சிறுகதை

                                                         தெருஓரம்

போக்குவரத்து காவல் நிலையத்தின் பூட்டிய கேட்டுக்கு வெளியே இரண்டாவது படியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். முதல் படியில் கால்களை நீட்டிக்கொண்டு இடது முழங்கையில் அழுக்கை தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அழுக்குச்சுருள் பிசைந்து உருட்டிய மாவின் குட்டிகளாக கிழேவிழுந்தது.  அவளை நேரில் பார்த்தால் நீங்களும் அந்த முடிவுக்குத்தான் வருவீர்கள் கொஞ்ச நாளுக்கு முன்வரை இப்படியான அழுக்கை பார்த்திருக்க மாட்டாள் என்று.  உறுதிசெய்ய முடியாத கணிப்பில் எடுத்துக்கொண்டால் கூட ஓரளவு  வசதி வாய்ப்பு இருக்கிறவளாகத்தான் இருந்திருப்பாள். சூரியன் வீசும் தீட்சனையை கூட்டி குறைக்கும் தன்மைகொண்டதா? இன்று மண்ணே ஈரமில்லாமல் சுண்டிவிடுகிற அளவுக்கு காய்கிறது. அவள் தாங்கமுடியாத எரிச்சலளால் உடலையும் தலையையும் அடிக்கடி சொறிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் கைபேசியின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டவனாகவே வந்தான். சமூகம் தூசி என்று புறம் தள்ளிவிடுகின்றவைகள் அவன் கண்களில் இயல்பாகவே ஒட்டிக்கொள்கிறது. தற்செயலாகத்தான் அவளை பார்த்தான். அவள் முழங்கயில் இன்னும் அழுக்கு தேய்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனை பார்த்ததும் நிறுத்திவிட்டாள். அந்த நிலையிலும் அவளுக்கு தன் சுய கவுரவத்தில் உறுதியாயிருக்கிற எண்ணம் இருந்தது. அவன் கவனிக்காதவன் போல் அவளை பார்த்தான். அதேநேரத்தில் அவளும் பார்த்துவிட்டாள். அவள் பார்வை 'ஒருத்தியையும் மிச்சம் வைக்கமட்டானுங்க  இந்த ஆம்பளைங்க என்று கேட்பதுபோல்' இருந்தது. நல்ல அழகுதான். நல்ல கலருங்கூட. அனால் திருஷ்டி பொட்டு வைத்ததுபோல் இடது கண் பூ பட்டு  வெள்ளையாயிருந்தது. மொட்டை அடித்த தலையில் மீண்டும் கைக்கு பிடிபடாத அளவு மயிர் வளர்ந்திருந்தது. மேல் துப்பட்டா இல்லாமல் சுடிதார் போட்டிருந்தாள். அழுக்கு என்று சொல்ல முடியாதபடி அவள் டிரஸின் டிசைன்  இருந்தது. ஏறக்குறைய  அய்ந்தடி உயரம்  எட்டுகின்றவள். எண்ணில் எழுதுகின்ற கால்மணி நேரம் தான் அவள் வயதாக இருக்கும். அவள் முக அமைப்புக்கு மார்பின் சதைகள் மற்றவர்களை ஈர்க்கும்படியாகவே இருக்கவேண்டும்,  ஏனோ அப்படி இல்லாமல் இருந்து.  செருப்பில்லாமல் நடக்க முடியவில்லை போல எதோ கண்ணில் கிடைத்ததை காலுக்கு போட்டிருந்தாள். அதில் ஒன்று மூளியாகவும்  ஒன்று ஆணின் செருப்பாகவும் இருந்தது.

யாரை நொந்து கொள்வது. ஏன் இப்படி வாழ்வு எதிர்பாராமல் சரிந்துவிடுகிறது? கவலைப்படாமல் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிற  பூமியின் கால்களை உடைத்து இதற்கு தீர்வு சொல்லி விட்டு போ என்று கேட்கவேண்டும் போலிருக்கிறது.   ஒரு வேளை அவன்  அந்த கேள்வியை யாரிடமாவது  கேட்டால் எந்த சங்கடமும் இல்லாமல் அவளோடு  வழியனுப்பிவைக்கும் இந்த சமூகம். அவள் எழுந்து எதையோ நோட்டமிட்டாள். பார்வை தரையை சுற்றியது. பக்கத்தில் ரோஜாச் செடிகளை விற்கிறவர்கள் தொட்டிகளிலும் பிளாஸ்டிக் பாக்கட்டுகளிலும் வரிசையாக ரோஜாக்களை அடுக்கியிருந் தார்கள். ஒரு சிலச்செடியிலிருந்து வசீகரம் இல்லாத ரோஜாக்களும் வீரியம் இல்லாத மொட்டுகளும் யாராலும் பரிக்கப்படாமல் பரிதாமாக இருந்தது. மனிதனுக்கு மட்டுமல்ல இயற்கைகளுக்கு கூட இதுதான் நிலையோ?  செடிகளை ஒட்டி இரண்டு மூன்று பிளாஷ்டிக் குடத்தில் தண்ணிர் இருந்தது. செடியை விற்பனைச் செய்கிறவர்கள் சற்றுத் தள்ளி கணவனும் மனைவியும் நிழலில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.

அவள் கிழே கிடந்த பிளாஷ்டிக்  'டீ' டம்ளரை எடுத்துக் கொண்டு  சற்று மெதுவாக போவதும் வருவதுமாக இருந்தாள். செடிகளுக்கு உரிமை கொண்ட பெண் இவளைப் பார்த்து  தன் கணவனிடம்  பரிதாபமாக  ஏதோ சொன்னாள்.   

