யூரியன் போவதுபோல் உட்கார்தான். கண்களில் முக்கிளை பூ தென்பட்டது. "அப்பா கடா மாடுகளை பூட்டி கலப்பை வைத்துக்கொண்டு ஏர் ஓட்டவந்தார். ஜோதி பின்னால் கால் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு வந்தான். அவன் கையில் புல்லை வைத்து திருகிக்கொண்டுவந்தான். கழனிவந்ததும் ஏர் பூட்டி ஜோதியிடம் கொடுத்தார். ஜோதிக்கு புழுதி ஓட்டுவதென்றால் சந்தோசம். தண்னீர் இருக்கின்ற கழனியில் இறங்கச்சொல் வதால் அப்பாவை போடா என்று சொல்லிவிட்டு எந்த மூலைக்காவது ஓடிவிடலாமா என்று தோன்றியது. இருந்தாலூம் 'டேய்.. ராஜா, வாபா' என்று கொஞ்சும் வார்த்தைகள் பொழிந்தார். அதில் வேறு வழியின்றி கழனியில் இறங்கினான்.காலையில் கழனித்தண்ணீர் அய்ஸாக இருந்தது. அதன் குளிர்ச்சி மூளைவரை எட்டியது. அவன் அப்பா அண்டைவெட்டினார். ஜோதி ஏர்  ஓட்டினான். கலப்பையில் கைவைத்திருப்பது போலவே தூங்கிக்கொண்டே நடந்தான். கலப்பை மாட்டின் காலில் பட்டு தடுமாறிவிழுந்தது. சத்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டு கலப்பையை பிடித்து ஓட்டினான். "டேய் தூங்க்கினே ஏர் ஓட்டுரியா" என்ற குரல் கேட்பதுபோல் உணர்ந்து திடுக்கிட்டான். "ஜோதி எவ்ளோ நேரம் ஒக்காந்திருப்பே" என்று மகா அழைத்தான் அதன் பிறகு எழுந்து வந்தான்.

கறவேட்டி  கட்டிய சாரங்கனோடு இன்னும் இரண்டுபேர் வந்தார்கள். சாரங்கன் ஜோதியோடு நான்காவது வரை படித்தவன். ஜோதி நான்காம் வகுப்போடு நின்றுவிட்டான். சாரங்கன் மேலும் அய்ந்து வகுப்புக்கடந்து மாற்றுச்சான்றிதழ் வாங்கிவிட்டான். தீவிர விவசாயியாக மாறிவிட்டான். அவன் அப்பா ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்தவர். முறையாக  பிள்ளைகளை ஒவ்வொரு திராவிடக்கட்சிகளிலும் நுழைத்து வளர்த்து விட்டார். சாரங்கன் வயது குறைவாக இருந்ததால் விவசாயம் பார்த்தான். நல்ல வாலிபத்தில் கலியாணம் நடந்தது. கலியாணம் முடியும்வரை அரசியல் மீட்டிங்கோ, கட்சியின் உறிப்பினராகவோ இருந்தவன் இல்லை. மாமனாரும் அரசியலில்  முகியமான நபர்தான். குறுகிய  நாளுக்குள் ஊராட்சி மன்றத் தலைவராய் இன்று மினிஸ்டர் ஒயிட்டில் வந்து நிற்கின்றான். 2005- 2006களின் தொடக்கத்தில்தான் கம்பெனியாளர்கள் எனக்கு இரநூறு  ஏக்கர் எனக்கு முந்நூறு ஏக்கர் முடிச்சிக்கொடு என்று பெட்டிப்பெட்டியான பணத்தை அட்வான்ஸாக கொடுத்தார்களாம். அந்த வியாபாரத்தின் தொடக்கமாக ஜோதியிடம் வந்தார்கள். தனக்கு சாதகமான இருவர் எதிரில் இருக்கும்போது ஒருவரை முகியப்படுத்தினால். தன் வேலை பின்னடைவு ஏற்பட வாய்புள்ளது என்று எண்ணியவன் "இன்னா மகா, மாசிலாமணி, ஜோதி இன்னா சொல்றாரு" என்று சாரங்கன் கேட்டதும், சரியான முடிவு கிடைக்கவில்லை என்பது போல் அமைதியாய் இருந்தார்கள். சாரங்கனே பேசினான். "ஜோதி சுத்து வட்டாரத்துல எல்லா ஊர்லயும் ஆளுங்க போய் பேசிக்கிட்டே இருக்காங்க. உன் கழனிப்பக்கத்தில எல்லா கழனிக்கும் அட்வான்ஸ் குடுத்தாச்சி பணம் இப்போ அப்போனு இழுப்பறிலாம் கிடையாது. பேசனுமா அட்வான்ஸ் புடுச்சிக்கோ, ஒரு வாரத்தில மொத்தப்பணமும் செட்டில். இப்படித்தான் போகுது. அதனால டக்குனு சொல்லு,"

இடையில் குறுகிட்ட சந்தானம் "ஜோதி கம்பெனிக்காரனுக்கு தேவையான நெலம் கெடைச்சிட்டா. அதுக்கப்புறம் இவ்ளோ வெலலாம் போகுமானு சதேகம்தான். இது தங்களுக்கு சாதகமானா  பேச்சி என்பதில் ஜோதியைத் தவிர்த்து சந்தோசப்பட்டார்கள்.

