நாவல்

நாவல்                                                    ஆல்பம் 
தொடர்-சரளா 6

அவள் ஒவ்வொரு கட்டத்தைக் கடக்கும்போதும் அண்ணனையோ, அப்பாவையோ எந்த நிர்பந்தத்துக்கும் ஆளாக்கவில்லை. ஏற்ற வயதில் பூப்படைந்தாள். சடங்கு முடிந்ததும் மற்றப் பெண்களைப்  போலவே கூலி வேலைகளுக்குப் போனாள்.  அவளுக்கு எந்த நடிகைகளின் முன்மாதிரியும் கிட்டவில்லை.  நாங்கள் முழு பாதுகாப்புத் தருகிறோம் என்று இப்போது கம்பெனிகள் வீட்டிற்கே வந்து அழைத்துச் செல்வதுபோல் அப்போது அவளை எந்தக் கம்பெனியும் அழைக்கவில்லை. ஒரு தலையாரியின் வீட்டில் டேப்ரிக்காடரை சுற்றி நின்றிருந்த பெண்களும், ஆண்களும் “உள்ள ஆளு இருக்கிறாங்கடி அதான் அவன் சொல்றத, அப்படியே திருப்பிச் சொல்லுது“என்று அதி மேதாவித்தனமாக எல்லோரும் சொல்லிக் கொள்ளும்போது, சரளாவும் ஆச்சரியப் பட்டவர்களில் ஒருத்தியாக இருந்தாள்.

வாழ்க்கை அமைவதற்கு சிலருக்கு நீண்ட நாள் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது, சிலருக்கு எந்த கஷ்டமும் இல்லாமல் மிகச்சுலபமாக முடிந்துவிடுகிறது. மிகச் சுலபமும் அல்ல. மிகக் கஷ்டமும் அல்ல. சரளாவிற்கு திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்தேரின. அந்த நாட்களில் அவளுக்கென்று தனியான விருப்பம் வைத்துக்கொண்டதில்லை. அதற்காக அவளுக்கு எந்த ஆசையும் இருக்கவில்லை என்று கறாராகவும் சொல்லிவிடமுடியாது. குடும்பத்தை அதிக வருத்தப் படுத்துவதில் அவளுக்கு விருப்பம் குறைந்திருந்தது.

ஒரு  சுவையான தேநீரில் கூட ஒரு குடும்ப உறவு  உருவாகிறது. அப்படி இணைகிற ஆயிரக்கணக்கான ஜோடிகளில் சரளாவும் ஒருவள். வாழ்நாள் முழுவதும் சிறிது கருத்துவேறுபாடும் இல்லாமல் வாழவேண்டும் என்று முன்கூட்டியே திட்டமிட்டவள் அல்ல. அவள் வருமானத்தை எதிர்பார்க்கிற கணவனாய் இருந்தாலும், கணவன் செய்கிற எந்த வன்முறைகளையும் நல்லவைகளையும் பிரித்து புரிந்துகொள்கிறவள். ஆனால், நேர்மாறான வன்தான் அவளுக்கு வாய்த்தான். மேலும் உழைக்கத் தெரியாதவன் என்றாலும், இவள் உழைத்துவந்ததையும் சேர்த்து குடித்தழிக்கும் பன்புள்ளவன். சரளா குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே அதிகச் செல்வாக்கு இல்லாமல் போனாலும், வயிறு காய்ந்து வளரவில்லை. எட்டாவது வரை பள்ளி அனுபவம் உண்டு.