இவள் தண்ணிர் குடத்தை பார்க்கிறாள். அவர்களையும் பார்க்கிறாள். குடத்தை நோக்கி சற்று கிட்டத்தில் போகிறாள். செடியாளர்களைப் பார்த்து திரும்பி விடுகிறாள். பூந்தொட்டி விற்கிறவள் தண்ணிருக்குத்தான் வருகிறாள் என்பதை ஊகித்துவிட்டு அமைதியாய் இருகிறாள். இவள் குடத்தையும் அவர்களையும் மாறி மாறிப் பார்த்து வேகமாகச்சென்று  'டீ' டம்ளரில் மொண்டு வாயில் ஊற்றிக்கொண்டாள். உரிமையாளர்களை பார்க்கிறாள். மெதுவாக நடந்து சென்று இன்னொரு முறை முயற்சி செய்தாள்.  இப்போது சற்று தள்ளி வந்து மீண்டும்   உற்றிக்கொண்டாள்.    ஓட்டையில் ஒழுகியது போக ஒரு வாய் தண்ணிர் முழுமையாக விழுங்கவில்லை. குடத்து தண்ணிர் செடிகளுக்காக நகராட்சி கழிவறையில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்தார்கள். குடத்தில் தூசிகள் மேலேமிதந்திருந்தது. இன்னும் தாகம் அடங்கவில்லை போல பார்வை குடத்தின் மீதே இருந்தது. என்ன நினைத்தாளோ சடாரென்று பிளாஷ்டிக் டம்ளரை கீழே போட்டு நடந்தாள். எதற்காகவும் எப்போதும்  நகரத்தின் இயக்கம் நிற்கவில்லை. மனிதனின் துக்கத்தை, அலுவலகத்தின் இழுத்தடிப்புகளை, வியாபாரத்தின் ஏமாற்று வேலைகளை  அதிகாரிகளின் ஆணவத்தன் மைவாய்ந்த அடக்குமுறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் அதன் போக்கில் மென்மையான காற்றைப்போல்  இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அவள் அவைகளை மேலோட்டமாக  சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு  சிரித்துக்கொண்டே போகிறாள். அவன் அவள் போகிற பக்கமாகவே போகிறான். அவளை தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டே நடந்தான். 

அவள் சாலையோரமாகவே  நடக்கிறாள். வாழ்ந்து திருப்தியானவர்கள் வீசி எறிந்த பொருட்களையே இவள் கண்கள் தேடுகின்றன. சாலையில் நசுங்கிக் கிடந்த வாட்டர் கேனை எடுத்துத் திறக்கிறாள். யோசிக்கவே இல்லை. மூடியைத்திறந்து வாயில் ஊற்றிக்கொள்கிறாள். கேனில் சுற்றியிருந்த லேபிலை பிரித்து போட்டு நடக்கிறாள். போட்டிருந்த செருப்பு  இவள் சின்ன காலுக்கு வெளியே கிடந்தது. இவள் தாங்கித் தாங்கி நடக்கும் போது செருப்புகள் இடித்துக்கொள்கிறது. தீர்ப்புகளை பொருட்படுத்தாது சீமாட்டி தன்னை அலங்காரப்படுத்திக் கொண்டு முகப்பிலேயே நிற்கிறாள். அவளைக் கடந்து காலி பிளாட் ஓரமாக நடக்கிறாள்.

நான்கு சக்கர தள்ளு வண்டியின் கண்ணாடி தடுப்பில் மூட்டையாக பேல் பூரி, பொரி, சம்ஷா விபாரம் நடந்தது. நான்கு அய்ந்து வாலிபர்கள் சின்ன தட்டு நிறைய வாங்கி சப்பிடுகிறார்கள். நடந்தவள் கடையைப் பார்த்து கிட்டச்சென்று அமைதியாக நின்றாள். கடைக்காரன் பார்த்தான். வாலிபர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இவள் வெகு நேரம் கடையே வெறித்து  பார்த்திருந்தாள். 

கண்காணித்தவன்  சற்று தூரத்தில் நின்று அவளையும், பேல் கடையையும் அடிக்கடிப் பார்த்தான். இவன் அந்த பெண்ணை பார்ப்பதை பேல் கடைக்காரன் பார்த்தான். இவனுக்கு தர்மசங்கடமாய் இருந்தது. திடீரென மீண்டும் செல்போனை எடுத்து பெசுவதுபோல் இருந்தான். வேகமாக வாகனங்கள் போய்க்கொண்டிருந்தது. நடுவயதை கடந்தவர் சடாரென்று "டே...டே.... யோ... ஸ்டாப்...ஸ்டாப்" சத்தமாக கத்திக்கொண்டு சாலையைக்  கடந்தது. சிரிப்பை ஏற்படுத்தும் படியாக இருந்தது. அவன் சிரித்துவிட்டான். கடையையே பார்த்திருந்தவள் அந்த சத்தத்தை கேட்டதும் கடைக்காரன் பார்த்து விடாதபடி திரும்பி சிரித்தாள் மீண்டும் கடைப்பக்கம் திரும்பி இயல்பாய் இருந்தாள். கடைக்காரன் மும்முரமாக விபாரம் பார்த்தான். வாலிபர்கள் சாப்பிட்டு  கைகழுவினார்கள். எச்சில் தண்ணிர் தெரித்து. சிறுதுளிகல் அவள் கால்களை நனைத்தது.  அவள், மேல் பல்வரிசை சீராகத் தெரியும்படி நேரடியாகவே சிரித்து விட்டுப்போனாள். அவள் அமைதியாகவே தரையை தேடிக்கொண்டு போனாள்.


பிச்சை எடுப்பவர்கள் வேண்டுமென்றே இரண்டு, முன்றுபேர் நின்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதும்  இல்லை, தனியாய் இருக்கும் போதும் அதிகமாய் நச்சரிப்பார்கள். இயல்பில்லாமல் தங்கள் முகபாவங்களை முறுக்கி, கோணலாக்குவார்கள். கொடுத்துவிட்டபிறகு அடுத்த நொடியே எந்த பிரிதிபளிப்பும் இல்லாமல் விலகிவிடுவார்கள். இவர்கள் தேர்ந்த தொழில் முறையை கற்றுக்கொண்ட பிச்சைக்காரர்கள். சிலர் யார் கொடுக்கிற முகம் என்று தேடி அவர்கள் கிட்டத்தில் சென்று சற்று தயங்கித் தயங்கி நின்று சத்தமில்லாமல் கேட்பார்கள். கொடுத்தபிறகு சற்று நின்று வணக்கம் செலுத்திவிட்டு போவார்கள். இவர்கள் புதிதாய் பிச்சை எடுக்க பழகுபவர்கள். சிலர் பெற்றுக்கொண்டு நன்றாக இருக்கனும் என்று மனசு நிறைஞ்சி வாழ்த்துவார்கள்.  இவர்கள் எதேச்சியாய் கேட்பவர்கள்.  அவன் இப்படித்தான் பிச்சைக்காரர்களைப் பற்றி தன் மனதில் மதிப்பீடு செய்துவைத்திருந்தான். 