"அதுக்கு இல்லை தலைவரே எனக்கு இருக்கிறதே இந்த ஒரு ஏக்கர் அஞ்சி செண்டு  நெலம் மட்டும்தான். இத வித்திட்டா எனக்கும் இந்த ஊருக்கும் சம்பந்தமில்லாம பூடுமே அதான் கஷ்ட்டமா இருக்குது."

"இன்னா ஜோதி, அப்பிடிசொல்லிட்டே. நமெல்லாம் அப்பிடியா பழகுறோம் தாயா, புள்ளயா அண்ணந்தம்பியாயில்ல பழகுறோம் சம்மந்தமில்லாம போயிடுமா?" என்ற சாரங்கனின் வார்த்தை ஜோதியின் மனசை திசைதிருப்பியது. சரங்கன் சொன்னதில் உச்சிக்குளிர்ந்து விட்ட மாசிலாமணி "தலைவரே அவன் இப்படித்தான் பேசிங்கெடுப்பான் அட்வான்ஸ் குடு " என்றான். 

"ஏம்பா அவசரப்படுறே, செண்டு இன்னா வெலனுலாம் சொல்லிட்டியா" என்றான் மகா. சாரங்கன் கூட இருந்தவன் "இவருக்குமட்டும் இன்னா கொறைச்சா குடுக்கப்போகிறோம், அதேவெலதான். செண்டு மூவாயிரம். "என்பதோடு மொத்த நிலத்தையும் கணக்கு செய்து. மொத்த அமோண்டை சொன்னான். மகா, மாசிலாமணியும் இவ்ளோ பணமா என வாயைப் பிளந்தார்கள். கிரமத்தில் இதுவரை செண்டு இருநூற்றி அய்ம்பது, அதிகபட்ச்சமாக முன்னுற்றி அய்ம்பதுதான். புழக்கத்தில் இருந்தது. ஜோதியை செர்ந்தவர்கள் ஒரு சிலர் நான்கைந்து எருமைமாடுகளை வளர்த்து பால் ஊற்றினர் மற்றும் நகரத்தின் வசதியான நில முதலாளிகளின் நிலங்களை தாங்கள் விளையச்செய்ய மூன்றுக்கு ஒன்று என்ற அடிப்படையில் விளைச்சலில் பெற்றுக்கொண்டனர். அதன் மூலம் பெற்றலாபத்தில் இரண்டு ,மூன்று அய்ந்து என்று செண்டு கணக்கில் நிலங்களை தங்களுக்கு சொந்தமாக்கினர். அப்படி சேர்த்ததுதான் ஜோதியின் நிலமும். தற்போது அன்னிய முதலீடுகளை அங்கிகரித்தவுடன் கடைகோடி மூலையின் இடுக்கில் இருக்கும் கிராமத்தின் கை மண் கூட விலை அதிர்ச்சியைத் தருகின்றவை என்பதை மகா, மாசிலாமணி, ஜோதியும் அறியவில்லை.  கோடாலி விழுந்த குளத்தில் தேவதை எழுந்து செல்வங்களை கம்பெனி மூலமாக வாரி வழங்குகிறார்கள் என்று நினைத்தனர். ஜோதி இதுவரை ஒரு ஆயிரத்தை மொத்தமக பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும் இவ்வளவு பணத்தை கண்டு அவன் மனம் சந்தோசப்பட்டது  போலவும் தெரியவில்லை. பணத்தை மடியில் வைத்து கட்டிக்கொண்டான். வியாபாரம் முடிந்துவிட்டாதால் எல்லோரும் காரை நோக்கிச்சென்றார்கள். இப்போது மகா, மாசிலாமணியின் நடை முந்திச்சென்றது. 

ஜோதி பின்பக்கம் பார்த்தான். ஜோதி களம் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். பையை தோளில் போட்டபடி பள்ளியிலிருந்து ஜோதியின் மகன் வரப்பின் மீது ஓடிவந்தான். அசைந்தாடிக் கொண்டிருந்த விளைச்சளிலிருந்து குருவிகள் கத்திக்கொண்டு பறந்தது. "அப்பா நம்ம வீட்டில குருவிங்களுக்கு நெல்லு கட்டிவெக்கப்போறேன். கதிரு கீச்சிக்குடுப்பா" என்றான் ராஜா 

"பள்ளிக்கோடம் உட்டாங்களா, சரி சரி போய் கதிரு கீச்சிக்கோ" என்று சொன்னதும் குதித்து குதித்து ஓடிவந்து  விளைச்சளில் முற்றிய கதிராய் பாலின் ஈரம் காயாமல் இருந்ததை கிழித்துச்சேர்த்தான். தன் கையளவுக்கு அடங்கும்படியாய் கதிர் இருந்தது. பயை எடுத்துக்கொண்டு ஜோதிக்கு கதிர்களைக்காட்டி "அப்பா நான் வரேன்" என்று மீண்டும் ஓடிடான். ராஜா கதிர்களை தூக்கி ஆட்டியபோது எதோ தேவதையின் காதில் ஆடும் தங்க ஆபரணங்கள்போல் தெரிந்தது. ஜோதி களம் செதுக்குவதை விட்டு நிமிர்ந்து கையசைத்து டாட்டா காண்பித்தான். முன்னாடி சென்ற சாரங்கன் "இன்னா ஜோதி யாருக்கு டாட்டா காண்பிக்கிற" 