தந்தை, அவள் திருமணத்தை நல்லபடியாகத்தான் நடத்தினார். அவள் மிக மென்மையாகவே இருந்தாள். ஆனால், அவளுக்கு ஏற்பட்ட இரவு அனுபவங்கள் மிகக்கொடூர மிருகத்தைக்காட்டியது. அவள் சகிப்புத் தன்மையை மீறித்தான் முடியாமல் அடிக்கடி வெளியில் ஓடிவருகிறாள். அப்படி ஓடி வரும்போது புடவையைச் சுருட்டிக்கொண்டு, ஜாக்கட் வாய்பிளந்த நிலையில் பதட்டத்துடன் இருப்பாள். அவனின் பெற்றோர்கள் ஏதாவது பேயின் தொடுப்பு இருக்குமா என்று ஆலோசனைச் செய்து மீண்டும் அறைக்குத் துரத்தினார்கள். கணவனைவிட இவர்களுக்கு அது தினம் தினம் நிரைவேறவேண்டும் என்பதில் அதிக அக்கறை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். சரளாவை அந்த அறைக்கு அனுப்புவதுகூட அவளுக்கு மனக்கசப்பைக் கொடுக்கவில்லை. இன்பத்தில் திளைக்கிற ஒரு நிகழ்வு, இந்தளவு மன நோவைக் கொடுக்க என்னக்காரணம், யாருக்கும் தெரியவில்லையே என்று வேதனைப்பட்டாள். இதற்கிடையில் அவளுக்குப் பேய் பிடித்திருக்கிறதென்று பரப்பப்ட்டது. இது ஒருவகையில், இரவுத்துன்பங்களில் இருந்து விடுபட சரளாவுக்குச் சரியான மருந்தாகவே இருந்தது. இதன் பாசாங்குகளைச் சற்றே கடைபிடித்தாள். அதுவே, அவளைத் தாய்வீட்டுக்கு அனுப்பக்காரணமானது. அது சரளாவுக்குச் சந்தோசம்தான். இருந்தாலும் இரு பக்கத்தூற்றலும் அவள் காதுகளைப் புண்ணாக்கிக்கொண்டே இருந்தது.

காதுகளின் புண் இதயம் வழியாகப் பாய்ந்து உடல் முழுதும் உள் ரணமாகிக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால், அவளின் தோல் பளபளப்பாகவே இருக்கிறதென்று பார்க்கிறவர்கள் சொல்லிக்கொண்டார்கள். கல்யாணம் செய்துகொள்ளாமல் மனித வாழ்வு நிறைவு பெராதா? கடைசிவரை வாழ்வதற்கு  மனிதன் ஏன் ஆசைப்படவேண்டும். எல்லா உயிர்களும் தன் வாழ்நாளை தக்கவைத்துக் கொள்வதில் அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொள்கிறதா? அல்லது அப்படி செயல் இப்படி எல்லாம் அவள் யோசித்தாள். உனக்கு என்னத் தெரியும் அவள் சிந்தனையில் புகுந்தாயா? என்ற கேள்வியை எழுப்பவேண்டாம். அப்படிச் சிந்தனை இருந்ததால்தான், எந்த வலிக்கும் தொடர்ந்து சகஜமாக வாழ்கிறாள்.அவளிடம் ஒருநாளும் மாறுபட்ட செயல் வெளிப்பட்ட தேயில்லை.  சின்ன பிள்ளைகள்கூட அவளை சரளா என்றே அழைப்பார்கள். சில நேரம் கிண்டல்செய்வார்கள். கிண்டல் செய்கிறார்கள் என்று அந்தப் பிள்ளைகளிடம் கோபித்துக்கொண்டு பேசாமல் இருப்பதில்லை. யாரிடத்திலும் புகார் சொல்லுவதும் இல்லை.

அவள் மற்றப்பெண்களைப்போலவே நல்ல உடை அணிகிறாள். நன்றாக வேலை செய்கிறாள். அந்தப்பணம் வீட்டில் கொண்டுவந்துக் கொடுத்தால்தான் அண்ணனும் அண்ணிக்கும் முகம் மளர்கிறது. இல்லை என்றால் இரவு சாப்பாட்டுத்தட்டில் பாதி வயிறுக்கும் பங்கம்தான். பதார்த்தங்களாக ஊறுகாய்கூடக் கிடைப்பதில்லை. கல்யாணம் செய்துக்கொண்டவனுக்கும், தாயின் குடும்பத்திற்கும் வித்தியாசமேத் தெரியவில்லை. எதையும் அந்தந்த சந்தர்ப்பத்தில் வாழ்ந்துத் தீர்ப்பதுதான் வாழ்க்கை என்பதுபோலவே அவள் நடைமுறை இருந்தது. ஆறுமாதம் கழித்து மிக நல்லவனாக மாறிவிட்டான். இப்படித்தான் அவனின் அடிபொடிகள் சொன்னார்கள்.  சரளாவின் தகப்பன் சண்முகம்கூட அனுப்பிவிடலாம் என்றுதான் முடிவுசெய்தார். இதன்மூலம் தன் பிள்ளை, மருகளிடம் படுகின்ற பாடுகளைச் சற்றேனும் காணாமல் இருக்கலாம் என்று நம்பினார். 