அதையும் கடந்து ஒரு நாள் சின்ன பையன் வயிற்றை தடவிகாட்டி கடைகாரன் காலைதொட்டு கடை கடையாய் கேட்டான். எல்லோரும் துரத்தினார்கள். அவன் மனிதர்கள் இவ்வளவு கல் நெஞ்ஜம் படைத்தவர்களா என்று பையன் பின்னாகவே   நடந்து பையனை நிறுத்தி  ஏன் படிக்கவில்லை ?  குடும்பம் எங்க? அப்பா அம்மா உறவு இல்லலையா? இலவசமான புத்திமதி! சொல்ல.  பையன் பக்கத்து தெரு தான், அம்மா அப்பா தொரத்திட்டாங்க என்றதும், அவன் அமைதியானான்.  பையன், அவன் கை பாக்கட்டுக்கு போகிறதா  என்பதையே கவனித்தான்.  தக்காளி சாதம் வங்கிக்கொடுத்து கையில் அய்ந்து ரூபாய்   கொடுத்தான்.  ஸ்டைலாக வாங்கிக்கொண்டவன் சற்று தூரம் சென்று தன் கால்சட்டை  பாக்கட்டிலிருந்து பான் பராக் எடுத்து வாயில்  கொட்டிக்கொண்டு போனான்.'ஏமாற்றுபவர்கள் எதிராளியைத்தான் முட்டாளாக்குவார்கள் போல' அவளைப்பார்த்த போதுதான் ஒரு செயல் பாட்டை பல பரிமானங்களில் தங்கள் தேவைக்கேற்ப செயல் படுத்தப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பது விளங்கியது. நாம் ஏன் அவள் பின்னாக சென்று கண்காணிக்கவேண்டும் என்று தன்னை கேட்டுக்கொண்டான். அவனே உலகின் எல்லா செயல்பாட்டையும் காரணம்  தெரிந்தா  செய்கிறோம் என்று தன்னை தேற்றிக்கொண்டு சென்றான் . அவள் நடந்தாள். நாம் கூட்டிக்கொண்டு போய்விடலாமா? உறவுகள் அவ்வளவு சுலபமாய் கிடைத்துவிடுமா?  தெருவில் அலைந்து திறிகின்ற நாய்குட்டியாகதானே   இவளும் சுற்றிக்கொண்டு கிடக்கிறாள்.   மஞ்சல் ஆறு சாதி, மதத்தை, மனித அவலங்களை சிக்கலில்லாமல் சமப்படுத்திக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தது.


அவள் பேக்கிரி எதிரில் நின்றாள். வாசலுக்கு வெளியே எதோ குப்பை க்கொட்டி இருந்தார்கள். ஆனால் குப்பை இல்லை  அது பிஸ்கட் தூளைப்போலவும்  கலந்திருந்தது.  எதையோ கிளறினாள் அதில் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை .பக்கத்தில் மிரண்டா பாட்டில் காளியாக இருந்தது . அதில் கிடந்த சிறு துளிகளுக்காக அவசரமாய் எடுத்தாள். திறந்து அவசரமாய் சாய்த்தாள். ஒரே சொட்டு உருண்டு வாயில் விழுந்தது. மீண்டும்  கடையைப்பார்த்தாள். பணத்தை நீட்டுகிறவர்கள் கைக்குத்தான் பொருட்கள் கைமாறுகின்றன. அவள் ஞானியைப்போல் சிரித்து விட்டு நடந்தாள். காளத்தி சைவ உணவகம் எதிரில் கழிவுநீர் மேடையில் தியானம் செய்பவள் போல் உட்கார்ந்தாள். ஸ்தம்பித்து போன வாகன நெரிசலை முதுகில் சுமக்கும் சாலை மிரண்டுபோனது. அவள் இதுவரை யாரிடத்தில் எதுவும் கேட்கவில்லை .அவன் அவளைப்பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான். அவள்  உண்மையான கைவிடப்பட்டவள்தான். ஏதாவது கைமாறு செய்துவிட்டு கிளம்ப நினைத்தான். பக்கதில் கடை ஏதும் இல்லை அவளை கடந்து போகவேண்டும், கவனிப்பாளோ?  மனிதர்களில் நல்லவர்கள்  யாருமே இல்லை என்ற முடிவில்தான் அவள் இருப்பாள். ஆயிரம் பேர் போகிறார்கள் வருகிறார்கள் அவனுக்கு மட்டும் தான் அவளை கடக்கும்போது  குற்ற உணர்வு. அதுவும் அல்லாமல் ஏதாவது வாங்கி வருவதற்குள் வேறு எங்காவது போய் விடுவாளோ? வேகமாக போனான். சற்று தூரத்தில் தான் ஓட்டல் இருந்தது. ஒரு செட் பரோட்டா வாங்கி வந்தான். அவள் அங்கு இல்லை .அவன் பதட்டமடைந்தான். எங்கே போனாள். அவள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் எந்த தடயமும் இல்லை. வாழ்வில் உயர்ந்து விட்டவர்கள் அநேகர் வந்த வழியை திரும்பி பார்க்கமாட்டார்கள். பயித்தியங்கள் வந்த வழியை திரும்பத்  திரும்ப ஆராய்கின்றன. அவள்  வந்த வழியை பார்த்தான். மீண்டும் திரும்பி சற்று நடந்தான். நான்கு வழி சாலை சிக்னல் எல்லோரையும் கண்காணித்தது.  அரசியல் தலைவர்களின் கை உயர்ந்த  பேனருக்கு கீழே  ஒரு 'டீ'க்கைடையின் வாசலில்   நின்றிருந்தாள். 