"ஒ..ஒ..ஒன்னுமில்ல தலைவரே"

காரின் ஓட்டுநர் கண்ணாடியை துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். முன் சீட்டுக்கு மேலே பன்னீர் திராட்சை நேர்த்தியாக தொங்கியது. ரப்பரில் இருந்தது. கட்சி வாரிசுகளின் போட்டோக்கள் பேதமில்லாமல் பளிச்சென்று பார்வையில் படும்படியாக இருந்தது. சாரங்கனைச் சேர்ந்தவர்கள் முன்சீட்டிலும் ,ஜோதியைச் சேர்ந்தவர்கள் பின் சீட்டிலும் உட்கார்ந்தார்கள். சந்தானம் வெள்ளைத்தாளில் அக்ரிமெண்ட் எழுதினான். பின் சீட்டுக்குச்சென்றது. மாசிலாமணி மகாவை படிக்கச்சொன்னான். மகா தன் பங்கை பதிவு செய்ய கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டான். தனக்கு படிக்கத் தெரிந்திருப்பது பற்றி தானே பெருமைப்பட்டான். அதை நிருபிக்கும் விதமாக சத்தமாகப்படித்தான். தனக்கு படிக்கத்தெரியவில்லை என்றாலும் தான் மற்றொன்றில் திறமைசாலி என்பதை காட்டும்விதமாக மகா படித்து முடித்ததும் "இம் குடு ஜோதி கையெழுத்து போட்டு குடு நாங்க சாட்சி போடுறோம்" என்றான். பின்சீட்டில் இருந்தவர்கள்.இறங்கினார்கள். கையெழுத் தான பேப்பர் ஒரு நோட்டில் வைத்து சாரங்கன் தூக்கி பின் சீட்டில் போட்டான். நெளிந்து வளைந்த ஜோதியின் கையெழுத்து வெளிதெரிந்தது. 
அதையே உற்றுப்பார்த்தான். கழனியில் கூழ் குண்டானில் ஏடாய் இருந்ததை எடுத்துவிட்டு அதில் வெறும் விரலால் ஜோதி என்று எழுதினான். அவன் அம்மா எழுத்தைப் பார்த்து  'தன் பிள்ளை என்னமா படிக்குது' என்று பெருமை பட்டாள். 
 ஜோதிக்கு கட்டியாகப்போட்டு கருவாட்டுக்குழம்பு ஊற்றினாள். ஜோதியின் அப்பாவுக்கு கூழ் கரைத்து ஊற்றினாள். மூவரும் வட்டமாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டார்கள். அந்த காட்சிகள் மறையவேயில்லை. கார் கதவை ஜோதி கையில் பிடித்திருந்தான். கார் ஸ்டார்ட்டானது. ஓட்டுநர் கதவு சாத்துங்க என்றபோது பின் சீட்டில் அம்மா அப்பாவும் உட்கார்திருந்தார்கள். கார் வேகமெடுத்தது. ஜோதி திடுக்கிட்டு சற்று ஓட்டமெடுத்து நின்றான்.

ஜோதி இந்த பணத்தவெச்சி உன் பையனை பதினொன்னாவது டவுனுல நல்ல பள்ளிக்கூடமா சேத்துடுபா அப்புறம் எங்களுக்கும் கமிஷன் இதிலேயே குடுத்துடுபா" என்று கூடவே பேசிக்கொண்டு வந்தார்கள். இரவின் சத்தங்கள் காற்றைவிட மென்மையானது.ஆனால் இருட்டைவிட கனமானதாக இருந்தது. சிறிய கூரைவீட்டின் குறுக்கில் நான்கு அடிஉயரம் கொண்ட குறுகுச்சுவர் இருந்தது. அவற்றின் மேல் சிம்னி விளக்கு எரிந்தது. கூரைக்குகீழ் பரவிக் கிடந்த மங்கிய வெளிச்சம் மூங்கில்களை கூரையின் நரம்புபோல் காட்டியது. கோரைப்பாயில் இரு முதுகுகள் ஒட்டியபடி  ஒடுங்கிப்படுத் திருந்தார்கள்.
"நாம வாழறதுக்கு அதவுட்டா இன்னா வழி இருக்கிது. அதயும் வித்தாச்சி இனிமே எப்படி வாழப்போறோம்" என்றாள் மஞ்சுளா.