சரளா, சண்முகத்திடம் பேசினாள். “அப்பா, நான் போவதில் உங்கள் யாருக்குமே வருத்தமில்லாதபோது நான் எங்குப்போனால் என்ன?. அண்ணன், குழந்தைப் பருவத்தில் பிஞ்சுக்கரங்களைப் பிடித்துத் தூக்கி, என் கன்னங்களை முத்தம் செய்தானா என்பது என் நினைவில் இருக்கவே யில்லை. தாயின் குடம்தூக்கித் தேய்ந்த இடுப்பில்தான். என் பிறப்புறுப்பும் தேய்ந்திருக்கிறது. நடை பயிலும் தருணங்களில் என்றாவது நீ, என்னைக் குளுப்பாட்டித் துடைத்தபோது என் பிறப்புறுப்பை கிள்ளி முத்தம் செய்திருக்கிறாயா? இவைகள் குழந்தைப் பருவத்திலேயே எனக்கு நடந்தேராதபோது. இந்நாளில் உங்களிடம் அதிகபட்ஷமாக  அன்பான சிறு உரையாடலையும் எதிர்பார்க்கமுடியாது. அப்பா, உங்களில் அம்மாவின் முகம் தெரிவதால் கூச்சமற்ற வார்த்தைகளை வெளிப்படுகிறேன். நீங்கள் எனக்கு கணவனைத் தெரிந்தெடுத்தற்காக உங்கள் மீது வருத்தப்பட வில்லை. தொண்ணுத்தொண்பது நபர்கள் ஒரே தன்மையில் இருக்கும் போது யாரிடத்தில் உண்மையைத் தேடமுடியும். ஆனால், வெளிப் படையாக, மிகச்சுலபமாகத்தெரியும் அவன் குணங்களை தெரியாததுபோல் இருந்துவிட்டீர்களே அதுதான் என்னால் தாங்கமுடியவில்லை. நான் மீண்டும் தவறு செய்கிறேன். நீங்களும் தொண்ணுத்தொண்பது பேரில் ஒருவர் என்பதை அடிக்கடி மறந்துபோகிறேன். உங்களுக்கு நாபகம் இருக்கிறதா? கல்யாணம் ஆன அதேவாரத்தில் தண்டுபோல் இருந்த கைகளில், முழங்கைக்குமேல் கறுத்தக் கொப்பளங்கள் காட்டியிருக்கிறேன். அப்போது எனக்கிருந்த கூச்சத்தினால் அதேக் கொப்பளங்கள் என் தொடையின் இரு பக்கங்களிளும் புண்ணாய்க்கசிந்தன அதைச் சொல்லவில்லை. அப்பா, இப்போது சந்தர்ப்பத்துக்காய் நான் பொய் சொல்லவில்லை. என் தொடைகளில் அதன் தழும்புகள் இன்னும் சாட்சியாய்  இருக்கின்றன. 

அப்பா, நீங்கள் நன்றாக யோசித்துப்பாருங்கள். உங்களால் தாங்க முடியாதபடி ஏதாவது பாரத்தை ஏற்றிவைத்தேனா? உங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்கான பொருளை விற்று ஜிமிக்கி வாங்கியதால் நீங்கள் போட்ட அரை சவரன் ஜிமிக்கிக்கூட எனக்கு பாரமாகவே இருந்தது. தோல்களின் மேல் படிந்துக்கொள்கின்ற எதுவுமே என்னுடன் கடைசிவரை வரப்போகிறதில்லை என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கின்றது. அப்பா, உங்கள் முகத்துக்கு மறைவாகச் சொல்ல வேண்டிய எல்லாவற்றையும், நேரடியாகவே சொல்லிவிட்டேன். பேய்ப் பிடித்தவள் என்றக்கட்டுக்கதை எனக்குச் சில சுதந்தரத்தைக் கொடுப்பதால் அந்தப் பட்டத்தை கவனமாகப் பாதுகாக்கிறேன். இதற்கு மேலும் போ என்றால், உங்கள் ஆசைப்படி போகிறேன். மீண்டும் வருவேனா? என்பது என்கையில் இல்லை.” என்றாள். சரளாவின் கண்கள் கலங்கி வடிந்தது. சண்முகம் அழுது வடிந்தார். 