தினந்தோரும் பல ஏமாற்று பேர்வழியை பார்த்திருப்பார்கள் போல கடைக்காரன் எந்த சலனமும் இல்லாமல் இருந்தான். அவள் எப்போதும் போல் வெறுமையாய் திரும்பினாள். அவன் கையில் வைத்திருந்ததை கொடுத்தான். அவள் சிரித்துக்கொண்டே வாங்கினாள். ஏன் சிரிக்கிறாள். உன்னைப்போல் பயித்தியக்காரன் இருக்கமாட்டான் என்கிறாளா? அவள் சிரிப்பதைப்பார்த்து கடைக்காரன் சிரிக்கிறானே. அவனுக்கு சற்று அவமானமாகத்தான் இருந்தது. அதற்கு மேல் அங்கு நிற்கவில்லை. கிளம்பிவிட்டான்.

சற்று தூரம் வந்தபிறகு நின்று விட்டான். அவள் அதை சாப்பிடுவாளா? சேர்வா மிகவும் சூடாக இருந்ததே. அதை பிரிக்கத்தெரியுமா? எந்த பக்கம் போயிருப்பாள். திசையை அறிந்து போகிறவளா அவள். நேராக போனமாதிரிதான் இருந்தது என்று திரும்பினான். அவன் கண்கள் ஒதுக்குப்புறமான ஓரங்களையே தேடிச்சென்றது. வருவோரும் போவோரும்  பூட்டிய செருப்புக்டையை பார்த்தார்கள். மனித இயல்பு ஏன் தான் இப்படி பின் தங்கியிருக்கிறதோ? பேருந்தில் சுண்டல் விற்றால் கொஞ்சநேரம் யாருமே வாங்கமாட்டார்கள், பிறகு யாராவது ஒருத்தர் வாங்கினால் அதன் பிறகு பட படவென வாங்குவார்கள். தெருவில் வித்தை காட்டினால் முதலில் யாருமே கூடமாட்டார்கள். அதன் பிறகு கீழே மலம் இருப்பது கூட்த்தெரியாமல் கூடிவிடுவார்கள். இது இலக்கியத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. அவன்  விதிவிலக்கா என்ன. அந்த திசையை நொக்கிப்பார்த்தான். அவள் பிளாட்பாரத்தின் மீது உட்கார்ந்து பார்சலை பிரித்தாள். சேர்வாவை பிரித்து ஊற்றிக்கொண்டு கொஞ்சமாக தொட்டு சாப்பிட்டாள். மிச்சம் வைத்த சேர்வா குடிகாரனைப்போல் சாய எத்தனித்தது. சாய்ந்து விடாமல் பத்திரமாக வைத்தாள். பரோட்டாவை சின்ன சின்ன துண்டுகளா பிட்டு அழகாக சாப்பிட்டாள். அவன் இதுவரை அவள் பின்பக்கமாகவே  நின்றிருந்தான். மொட்டை அடித்து வளர்ந்திருந்த அவள் தலையின் சுழி அடர்ந்த காட்டில் விழுந்துவிட்ட நிலவைப்போல் இருந்தது. அவன் பஸ்சுக்காக காத்திருப்பவன் போல பாவனை செய்து நின்றிருந்தான். அவள் சாப்பிடுவது சரியாக தெரியவில்லை. சாலையில் இறங்கி வழிப்போக்கனைப்போல்  நடந்தான். மீண்டும் எதிர் திசையில் நடந்து வந்தான். அவள் நிதானமாக சாப்பிட்டாள். அவன் இப்போது சற்று பதட்டமாகவே அவள் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தான். அசலாக அவன் மகளின் சிரித்த முகம் தெரிந்தது.  அவளைக் கடந்து வந்து விட்டபின்பும். 

நம்புழுதி.

கவிதை

          கப்பலைக் கடத்தும்  துடுப்பு         

எனக்குச் சொந்தமான கப்பலில்
துடுப்புடன் கடலில் பயணிக்கிறேன்.
(திசைக் காட்டும் கருவி  இருக்கிறது)
முடியாது என்று சொல்லிவிடாதீர்கள்
அது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

என் முன்னோர்களிடம் 
பழகிய சிலதுளி நாழிகையில் தான்
என்னை தைரியப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நான் கண்ணுக்குப்  புலப்படாத
எதையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

நிதானமில்லாமல் முந்தி முந்தி முட்டிக்கொள்ளும்
கூட்டங்களைக் கண்டு மிரண்டு ஒதுங்குகிறேன்.

வாழ்விடங்கள் 
பயனற்று ஒட்டிக்கொண்டு
கூடவரும் நிழலாக
நினைக்கதோன்றுகிறது.  

பணங்காய்க்காத
பல கிளைகளைக்கொண்ட
ஒரு சில மரங்களுடன்
அதன் இலைகள் பேசும் சத்தத்தில்
நாள் முழுக்க காத்துக்கிடக்கிறேன்.

இவைகளின் உந்துதலால்தான்
எனக்குள்ளக்  கப்பலை
கிடைத்த  துப்புக்கொண்டு ஓட்டுகிறேன்.

கடல் யாருக்கும் சொந்தமானதல்ல
ஒரு மாயையான எல்லை வேண்டுமென்றால்
வரைந்து வைத்திருக்கலாம் --அதனால்
முடியாது என்று சொல்லி விடாதீர்கள்.
திசைக்காட்டும்  கருவியை வைத்துக்கொண்டு
மேலும் ஆராய்கிறேன்.

வாழ்வாதாரம் தவிர்த்து
ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பதற்கு
எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது
அது ஒன்றே போதுமென்று 
பெருமையாய் நினைக்கிறேன்
துடுப்பு கையிலேதான் இருக்கிறது.
    