"கவலப்படாதே நம்ம பையன் நல்ல மார்க் எடுத்துக்கிறான் டவுனுலயே பெரிய ஸ்கூலாம் அங்கியே பாம் வாங்கியாந்துட்டான். பணம் செலவானாலும் பரவாயில்ல அந்த ஸ்கூல்ல சேத்துட்டா பையன் நல்ல நெலமைக்கு வந்துடுவான். அங்க படிச்ச ஆளுங்களாம் பெரியப்பெரிய ஆளுகளாத்தான் இருக்காங்களாம். நம்ம பையனும் பெரியாளா வந்துடுவான். அதுக்கப்புறம் நமக்கு ஒரு வேள  தண்ணியாவது  ஊத்தமாட்டானா" 

"அய்ய புள்ளய இன்னா அப்பிடி சொல்றே. நாமோ அப்பிடியா அவனை வளத்துக்கிறோம் மஞ்சுளா திரும்பினாள். ஜோதியின் முதுகில் இடைவெளி இல்லாமல் சதைகள் அழுந்தின. அவனும் திரும்பினான் .விளக்கு அனைந்தது. 

தலைமையாசிரியருக்கு ஒரு டேபில் சேர் இருந்தால் கூட பள்ளியை நிர்வகிக்கமுடியும் என்பது வருகிற பெற்றோர்களுக்கு எங்கே தெரிகிறது. சிம்மாசனம் போன்ற சேரையும் குளிரூட்டப்பட்ட கண்ணாடி அறையையும் பார்த்தவுடன் மிரண்டு போகிற அப்பாவிமக்கள் சேர்க்கை நாடக கூட்டத்தில் யார் யார் வாய் எவ்வளவு கேட்பினும் கொடுத்துவிட்டு போகிறார்கள். ராஜா பாம் வாங்க பள்ளிக்கு வந்திருந்தாலும் தலைமையாசிரியர் அறைக்கு வருவது இதுதான் முதல் முறை ஜோதியும் ராஜாவும். அறைக்கு முன்னால் நின்றார்கள். கதவை அடிக்கடி திறந்து மூடும்போது. செத்த பிணத்திலிருந்து  வருவது  போல் ஒரு வாடை வந்தது. அறை தெளிவில்லாமல் புகைமூட்டமாய் இருந்தது. வருகிற பெற்றோரின் தோற்றத்தின் அடிப்படையில் மரியாதை கூடியும் குறைந்தும், சுத்தமாக பிடிங்கியும் விட்டுக்கொடுத்தும்  சேர்க்கை நடக்கிறது என்பதை ஜோதி உணர்ந்தான். 

"அய்யா கொஞ்ஜம் கொறச்சிகுங்கோ" என்று தொடங்கும் முன்னே  "தோபாருயா கேக்குறத கட்டிடு போ" என்றவர் "வெளியில கூட்டத்த பார்த்தே இல்ல பேசாம கட்டிட்டு கெளம்பு" என்றது. சேர்க்கைக்குழு ஒருவேளை நம் மார்க்கை சரியாக கவனிக்காமல் கேட்கிறார்களா என்று சந்தேகப்பட்ட ராஜா "சார் நானுத்தி இருபத்திநாலு  மார்க்சார்" என்று சற்று பெருமையாகவும் சொன்னான். சுயமரியாதைக்கு கலங்கம் ஏற்பட்டு விட்டதைபோல் மையத்திலிருந்தவர் சற்று கோபமாக "டே எங்க பையன் 155 பேர் நாணுத்தி முப்பதுக்கு மேலடா. அதுவும் உங்க ஸ்கூல்ல நானுத்தி அய்ம்பதுன்னா எங்க ஸ்கூலுக்கு இரநூத்தி அய்ம்பதுதான் அதன் மதிப்பு. பணம் கட்டுனா கட்டு இல்லனா கெளம்பு காத்து வரட்டும். அவன் T.Cய குடுத்துடுங்க சார்" என்றார். பையன் சற்று அதிர்ந்து போனான். ஜோதிக்கு கனவெல்லாம் நிறைவேறாம போயிடுமா என்று பதட்டப்பட்டான். ராஜா காத்து வரட்டும் என்ற உபதேசம்  நிறைய செய்தித்தாள்களில் படித்த நாபகம் வந்துக்கொண்டிருந்தது. ஜோதி தன் பாக்கட்டை காலியாக்கிக்கொள்ள கெஞ்சினான். உள்ளறைக்கு சென்று திரும்பியபோது ஊருக்கு திரும்ப பஸ்பேர்மட்டும் இருக்கிறதா என்று பாக்கட்டை தொட்டுப்பார்த்தான் ஜோதி.  "தலைவரே கும்புடப்போன தெய்வம் போல வரீங்க"


"இன்னா, ரிஜிஸ்டர் வர புதன் கிழமைதான். பணமெதுனா வேனுமா ஜோதி. ரிஜிஸ்டர் அன்னிக்கி உன்பொண்டாட்டி, பையன் எல்லாம் கூட்டியாந்துடு."

"அதெல்லாம் இருக்கட்டுந்தலைவரே பையன இங்கதான் டவுனுல பதினொன்னாவது சேத்துட்டேன். டெய்லி இங்க வந்துபோக கஷ்ட்டமா இருக்கும்னு எங்கவீட்லலாம் சொல்லுச்சி, உங்களாண்ட இருக்கிற பணத்துக்கு இங்கியே ஒரு எடம் பாத்து வாங்கிக்குடுத்துடு. நான் ஓலக்கூரக்கூட போட்டுக்கிறேன்" 

"அப்பிடியா செரி செரி இதெல்லாம் முடியட்டும். நம்ம பசங்க இருக்கிறாங்க ஒடனே முடிச்சி குடுக்கச்சொல்றேன். வரட்டுமா" சாரங்கன் எப்படியும் முடித்துவிடுவார் இனிமே நாமலும் இந்த டவுனுலதான் பிழைப்பு தேடனும் போல என்று தனக்குள் நினைத்தான். 