நல்லவன் வேஷந்தரித்து வந்தவன் சரளா இல்லனா ஒரு கமலா என்று வேகமாக நடையைக்கட்டினான். 


தாய்மாமன் மகன் வெளியூரிலிருந்து வந்தபோது “எப்ப வந்தே மாமா, அக்கா எப்படி இருக்கிறது“ என்றாள். அவனுக்கு அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. மூன்றுமாதம் முன்புதான் “என் சின்ன மாமாவ விட்டுட்டுபோக எப்பிடிக்கா மனசு வந்தது. பிஞ்சும் பூவுமா விட்டுட்டு போயிட்டியே அக்கா“  என்று அடித்துக்கொண்டு அழுதாள். இப்போதெல்லாம் சரளாவை யாருமே கூலி வேலைக்கு அழைப்பதில்லை. தன் பெரியப்பா வீட்டில், தன் தாய்மாமன் வீட்டில் ஏதாவது சொல்லும் வேலையைச் செய்துக்கொண்டு அவர்கள் போடும் சாப்பாடுகளைச் சாப்பிடுவாள். நாளுக்கு நாள் உருகிக்கொண்டே வந்தாள். அவள் அண்ணன், குடும்பத்தில் தண்டச் சோறுகள் கூடிவிட்டது என்று சாடிக்கொண்டிருந்தான். சண்முகத்தை பாதுகாத்துக்கொள்ளவே அவரால் முடியவில்லை. அவள் யார் வீட்டிலாவது பிழைத்துக்கொள்வாள் என்று சண்முகம் விட்டுவிட்டார். அண்ணன், குறிசொல்பவர்கள், பேய் ஓட்டுபவர்கள் கைகளில் சரலாவை ஒப்புக்கொடுத்தான். இன்னொரு மூன்று மாதங்களில் சரளா ஓடானாள். ஒண்டித்திண்ணையில் ஒரு நாள் பிணமானாள்.  சாவுக்கு வந்த தாய்மாமன் மகன் சரளாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். இவ்வளவு சீக்கிரம் ஒரு இளம்பெண்ணின் வாழ்வு இல்லாமல் போவதற்கு யார் காரணம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஜே.டேனியல் 

நாவல்

   நாவல்

 தொடர்-5                    ஆல்பம்

மாலா தன் கிராமத்தின் மண் சாலையைக் கடந்து பிரதான சாலையை நெருங்கியபோது, கௌரி புளியமரத்தின் கல்லிளிருந்து எழுந்து வந்துக்கொண்டிருந்தாள். முதலில் மாலாதான் கௌரியைப் பார்த்தாள். ஆனால், கௌரிதான் ‘மாலா நல்லா இருக்கிறியா’ என்று கேட்டாள். மாலாவின் கணவன் பிரபு சற்று முன் நடந்துக் கொண்டிருந்தான். கெளரியின் வளர்ந்த பிள்ளைக் கிராமம் நோக்கி ஓடினான். மணலும், ஜல்லிகளும் பெயர்ந்த சாலை ஊராட்சி மன்றத் தலைவரை நினைவுப்படுத்தியது. கௌரி இன்னொரு குழந்தையை இடுப்பில் வைத்திருந்தாள். மாலாவை விட, கௌரி நல்ல கலர்தான். ஏதோ வேண்டுதலுக்காக மொட்டை போட்டிருப்பாள் போல. குழந்தைகளுக்கும், அவளுக்கும் ஒரே மாதிரி மயிர் வளர்ந்திருந்தது. கௌரியின் காதுகளில் இரண்டு மூன்று இடத்தில் பொன் நகைகள் மாட்டியிருந்தாள். குண்டு ஜிமிக்கித் தொங்கிக்கொணடிருந்தது. வரும் வழியில் பாலுக்காக குழந்தை அழுதிருக்கும் போல’ புளியமர நிழலில்  பால் கொடுத்து எழுந்திருக்கிறாள். மார்புக்குக் கீழ் ஜாக்கட்டின் இரு கொக்கிகள் மாட்டப் படாமல் வெள்ளைப் பனங்காவின் அடி நிறமாக இருந்தது. அதன் இடையில் வாழசீப்பு, மாங்கா, குண்டு, நாணக்குழை, கால்சவரன் சேர்ந்து சரமாகத் தொங்கியது. 