நம்புழுதி

சிறுகதை

                           யூதாஸோடு அழிந்தப்பண்பு

எருசலேம் தேவாலயத்தில் இன்னும் பரபரப்பு அடங்கவில்லை. நடு இரவை கடந்து விட்டபோதும் அங்கங்கே கூடிக்கூடி ஒருவரோடொருவர் நியாய அநியாயங்களை சத்தம் வெளியில் கேட்க்காமல் விவாதித்தனர். மேல் காற்று சற்று உருமலுடன் புழுதியைக் கலந்து வீசிக்கொண்டிருந்தது. ஆலயத்தின் உயர்ந்த சுவர்களில் அங்கங்கே தீப்பந்தம் எரிந்திருந்தது. காற்று சற்று வேகத்தை எட்டும்போது மட்டுமே தீப்பந்தம் அலை பாய்ந்தது. தூரப்பார்வைக்கு இருட்டு வான்வெளியில் நட்ச்சத்திரங்களைப்போல் ஆலயத்தின் வளாகம் தெரிந்தது. கிட்டத்தில் வரும்போது மின்னலாக அலைபாயும் மஞ்சல் வெளிச்சத்தில் பரந்த எல்லைக்குள் தேவாலயம் பிரமாண்டமாய் தெரிந்தது. ஆலயத்தின் எதிர் முனையில் நூற்று அய்ம்பதடி நீலமும் நூற்றுஅய்ம்பதடி அகலமும் கொண்ட பலிபீடமேடையும் இரண்டேகால் நீளம் இரண்டேகால் அகலம் ஒன்றரை அடி உயரமான தனியான கல்  பலிசெலுத்தும் மேடையில் நான்கு இடத்தில் இருந்தது. வீசி எறியப்போகும்  மாமிசத்துக்காக கூண்டில் காத்திருக்கும் வேங்கையாக பலி மேடை அந்த இருட்டிலும் ஆவேச முச்சிவாங்கிக் காத்திருந்தது.

யூதாஸ் ஏறக்குறைய இரண்டு  நாட்களாய் சாப்பிடவில்லை. பெத்தானியாவில் குஷ்டரோகியாய் இருந்த சீமோன் வீட்டில் கடைசி ராபோஜன பந்தியில் சாப்பிட்டதோடு சரி. அதன் பிறகு பிரதான ஆசாரியன்  வேதபாரகன் இவர்களிடத்திற்கும் அதன் பிறகு ஒலிவமலைக்கும்  கெதரோன் என்னும் ஆற்றுக்கு அப்புறத்தில் உள்ள தோட்டத்திற்கும் அலைந்து  அலைந்து மிகவும் சோர்ந்துபோய் இருந்தார். ஏறக்குறைய ஆலய வளாகத்தில் இருந்த அநேகருக்கு அவர் முகம் அடையாளப்பட்டிருந்தது. மொத்த உடலும் சோர்வடைந்திருந்ததால் அவர் தொங்கள் ஆடை இன்னும் தடை செய்தது. இன்னேரம் விழுந்திருப்பார். புழுதியில் புதைந்திருந்த கல் ஒன்று தட்டியது. தடுமாறினார் விழவில்லை இரு கைகளிலும் மார்போடு  அணைத்திருந்த அந்த சிறிய மூட்டையை விடவில்லை.

ஆலய வாசலைக் காக்கிறவன் இவர் முகத்தை அறிந்திருந்ததால்  சற்று பேசாமல் இருந்தான். வந்தவர் ஆலயத்தின் பலிபீடத்தையே உற்று பார்த்து நடந்தபோதுதான் வாசல் காக்கிறவன்  ''அய்யா இந்த நேரத்தில்  யாரைப் பார்க்கப் போகிறீர்கள் பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் பரிசேயரும் பரிசுத்த ஆடையிலே பலிபீடத்தண்டையில் இருக்கிறார்கள். பரிசுத்த ஆடை கலைந்து வீட்டுக்கு வருவார்கள் அப்போது வேண்டுமென்றால் நீங்கள் பார்க்கலாம். இபோது  நீங்கள் வேருயாரையாவது அவசரமாய் காட்டிக் கொடுக்க வேண்டுமா தெரிந்தால் நான்  பிரதான ஆசாரியரிடத்தில் அனுமதி கேட்டு வருவேன்.  அதை கேட்டதும் ஆலய வாசலுக்கு நேர் எதிராகமுகம் குப்புற விழுந்தார். கையில் வைத்திருந்த சிறு முடிப்பில் தன் நெற்றியை இடித்துக்கொண்டு அழுதார். வேகமாக எழுந்தார்  கேருபீன்களும்  பேரிச்சை மரங்களாலும் சித்தரிக்கப்பட்ட  ஆலயத்தின் பிரமாண்டமானக் கதவை திறந்தார். பிரதான ஆசாரியர் பரிசேயர் வேதபாரகர் அதிகாலை  முதல் வேலையாக இயேசுவை பிலாத்துவிடம் ஒப்படத்து விடுவதைப்பற்றி  பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர் எப்படியான தீர்ப்பு கொடுப்பாரோ  ஒரு வேளை அவருடைய தீர்ப்பு  நமக்கு அதிருப்தியாய்  இருந்தால் மக்களை பேசவிட்டு நமக்கு சாதகமாக காரியத்தை சாதிக்கவேண்டியதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள். பலிபீடத்தில் குத்துவிளக்குகளில் எண்ணைக் குறைந்து சுடரொளியும் குறைந்திருந்தது. சுகந்த வசனையின் புகை எழும்பிக்கொண்டிருந்தது.

யூதாஸ் நிராயுதபாணியான ஒரு அடிமையைபோல் அவர்களுக்கு நேராக விழுந்து ''அய்யா நான் தவறு செய்துவிட்டேன்.நீங்கள் கொடுத்தப்பணம் இதோ அப்படியே இருக்கிறது நான் இந்த பணத்தின் முகத்தை கூட பார்க்கவில்லை இதை எடுத்துக்கொண்டு ஒருதவறும் செய்யாத அவரை விட்டுவிடுங்கள்.'' 