பத்திரப்பதிவு அலுவலகம் முன்பு, 'தள்ளிவிடச்சொல்லி கிளம்பும் வண்டியைப்போல்' காலையில் அங்கங்க நிற்பதும் லேசாக நகருவதுமாய் இருந்தார்கள் மனிதர்கள். மஞ்சுளாவும் ஜோதியும் புங்கைமரக்குளிர்ச்சியில் தஞ்ஜமடைந்திருந்தார்கள். நேரம் கழித்து சாரங்கன் காரில் வந்தான் .ஜோதி காரைப்பார்த்ததும்  ஊசலாடிய உயிர் சுகம்பெற்றதான சந்தோசத்துடன் எழுந்துபோனான். சாரங்கன் பார்த்தான் இவன் நின்ற இடத்திற்கே வந்தான். தன் கணவனை ஏமாற்றுவதாக நினைக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே மஞ்சுளாவிடம் சொன்னான். "ஏம்மா நான் டவுனுப்புள்ளா விசாரிச்சிட்டேன் எங்கியும் நாம  சொல்ரரேட்டுக்கு ஒரு எடமும் கெடைக்கல உங்களுக்குங்கிறதால நம்ம கட்சிக்காரப்பையனாண்ட ஒரு வீடு இருக்கிது. அவன் மார்க்கெட் பக்கமா புதுசா வீடூ கட்டிக்கினு போயிட்டான். இந்த வீடு வித்துடுறான். அது கோயில் எடம், ஆனா இருபது வருஷத்துக்கு மேல நெறைய  பேரு மெத்த, மாடிலாம் கட்டிங்கிறாங்கோ. யாரும் ஒன்னும் செய்யமுடியாது. அது உங்களுக்கு சரிபடுமானு பாருங்க. சொன்னிங்கன்னா உங்களுக்கு சேரவேண்டிய பணத்திலயே வீட்டுக்காரனை பத்திரமெல்லாம் உங்கபேருக்கு எழுதிகுடுக்கச் சொல்றேன் யோசனைப்பண்ணி சொல்லுங்க நானு ஆபீஸ் உள்ள போய்வரேன்" என்று கார் நின்ற பக்கமாக போனான் சாரங்கன்.

"இன்னா கோயில் எடம்னு சொல்றார். பட்டா கெடையாது. எதுனா பிரச்சனை வரப்போகுது."

"வேற இன்னா பண்றது. அங்க இருக்கிற அவ்ளோ பேருக்கு வராத பிரச்சைனையா நமக்கு வரப்போகுது. பையன் நல்லா படிக்கனும்னா வந்துதான் ஆகனும்"  என்று தீர்மானமாய் இருந்தான் ஜோதி.

E.B காரன் வந்து அட்டையைக்கேட்ட போதுதான் இது இரண்டாவது கணக்கெடுப்பு என்பதை கணக்கிட்டாள் மஞ்சுளா. டவுனுக்கு நேற்று காலையில்தான் வந்ததுபோல நினைத்தாள். தவிற்கக்கூடாத கடமையைப் போல் அவசர அவசரமாய் தண்ணீர் தெளித்து இருவேளையும் வாசலைப் பெருக்குவது நகரத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு வித்தியாசமாகத்தான் இருந்தது. பள்ளியிலிருந்து வந்த ராஜா பையை தூக்கிப்போட்டான். எப்பவும் அவன் அப்படி நடந்துகொண்டதில்லை. புத்தகங்களுக்கு மரியாதைகொடுக்க வேண்டும் அவன் அப்பா சொல்லுவார். அவனேக்கூட புத்தகங்களை தேவையில்லாமல் மடிப்பதோ கிறுக்குவதோ செய்யமாட்டான். மஞ்சுளா வழக்கமான இருப்பிடத்தில் பை இல்லாமல் இருப்பதைக்கண்டாள். எடுத்து ஓரமாகவைத்தாள். சமையல் செய்வதற்காக ஆய்த்தமானாள்.