மாலாவைப் பார்த்ததும் கௌரியின் முகத்தில் ஒரு வாட்டம் தோன்றியது. கௌரியின் இடுப்பிலிருந்து குழந்தையை மாலா வாங்கினாள். கௌரி கொக்கிகளைப் போட்டுக்கொண்டாள். மாலா குழந்தையின் வாயோடு தன் வாயை வைத்து முத்தமிட்டாள். குழந்தையின் வாய் பால் வாசம் வீசியது. நீண்ட நேரம் யோசித்தவள்போல ‘நல்லா இருக்கிறியா கௌரி’ என்றாள் அதில் மறக்க முடியாத ஆயிரம் கேள்விகள் இருப்பது இருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ‘செக்கு மாடா சிக்குனபிறகு ஊட்டியில மேயமுடியுமா?’ எதோ இருக்கிறேன் என்றாள் கௌரி. இருவருக்குள்ளும் சம்ரதாயமான விசாரிப்பு முடிந்தது. கடந்து போன இளமைப் பருவத்தின் ஏமாற்றங்கள் இருவர் நெஞ்சுக்குள்ளும் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவைகளைக் கிளரினால் ரணங்கள் இல்லாமலே வலித்துத் தொலைக்கும் என்று கௌரி பேச்சை மாற்றினாள்.

“எங்கம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லைனு சொன்னாங்க அதான் பார்த்துவிட்டு போகலாம்னு வந்தேன். மாலா உன்னப்பத்திக் கூட கேள்விப்பட்டேன். வேணாம் மாலா ‘எரிந்து கரியானது காத்துலதான் பறக்கும்’ தட்டுல விழுந்ததுதான் வயித்த நிரப்பும் பார்த்து நடந்துக்க வரட்டுமா? உங்க வீட்டுக்காறர் ரொம்ப நேரமா நிக்கிறாருபாரு போய்வா” என்று குழந்தையை வாங்கினாள். மாலா குழந்தையை கொடுத்தபோது அதன் பிஞ்சு கால்களின் இதமான ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தாள். அந்த ஸ்பரிசம் ஞானராஜ் மாமா மகன் விக்டரைத்தான் மாலாவுக்கு நினைவுப் படுத்தியது.  

அப்போதெல்லாம் சேரியில் முப்பது நாற்பது வீடுகள்தான் இருந்தது. அதை வீடுகள் என்று சொல்ல முடியாது. கொட்டகைகள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும் ஒரு குடிசையில் நுழையவேண்டுமென்றால் உடலை மடித்தால்தான் உள்ளே நுழைய முடியும், ஏறக்குறைய எல்லா வீடுகளுமே அப்படித்தான் இருந்தது. இதில் ஒன்று இரண்டுதான் தூலக்கட்டு வீடாய் இருக்கும். அப்படி தூலக்கட்டு வீடாய் இருப்பவர்கள்தான் சேரியில் வசதிபடைத்தவர்கள். அதிலும் உபரி சொத்துக்களாக எருமையோ அல்லது ஒரு ஜோடிக் கடா மாடுகளோ வைத்திருப்பவர்தான். தூலக்கட்டு வீட்டுக்காரரைவிட பணக்காரராகக் கருதப்படுவர்.