''யூதாஸ் நீ மட்டுமா இயேசுவுக்கு சீஷனா இருந்த மற்ற பதினோரு பேரு எங்க  அவுங்கயாரும் வந்து ஒரு வார்த்தை கூட கேட்கலியே காட்டிகொடுக்கறதுகும்  கோள் சொல்றதுக்கும் கூட சில நியாயமான காரணமிருக்கும் ஆனா உயிர் நன்பனாப் பழகியிருக்கான் குருவாயிருந்திருக்கான் உங்களோடு உண்டு உறங்கியிருக்கான் அப்படிப்பட்டவன் ஆபத்தில சிக்கினபோது அனாதையா விட்டிடுட்டு ஓடுனாங்களே அதுதான் மிகப்பெரிய கொலைப்பாதகச்செயல்  அவுங்களுக்கு வராத பாவம்  உனக்கு வராது போ. அந்த காச வச்சி இனிமேலாவது எதாவது பொழைக்கிற வழியப்பாத்துக்ககோ."

"அய்யா நீங்க சொல்றது நாயமாதெரியிது. ஆனா அவுரு ரொம்ப நல்லவருய்யா  எனக்குத் தெரிஞ்சி ஒரு குத்தமும்  செய்யலையா இந்த ஒரு முறை உட்டுடுங்கையா.  நீங்க கொடுத்தப்பணம்  அப்பிடியேயிருக்குதுய்யா  இந்தாங்க. எடுத்துக்குங்க."

"அவுரு ரொம்ப நல்லவர்தான் எங்களுக்கும் தெரியும் அவுரு நல்லவரா இருந்தா நாங்க எல்லாரும் நல்லவங்களா இருக்கமுடியுமா? எங்கள் ஒட்டு மொத்தமா கெட்டவங்கனு அவுருசொல்லலாமா? நாங்க எங்க மூதாதையர் காலத்திலிருந்து வழிவழியா  ஆசாரியப்பணி செய்துவருகிறோம் இவுரு எப்ப வந்தாரு பத்து பேருக்கு மத்தியில் எங்கள தரகுறைவா பேசலாமா? நாங்க பாத்துக்கிட்டு சும்மாஇருப்போமா? யூதாஸ் இவ்ளோ நேரம் உன்கூடபேசினதே நாங்க கஷ்டப்பட்டு செய்யவேண்டிய  வேலையை நீ சுலபமாக் கினியேனுதான். அதெல்லாம் எங்க கைய மீறிப்போச்சி இனி நாங்க ஒன்னும் செய்யமுடியாது. போ...போ... போ போய் வேலையப்பாரு. நாங்க சொல்றத கேக்கலனா அதுக்கப்புறம் உன் பாடு" என்று பக்கத்தில் இருந்த அறைக்குச் சென்று பரிசுத்ததிற்குரிய ஆடையை கலைந்து பொதுவான ஆடையை உடுத்திக்கொண்டு பிரதான ஆசாரியன் வீட்டில் இருக்கும் இயேசுவின் காவலை இன்னும் பலப்படுத்தி விழிப்புடன் இருக்கும்படி எச்சரித்து விட்டுப் போனான். 

யூதாஸ் மிகவும் மனமொடிந்து கையறு நிலையானபோது பண முடிப்பைதூக்கி எறிந்தார். பண முடிப்பு எறிந்த வேகத்தில் ஆலயத்தின் பாடல் குழுவில் வாசிக்கப்படும் தம்புரு கின்னரங்களின் இசையைபோல் ஒலித்தது. ராயனுடைய தலையும் சின்னங்களும் ஒரு போர் சிதைவை சந்தித்ததுபோல் நாலாபக்கமும்  சிதறி முட்டி மோதி ஒன்று தலை தெரியும்படியாகவும் ஓடி விழுந்தது. ஆலயத்தை காவல் காக்கிற ஆசாரியன் பிரதான ஆசாரியனிடத்தில் ஓடிச்சென்று " அய்யா யூதாஸ் வெள்ளிக்காசுகளை பலிபீடத்திற்கு நேராக வீசி எறிந்துவிட்டார்." என்ற காவலன் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும்போதெல்லாம் தான் ஆசாரியனுக்கு சாதகமானவன் என்பதை உணர்த்துவதில் கவனமாய் இருந்தான். 

"அவன் பயித்தியக்காரன் வீசி எறியட்டும் அந்தகாசை பொறுக்கிவை  வேறு எதாவது பயன்பாட்டுக்கு  வைத்துக்கொள்ளலாம். முதலில் யூதாஸை ஆலயத்திலிருந்து விரட்டிவிடுங்கள்."

ஆலய காவலன் உள்ளே வருவதற்குள் இயேசுவை காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸ் வந்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டு  ஆலய வளாகத்தில் குடியிருந்தவர்ளின் வீடுகளிலிருந்து ஒரு சிலர் கூடி விட்டார்கள் 'இவன்தானே காட்டிகொடுத்தான். இப்போ  இவனே வந்து  உட்டுங்கோ என்கிறானே. இவன் இன்னா   பயித்தியமா' என்று பேசிக்கொண்டார்கள். யூதாஸ் ஆலயத்தின் உள் வடிவத்தை  சற்று ஆழ்ந்து பார்த்துக்கொண்டுவந்தார். சன்னல் வழியாக காற்று வேகமாக வீசியது. சன்னலின் திறைச்சீலைகளும் தலைவாசலின் சீலைகளும் பறந்தது. பறந்தது மூடியது. அரங்கத்தின் தூன்களில் உயரத்தில் கேருபீன்  பேரிச்சை மரங்களால் சித்தரிக்கப்பட்ட மனித முகம் யூதாஸை பார்த்து ஏலனமாய் சிரித்தது. மறுபக்கம் சிங்கத்தின் முகம் ஆவேசமாய் கர்ஜுசித்ததுபோல் இருந்தது.  பலகையில் சித்திர வேலைபாடுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட உள் அமைப்பு மெளிதான மஞ்ஜல் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. ஆந்தையை விரட்டும் காக்கைபோல 'ஆலயத்தை விட்டு வெளியே போ...வெளியே  போ...' என்று விரட்டினார்கள்.