"அம்மா அந்த ஸ்கூல் புடிக்கவேயில்லமா நெறைய கண்டிசன் போடுறாங்கமா முடி ஒட்ட வெட்டனுமாம், மூனு சட்டவச்சிக்கினு பேஜ்சி தைக்கனுமாம், பெல்ட், செருப்பு இல்லாம வரக்கூடாதாம். சின்ன தவறுக்கு கூட அசிங்கமான வார்த்தைகளில் திட்டுறாங்க. எனக்கு எரநூறு குடும்மா அப்பத்தான் நான் பள்ளிக்கோடம் போகமுடியும்." கத்திரிக்காய் நறுக்கி தண்ணிரில் போட்டிருந்தவள் பையனிடம் வந்தாள். "எப்பா இன்னாடா இப்படி சொல்றே. கிராமத்தில நெலத்த வித்ததுக்கும் இந்த வீட்ட வாங்கினதுக்கும் சரியாப்போச்சினு கையில இரண்டாயிரம் குடுத்தான். அதவச்சி  இதுவரைக்கும் தள்ளிம் போச்சி திடிர்னு எரநூறு குடுனா எங்கடா போறது. உங்கப்பா போற கொளுத்து வேலைகூட ஒரு நாள் கெடைக்குது ஒம்பது நாளைக்கு இல்லைன்றாரு. நான் என்ன செய்யிறது".  ராஜா எதுவும் பேசவில்லை அமைதியாய் இருந்தான். புத்தகப்பையை தன்னிடம் இழுத்தான். எழுத ஆரம்பித்தான். கண்ணிர் சொட்டு நோட்டில் விழுந்தது. எதிர்ப்பில்லாத மெளனம் எதிர்மறையானவரை பேசத்தூண்டிக்கொண்டே இருக்கும்போல. மஞ்சுளா பக்கத்தில் உட்கார்ந்தள். "ராஜா ரெண்டு நாளைக்கு போபா. நானு பக்கத்து தெருவுல மிட்டாய் கடைக்கு வேலைக்கு கூப்பிட்டுருக்காங்க அங்க அட்வான்ஸாவது கேட்டுப்பாக்கிறேன். "சொன்னதும் சமாளிப்பத்தைத் தவிற வழியில்லை காலையில் சற்று சீக்கிரமாகச் சென்றுவிட்டால் முன்னாடியே கிளாசில் உட்கார்ந்துவிடலாம் என்று நினைத்தான். அப்படியே அவசரமாக பள்ளியில் நுழைந்தான். காவலர் கூண்டுக்கு பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஆசிரியர் திடீரென திரும்பினார் "டேய்...டேய் நில்லு. நேத்தே சொன்னேன் இல்ல முடிவெட்டனும் எல்லாம் மாட்டிக்கினு வரனும்னு. உனக்கு எவ்ளோ கொழுப்பு இருக்கும். அப்பிடியே ஓரமா நில்லு. ஹெட்மாஸ்டராண்ட போனாத்தான் நீயெல்லாம் உருப்படுவே." தலையை குனிந்து நின்றவன் கண்களால் மழைப்பொழிந்தான்.


"டே... ஓடு... ஓடு..." என்று பையன்களை விரட்டினார். இவர் எதிர்ப்பார்க்கின்ற குறைபாடு நிறைந்த இன்னும் இருவர் வந்தார்கள். சற்று நிறுத்தி பிறகு 'ஓடு ' என்று துரத்திவிட்டார். கேஸ் கிடைக்காதபோது பிளாட்பாரத்தில் தூங்கு வோரை இழுத்துச்செல்லும்  போலீஸாக மாறி தற்போது இவன் போதுமென்று ராஜாவை இழுத்துச்சென்றார். "நான் அவ்ளோசொல்லி அனுப்பியும் நீ அப்பிடியே வரனா நாங்க என்ன கேனையங்களா. போ...போ போடா" தலைமையாசிரியர் அறைக்கு கிட்டவந்தபோதுதான் சத்தம் அதிகமானது. உள்ளே தள்ளினார். பையன் "சார்...சார்..."என்று சொன்னதுடன் ஆசிரியரை பரிதாபமாகப்பார்த்தான். அறையில் நுழைந்தான். ஆசிரியர் மைய ஆசிரியரைப்பார்த்தார். எதுவும் பேசவில்லை. "இதெல்லாம் உருப்படாதுங்க சார். அது மூஞ்சியபாத்தாவே படிக்கிறாமாதிரி தெரியலே. ரோட்டுல பொறுக்குறாமாதிரி இருக்குது. உங்கம்மா சோத்த மட்டும்  போட்டு தொரத்திடுவாங்களா புள்ளையப்பத்தி கவலையில்லையா. இதுங்கள்லாம் படிக்காது. T.Cய குடுத்து துரத்திடனும். உங்கப்பாவ கூட்டிக்கினுதான் வரனும் இல்லனா வராத" எந்த சலனமும் இல்லாமல் சொன்னார்.


ராஜா கஷ்டப்பட்டான். அம்மாவை பற்றி சொன்னபோது கோபம் வந்தது. இப்போது அழவில்லை துடைத்துக்கொண்டான். வீட்டிற்கு போனபோது பூட்டியிருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் விசாரித்தான். "மிட்டாய் கடைக்கு வேலைக்கு போறேன்னாங்கபா' என்றதுடன் சரி. அவன் முதுகில் பேக்கின் பாரம் அழுத்தியது. இறக்கும்போது தான் பாரம் அதிகமாய் தெரிகிறது. கிராமத்தில் வீட்டுச்சாவியை கதவின் பக்கத்தில் வைப்பார்கள். அதைபோல இங்கு வைத்திருக்கிறார்களா என்று பார்த்தான். அவன் கனிப்பு சரியாக இருந்தது. பையை கழட்டி எறிந்தான் .கதவு சாத்திவிட்டு தரையில் படுத்துவிட்டான். மஞ்சுளா நடந்துவரும் போது அவள் நிழல் அவள் காலடிக்கு கீழாகவே வந்தது. வீட்டின் கதவில் பூட்டு இல்லாமல் போக திடுக்கிட்டாள். நடை சற்று வேகமானது. மனசு பல வாதங்களை எழுப்பியது. கதவை திறந்தாள். இன்னும் திடுக்கிட்டாள். "டேய்.. ராஜா இன்னாடா பள்ளிகோடம்  போகலியா"  அவன் தூங்கி விட்டிருந்தான். அவள் மீண்டும் தட்டி எழுப்பினாள். முகத்தை திருப்பிகொண்டான். கண்களில் கண்ணிர் காரைத் தரையில் விழுந்தது. தன்னால் முடிந்தளவு தரையை ஈரமாக்கியது. அவள் கீழே உட்கார்ந்தாள்.