அப்படி எருமை மாடுகளை வைத்துக்கொண்டுதான் சேரியின் நிரந்தர பணக்காரர் லிஸ்ட்டில் கருப்பன், ஏகாளி அண்ணன் தம்பிகளின் கூட்டுக்குடும்பம் இருந்தது. அண்ணனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள், ஒரு மகள் தம்பிக்குப் பிள்ளைகள் இல்லை. எல்லோரும் நல்ல உழைப்பாளிகள். கருப்பன் சேரியின் இரண்டாவது தலையாரியாக இருந்தாலும் எருமை மாடுகள்தான் ராசியான செல்வம் என்கிறக் கணிப்பை குடும்பத்தில் எல்லோரும் நம்பினார்கள். தம்பி கூலிக்கு ஏர் ஓட்டுவது. பெண்கள் மாட்டுக்கு புல் அறுத்துவருவது சாணத்தை வறட்டியாக்குவது என்று ஓயாமல் உழைப்பை நம்பினார்கள்.

சேரியில் முதல் முதலாக இரண்டு ஏக்கர் நிலம் வாங்கியது கருப்பன் குடும்பம்தான். இன்னும் நான்கு வருஷம் கழித்து மூன்று ஏக்கர் அதே இடத்தின் பக்கத்திலேயே வாங்கினார்கள். அந்நிலத்திற்குக் கீழ் திசையில் புறம்போக்கு நிலம் மூன்று ஏக்கர் மடக்கினார்கள். முதலில் நீர் பாசன ஏரிக்கும் அந்நிலத்துக்கும் மிகத்தொலைவானாலும் போகம் தவராமல் பயிர் செய்தார்கள். சிக்கனமும், உழைப்பும் குடும்பத்தில் நிறைய மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது.

எருமை மாடுகள் விற்கப்பட்டன. பசுமாடுகள் கரவை மாடுகளாயின. கடாமாடுகள் காணவில்லை. செவளைக்காளை கூர்மையான கொம்புடன் குதிரையின் தேகத்தை ஒத்து கொழு கொழுவென்று இருந்தது. இதன் கழுத்தில் இரண்டு மூன்று மணிகள் சேர்ந்தார்போலக் கட்டியிருந்தார்கள். அதன் வயிற்றிற்கும், முன்னங்காலுக்கும் இடையில் இரு பட்டையாக கறுப்பு கயிறு கட்டியிருந்தது. உதிரிபாகங்களைப் பூட்டிக்கொண்டு மாடுகள் வெளியில் போகும்போதும், வரும்போதும் வாய்ப்பிளந்து பார்ப்பார்கள்.

பொன்னியும், ஐ. ஆர். ஐம்பதும் கருப்பன் வீட்டை நிரப்பியது. கௌரி இங்குதான் மூன்றாவதாகப் பிறந்தாள். அவள் வளர, வளரத்தான் செல்வம் கொழிக்கிறதென்று சேரியில் பேசிக்கொண்டார்கள். கௌரி இளமையின் பட்டத்தைத் தொட்டுவிட்டாள். முழுக்க முழுக்க நவீன தொழில் நுட்ப்பத்தோடு பராமரிக்கும் பூந்தோட்டத்தைபோல் இருந்தாள்.

கருப்பன் வீட்டுக்கு முன்தெருவில்தான் ஞானராஜ் இரண்டு மகன்களுடன் இருந்தார். இவர்களும் உழைப்பில் சளைக்காதவர்கள்தான். ஆனால், நாம் சாப்பிடுவதுபோல நம் கண்முன் திரியும் மக்களும் குறைவில்லாமல் சாப்பிடவேண்டும் என்கிற எண்ணம்தான் ஞானராஜின் குடும்பத்தில் செல்வம் சேராமல் அடிக்கடிக் குறைத்துவிடுகிறது. இதுதான் காரணம் என்று தெரிந்தாலும் அதை ஞானராஜ் கண்டுகொள்வதேயில்லை. அப்படி இருந்ததால் சேரியில் ஞானராஜிக்கு மரியாதை கூடியிருந்தது. 