யூதாஸ் மெளனமாக வெளியே நடந்தார். பிரதான  ஆசாரியன் வீட்டுக்கு  சற்று  தள்ளி சிறு கூட்டம் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆண்களும் சில பெண்களும் போர்வையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.  ஒருவர் அந்தகூட்டத்தில் ஒன்றியிராமல் நெருப்பின் கதகதப்பை உணர்ந்தவராக தனிமையில் தவித்தார். பிரதான ஆசாரியனின் பக்கத்து வீட்டில் ஒருவன் தன் கூண்டிலிருந்து கோழிகளை திறந்துவிட்டான். அதில் சேவல் ஒன்று எதிர் வீட்டில்  இன்னும் திறக்காமல் இருக்கும் கோழியின் வரவை பார்த்துகத்தியது. சேவலின் சத்தம் கேட்டதும் அவர் மட்டும்  கூட்டத்திலிருந்து விலகிச்சென்று முகத்தில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார். அழுதவர் நிமிர்ந்தபோது தள்ளாடிச்சென்ற யூதாஸைப்பார்த்தர். அவர் யூதாஸைப் பார்த்ததும் முகத்தைதிருப்பிக்கொண்டார். யூதாஸ் தள்ளாடும் நடையை வேகப்படுத்தினார். நடந்துகொண்டேயிருக்கிறார். நகரத்தின்  எல்லை முடிந்தது. வழித்தடங்கள் இல்லாமல் பாறைகளும் முட்செடிகளும்  மரங்களும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் மலைகளுமாய் இருந்தது. கரும் மேகங்கள் கல்லாகிவிட்டதைப்போலவும் ஒழுங்கின்மையாய் இருந்தது. யூதாஸ் ஏதோ திசையில் நடந்தார்.  தனக்கு  தானே பேசினார்.

"ஆண்டவரே எல்லா சீஷனைப்போலவே நானும் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்னிடத்திலே எதற்கு  வரவு செலவு கண்ககை கொடுக்கனும் நீங்க எல்லா நேரத்திலும் நீதியாய் இருந்தீங்க  அதனால வருமானம் சரியானபடி இல்ல சில நேரத்தில நான் சிக்கனமா இருக்கவேண்டிய சூழ்நிலை வந்துச்சி அதனால தான்  கடைசி ராபோஜனத்துல அந்த பொம்பள விலை அதிகமான பரிமளத்தைலதை  உங்க  தலை மீது ஊத்தும்போது கொஞ்சம் சத்தம் போட்டேன்."  என்று நடந்தவர் திடிரென ஒரு சமமான பாறைமீது உட்கார்ந்தார்.  உட்கார்ந்தபோது காலளவு  தொங்கியிருந்த ஆடை பக்கத்திலிருந்த சிறிய முள்ளுச்செடியில் சிக்கிக்கொண்டது.  சடார்ரென்று பிடித்து இழுத்தார் . எதற்காகவும் வருந்தவில்லை . இழுத்தவேகத்தில் செடி  அடிவரை சாய்ந்து நிமிர்ந்தது. அங்கிருந்து சிறிய பாம்பு ஒன்று பாறை இடுக்குகளில் புகுந்தது. அதை பார்த்ததும் என் ஆண்டவனையே அசைத்துப் பார்த்தவனாச்சே நீ  இந்த பூமியில் எத்தனை ஆயிரம் தலைமுறையானலும் நீ மட்டும் எப்போதும் இளமையாகவே இருந்து புதுமையான அழிவுக்கும் வளர்ச்சிக்கும்  துனைபோகிறாய் போ... போ... என்று எழுந்து நடந்தார். 

நடையில் தளர்ச்சி ஏற்பட்டதால் இரு பாறைகளுக்கு  இடையில் நுழைந்து போனார். பாறையில் கைவைத்து தாங்கியபடி நடந்தார். பாறை  சூடேறியிருந்தது. புல்லும் பூண்டும் காற்றின் திசைக்கேற்ப சந்தோசமாய் சாய்ந்தாடியது. அதை அவர் கவனிக்கவேயில்லை. வேகமாக நடந்தார்." ஆண்டவரேநான் புத்தி கெட்டு செய்துவிட்டேன்  ஆனா இப்படி செய்வாங்கனு நெனைச்சிப்பாக்கலையே நீங்க இந்த நாட்டுக்கு ராஜாவா வருவீங்கனு  நாமலும்   ஒரு நெலமைக்கு வந்திடலாமுனு நெனைச்சேன் ஆனா அதெல்லாம் நடக்காதுங்குறா மாதிரி நீங்க தேவலயத்துல பிரதான ஆசாரியனையும் உயர் பதவியில் இருக்கிறவர்களையும்  கடிந்துகொண்டீர். அப்போதே என் மனசு ஒடஞ்சிப்போச்சி. பிரதான ஆசாரியன் உங்கமேல கோபமாயிருந்ததால்  அதிகாரத்தில் இருக்கிறவர்கள் முலமாகவே உங்களுக்கு சிறிய கஷ்டங்கள் கொடுத்தால்தான் உங்களுக்கு அதிகாரத்தின்மீது ஆசை ஏற்படும். நீங்க மனசு மாறுவீங்க அதுவுமில்லாம ஒரு முறை சூம்பின கையையுடைய ஒருவனை ஓய்வுநாளில் குணமாகினபோது பரிசேயர் எல்லாம் உங்களை கொலைசெய்ய வைகை தேடினாங்க அந்த நேரம் அவுங்க கண்ணுக்கு மறைஞ்சி போயிட்டீங்க. அதப்போல இப்பவும் போயிடுவீங்கனுதான் நான் உங்களை முத்தம் செய்தேன் . இப்படி  கொலைசெய்ய துனிவாங்கனு நெனைக்கலையே. ஒரு கொலைகாரன்னு சொன்னாக்கூட பரவாயில்லையே காட்டிகொடுத்தவன்னுதானே வரும் சந்ததி என்னைப்பழிக்கும்" என்று தன்னைத்தானே தலையில் அடித்துக்கொண்டார். அவர் கால்களுக்கு எந்த இலக்கும் இல்லாமல் இருந்தது.    