"ராஜா இன்னாடா'எழுந்து உட்கார்ந்தான். " அந்த ஸ்கூலே வேனாமா. நான் வேற ஸ்கூல்ல சேர்ந்துக்கிறேன். அங்கப்படிச்சாலும் நான் பாஸ் பண்ணிடு வேன்"


"யப்பா சோறு  போடுற நெலத்தக்கூட உன் படிப்புக்காக உட்டுட்டு வந்துட்டமேடா. இப்ப, இப்பிடி சொல்ரியே. எப்பிடிப்பா. வத்தியாரு எதுனா சொன்னாங்களா, நான் ஒன்னா சொல்லி உட்டுட்டு வரேன் வாபா. இந்த டவுனுலயே அந்தமாதிரி பள்ளிக்கோடம் கெடையாதாம்பா"


"அம்மா உனக்கு தெரியாதும்மா எங்க கிளாஸ்சில  பசங்களே யாரோ வாங்கி வச்ச பேருல, இவுனுங்க குளிரு காய்ராங்கனு பேசிக்கிறாங்கம்மா" மஞ்சுளா எதுவும் பேசவில்லை அழ ஆரம்பித்தாள். பிறகு கதவு தாளிட்டு உட்கார்ந்து "அந்தாளு வந்தா நான் இன்னா பதில் சொல்லுவேன் தெனமும் கல்லயும் மண்ணயும் சொமக்கிறானே பாக்கிறவங்களுக்கு கேவலமாப்பூடுமே, ஊர உட்டே போனா அவன் புள்ள ஓடியாந்துடுச்சினு பேசுவாங்களே" என்று அழுதுகொண்டே மாரை பிடித்துக் கொண்டு தரையில் சாய்ந்தாள். பையன் "அம்மா.. அம்மா.. எந்திரிம்மா. இன்னாச்சிம்மா. எந்திரிமா நான் போறேன்மா. அந்தப்பள்ளிகோடமே போறேன்மா." மஞ்சுளாவை தட்டியும் முகத்தை அழுத்தியும் சொன்னான். இதுவரை தண்ணிர் தெளிக்க வேண்டும், கொடுக்கவேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. மஞ்சுளா லேசாக கண்விழித்து. கொஞ்ஜம் தண்ணிக்குடுபா என்று கேட்டதும் சொம்பு எங்க டம்ளர் எங்கனு தேடி தண்ணிர் மொண்டு வந்து குடிக்கக் கொடுத்தான். குடித்தப்பிறகு முகத்தில் லேசாக தண்ணிர்போட்டு கழுவினான். சற்று நேரத்திற்கு பிறகு உட்கார்ந்தாள். பையன் எழுந்து பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான். மஞ்சுளாவும் தலைவாரி முகத்தை கழுவிக்கொண்டு கிளம்பினாள். பள்ளியின் கேட்டை பார்த்தபிறகுதான். நம்ம சொன்னது சரியாத்தான் இருக்குமோ என்று பிரமித்தாள். கண்ணாடிக்கதவோரம் நிறுத்தப்பட்டாள் உள்ளே யாரோ பேசிவிட்டுவெளியே வந்தபோது சில்லென்ற காற்று மஞ்சுளாவின் முகத்தில் அப்பியது. அது வெளியில் சுவாசிக்கும் காற்றைப்போல் இல்லை. அறையில் யாரும் இல்லாதபோதே உள்ளே அனுமதித்தார்கள். ராஜா மஞ்சுளாவுக்கு பின்னாக வந்து நின்றான். அவன் சுவாசித்த காற்றின் வாசம் பிடிக்கவில்லை. இரண்டு முறை யாருக்கும் தெரியாமல் மூக்கை தேத்துக்கொண்டான்.


"ஏம்மா அவனை பள்ளிக்கூடம் அனுப்புறியா , காயிலாங்கடை குப்பபொறுக்க அனுப்புறியா. அதுந்தலையும்,  அதுமூஞ்சியும் சோத்த மட்டும்  ஆக்கி, ஆக்கி கொட்டிட்டா போதுமா. நீ இருக்கிறாபோல தான் புள்ளியும் வெச்சிங்கீற போமா. வெளிய போமா. இவன்லாம் இந்த பள்ளிகோடத்துக்கு லாய்க்கு இல்ல.  கூட்டிக்கினு போமா" மஞ்சுளா அழுதாள்."சார் இனிமே ஒழுங்கா அனுப்புறேன் சார். இந்த ஒரு முறை மண்ணிச்சிடுங்கசார்." என்று தடாலென்று காலில் விழுந்துவிட்டாள்.

"ஏம்மா பொம்பளைய அனுப்பிட்டு உங்க ஊட்டுக்காரு எங்கப்போயிட்டாரு. போயி அவுற அனுப்புமா. அவுராண்டசொல்லி அனுப்புறோம் போமா"  அம்மா காலில் விழுந்ததை பார்த்து மல மல வென்று அழுதுவிட்டான். தாமதப்படுத்தாமல் மஞ்சுளாவை தூக்கினான். ராஜாவுக்கு அந்த அறை புகை மண்டிக்கிடப்பது போன்று  தோன்றியது. ஏமாற்றத்துடன் கதவைத்திறந்தான். மஞ்சுளா வெளியே வரும் வரை கதவைப்பிடித்திருதான். மஞ்சுளா வெளியே வருவதற்குள். நல்ல வளர்த்தியானவள், பெரிய முலைகளைக்கொண்ட பெண்  பையனோடு உள்ளே நுழைந்தாள். "வாங்க வாங்க நம்ம 'பி.டி.ஏ'  தலைவர் சொன்னாரே அவுங்கதான நீங்க ஒக்காருங்க. பையனை கிளாசுக்கு அனுப்பிடுங்க. அடிக்கடி  வாங்க. எப்படி படிக்கிறானுவிசாரிங்க" அவள் கலையாத புடவையின் மடிப்பு  பக்க முலையை வெளியரங்கமாய் காட்டியிருந்தது. 

ராஜா அம்மாவை வளியே அழைத்துவந்தான். கேட்டுக்கு வெளியே விட்டு "அம்மா அங்கே கடையாண்டையே  இரு வரேன்" கண்னாடி அறையில் அவள் இருந்தாள். இவன் நேராக உள்ளே நுழைந்து காரித்துப்பினான். மீசையிலும் முகத்திலும் எச்சில் அப்பிக்கொண்டது. அவர் கைத்துண்டு எந்த பாக்கெட்டில் இருக்கிறது என்று தேடுவதற்குள் வேகமாக வெளியே  வந்து ஓடினான்.

"இன்னாடா எங்க போனே". என்றாள் மஞ்சுளா அவமானங்களையும் மீறி.

"ஏண்டா வெள்ளக்காரன்  "தோள உறிச்சி போட்டுட்டிங்கனு கேட்டு வந்தேன். நீ கவலப்படாதம்மா நான் எப்பிடியாவது படிச்சி  பாஸ் பண்ணிடுவேன். தன் வீட்டிற்கு முன் ஒரு ஜீப் நின்றிருந்தது. சிலர் வருசையாக நின்றனர். ஒரு அதிகாரி கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு எதையோ கொடுத்தார். நான்கு போலிஸ்  முன்னும் பின்னுமாக உட்கார்ந் திருந்தனர். போலீஸ் கைகளில் கணத்த தடியிருந்தது. மஞ்சுளாவும்  ராஜாயும் எதோ நடக்கிறது என்று யூகித்து வேகமாவந்தார்கள். ஜோதியை தொடுகிற தூரத்தில் வந்தபோது அவன் கையெழுத்துப் போட்டு பணத்தை வாங்கினான். அவன் சட்டை கிழிந்திருந்தது. அவர்களைபார்த்தும். ஒன்றும் சொல்லாமல் வீட்டிற்குப்போனான். பணத்தை தூக்கி மூலையில் அடித்தான். மஞ்சுளா "இன்னாச்சி" என்றாள் பதட்டதுடன் மீண்டும்  "சட்டை கிழிஞ்சியிருக்குது  இன்னாச்சி"

"எல்லாம் போச்சி மஞ்சு எல்லாம் போச்சி கட்சித்தலைவர்து நூற்றாண்டு நெனைவு நாள் வருதாம், அவர் நெனைவா பூங்கா, கோயில், கொளம் ,ரோடுனு எல்லாம் புதுசா போடப்போறாங்களாம் அதனால கோயில் சுத்தியிருக்கிற எடத்த எல்லாம் இடிக்கப்போறாங்கங்களாம் அதுக்கு பதிலா வேற எடத்தில எடம் தறாங்களாம். ஒடனே அதுல போய் வீடுகட்டிக்கனும்னு அய்யாயிரம் குடுத்திருக்கிறாங்க" என்று அழுதான். அதற்குமேல் பேசமுடியவில்லை ஜோதி அழுததைப்பார்த்து மஞ்சுவும் ராஜாவும் பள்ளியின் நடவடிக்கைக்காகவும் சேர்ந்து அழுதார்கள். அவர்களின் அழுகையை நிறுத்தி ஜோதி அழுகையை அடக்கினான். பேச்சை திசைத்திருப்பினான். 'மஞ்சு எதுக்கு சொம்மா அழுற நடக்கிறது நடக்கட்டும்  சிலதெல்லாம் எடுத்து. மூட்டைக்கட்டி வையி நானு நம்ம ஊருவரைக்கும் போயிட்டு வரேன்' என்று சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் .   
ஜோதி கண்திறந்தபோது புல்லில் முக்கிளை பூ ஒன்று புதிதாக பூத்திருந்தது.



நம்புழுதி