ஆண்டவரே பிலாத்து என்ன தீர்ப்பு செய்தானோ! மொத்த அதிகாரிகளும் ரொம்ப தீவிரமாய் இருந்தார்களே. பூரனமான நல்லவர்களை இந்த உலகம் பக்கத்தில வச்சிக்கவே மாட்டுங்குதே அதுக்கு நானும் காரணமாயிட்டேனே கொஞ்ஜ நாள் முன்னாடி உங்களை சிலுவையில் ஒப்புக்கொடுக்கப் போறாங்கனு நீங்க சொன்ன போது  உங்க பக்கத்தில இருந்தபேதுரு அது நடக்கக் கூடாதுனு சொன்னார். அதுக்கு கோபமா ' அப்பால போசாத்தானேனு ஏன்சொன்னிங்களோ' என்றவர் மரத்திடம் வந்துவிட்டார். அதை சற்று நேர நிதானத்திற்கு பிறகுதான் உணர்ந்தார். நிமிர்ந்து  மரத்தைப் பார்த்தார். மரக்கிளையின் இடைவெளியில் வானத்தின் இயல்பு நிலையில் சற்று மாற்றம் தெரிந்து. தொடையின் புஜம்போல வெளியில் தெரிந்து பூமியில் மரைந்திருந்த மரத்தின்வேர் மீது உட்கார்ந்தார் .மரத்துக்கு மேலே உயரத்தில் வல்லூறுகள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. மரத்தின் கிளைகள் படர்ந்து மிகவும் தாழ்வாக இருந்தது. மரத்தின் நிழல் அவர் உட்கார்ந்திருந்த எல்லைக் குள்ளேயே இருந்தது. அவர் உணரவில்லை. 

"ஆண்டவரே நான் உம்மோடு இருந்தபோது  கணக்கில்லா ஆண் பெண்ணுக்கு மன்னிப்பும் பாவ நிவாரணம் தந்து நல்ல வழ்வையும் தந்தீர் எனக்கு அடிப்படிப்பட்ட மண்ணிப்பு கிடைக்குமா உம் முகத்தை பார்த்தல் என் மீது மனம் இறங்குவீர் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அனால் என்னை குற்றப்படுத் திக்கொண்டே இருப்பார்கள். நான் வாழ்வதில் அர்த்தம் இல்லை "என்று மரத்தை அன்னாந்து பார்த்தார். மரத்தின் கிழ்பகுதி மிகவும் கனமாயிருந்தது. என் ஆண்டவர்.இதை எல்லாம் எனக்கு பழக்கப்படுத்த வில்லையே நான் என்ன செய்வேன். நான் எப்படி ஏறுவேன் குழம்பினார். எப்படி மாய்த்துக்கொள்வது ஒன்றும் விளங்கவில்லையே என்று அழுதார்.

கண்களில் தேங்கியிருந்த தண்ணிரால் எந்தபிம்பமும் சரியாய் தெரிய வில்லை. கண்ணுக்கெட்டியதூரம் வெறுமையாய் கிடந்தது பூமி. கண்ணிரை துடைத்தபோதுதான் கொல்கதா மலை மிகவும் தொலைவில் பிரமாண்டமான யானையின் முதுகைபோல் கிடந்தது அவர் பார்வைக்கு.

எழுந்து தன் மேலாடையை உருவினார்.உயரம் தாழ்வானகிளையை எட்டினார் .எட்டவிலை. இரு கல்லை மரக்கிளைக்கு நேரகப்போட்டு அதன் மீது ஏறி முடிச்சிப்போட்டார்.சட்டையின் கைபகுதி தன் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டார். கல்லின் மீது ஏறி நின்றார். மரக்கிளையில் கட்டியிருக்கும் கயிறு சரியா என்று சற்று அழுத்தம் கொடுத்துப்பார்த்தார். சரியாக இருந்தது. ஆண்டவரே என்னை மண்ணித்துவிடு என்று கல்லிலிருந்து குதித்தார். குதித்ததும் மரக்கிளை தாழ்ந்து  அவர் கால்கள் தரையில் நின்றது. கழுத்தின் முனை சரியாக இ\றுகவில்லை  மீண்டும் செய்தார். அதேபோலவே கால்கள் தரையில் நின்றன. தன்னை அறியாமல் கைகள் மேலே உயர்ந்தது. கட்டுப்படுத்தி கீழே இறக்கினார். 

கால்களை தரையில் தேய்த்தார் மரக்கிளை தாழ்ந்து தாழ்ந்து எழும்பியது. எவ்வளவு சிக்கல் இருந்தாலும் மனதை மிகவும் வலுக்கட்டாயமாக முறுக்கேற்றினார். மிகவும் உயரத்தில் பறந்த வல்லூறுகள் இப்போது கிட்டத்தில் பறந்தது. யூதாஸ்பெரு மூச்சாக காற்றை உள்ளுக்குள் இழுத்து வெளியில் விடாமல் மிகவும் இறுக்கமாக்கினார்.கைகள் கால்கள் புடைத்து. இறுக்கமாக்கிக்கொண்டே இருந்தார். இதயதுடிப்பு அதிகமானது. முகம் உப்பி காற்று வாய் வழியாய் வருவதற்கு அழுத்தம் கொடுத்தது. அவர் புயல் கற்றையே அடக்கும் சக்திகொண்டு அடக்கினார். வயிறு விரிந்துகொண்டே வந்தது. இன்னும் இருக்கினார். 'டமார்' என்றது. அதிக காற்று ஏறிய பலுனைப்போல் வெடித்தது. ரத்தமும் குடலும் சறிந்து விழுந்தது. வல்லூருகள் இறங்கி சுற்றிலும் அமர்ந்தது. ''வாங்க என்ன சாப்புடுங்க" என்றபோது மரக்கிளையின் கட்டுகள் அவிழ்ந்தது. தலைகீழாக விழுந்தார். கிருத்தவத்தில் தவறுக்கு வருந்துகிற பண்பின் வார்த்தைகள் மெல்ல மெல்ல அடங்கியது.          
       
   நம் புழுதி                                                                    



நன்றி  'புதியகோடாங்கி'