ஞானராஜின் மகன் விக்டர் தன் தந்தையின் மரியாதை, கருப்பன், மாமாவின் செல்வத்தைக்காட்டிலும் ஒன்றும் குறைந்ததல்ல. கௌரியை எந்தத் தடையும் இல்லாமல் நமதாக்கிக்கொள்ளலாம் என்று நம்பினார். கொளரியும் மனம் ஒத்து, விக்டரை அடிக்கடி  சந்தித்துப் பேசினாள். ரமேஷ் கௌரியின் அண்ணன். ரமேஷ்  விக்டரின் நண்பனும் கூட், அதனால் ரமேஷ் அவர்கள் நட்பை ஏற்றுக்கொண்டார். நண்பர்களின் முடிவு எப்போதும் பெற்றோர்களின் முடிவுஅல்ல. கருப்பன், விக்டருக்கு கௌரியை மறுத்தார்.

விக்டரின் நியாயமான ஆசையைப் புரிந்த ஞானராஜ் கருப்பனிடம் கையேந்தினார். முடியவில்லை. விக்டர் தன் தகப்பன் மனதைச் சஞ்சலப்படுத்தாமல் காதலில் இருந்து வெளியேறினார். விக்டர் வெளியேறுவதற்கு முன்பே கௌரி தேநீர் தந்து வெளியூர் பெரியவர்களுக்கு வந்தனம் செய்திருந்தாள். இந்தக் கடந்த காலங்கள் சீரான ரத்த ஓட்டம்போலவே, தங்கள் உடலுக்குள் எப்போதும் செயல்பட்டாலும் கன நேரம் அழுத்தம் தந்து இயங்கியது. அந்த நினைவை எந்த நோயும் தீண்டுவதில்லை. என்ற பார்வையோடு மாலாவும், கௌரியும் பிரிந்தார்கள்.

ஜே. டேனியல்

நாவல்

போக்கு 4


மாணிக்கம் பள்ளியில் நீர் வார்ப்பவர். அவர் சர்வீஸ் புத்தகத்தில் அப்படித்தான் பதிவாகியிருந்தது. ஆனால் காவலர் பணியை ஏறக்குறைய இருபது வருஷங்களாக செய்திருக்கிறார். அதன்பிறகுதான் அவர் எஸ்.ஆரில் இருக்கும் பதவியை கடந்த பதினைந்து வருஷங்களாக செய்து, பணி நிறைவு விழாவில் கதாநாயகனாக அமர்ந்திருக்கின்றார். முதிர்ந்த வேப்பமரம், பூமரம் கூட்டு நிழலின் கீழமைந்த மேடை சிறப்பாக அலங்கரிக்கப் பட்டிருந்தது. மேடையின் கூரையில் இருபுரத்திலும் ஆலோஜின் லைட் ராட்ச்சசவெளிச்சத்தை பரப்பியிருந்தது. தரையில்இரண்டு சிட்டிங் பென்ச்போட்டு அதன்மீது கிளாத் போட்டு மூடியிருந்தார்கள். அதற்கு மேல் நடுவாக பிளவர்வாஷ் வைத்திருந்தார்கள். ஆறு சேர் ஒரேமாதிரியாகப் போடப்பட்டிருந்தது. நடுவாக மாணிக்கம் தன் மனைவியோடு அமர்ந்திருந்தார். ஏறக்குறைய புதுமணத்தம்பதியாகும்போது செய்யப்படும் சடங்குகள் சரியாகசெய்யப்பட்டது. இருவர் கழுத்திலும் வண்ண மலர்களின் மாலை. கைகளில் மலர்கொத்து இருந்தது. மாணிக்கத்தின் மனைவிப்பக்கத்தில் பள்ளியின் கல்வி அலுவலர். மாணிக்கத்தின் பக்கத்தில் தலைமை ஆசிரியர். பிற சேர்களில் வாழ்த்திப்பேச ஒருவர். ஜெபத்துடன் விழாவைத்துவங்க ஆயர் என அமர்ந்திருந்தார்கள். தாம்பாலத்தட்டில் பலவிதமான தரமுள்ள பழங்கள் வைத்து, அதன் நடுவில் ஒரு சவரன் மோதிரப் பெட்டி வைத்திருந்தார்கள் மொத்த சர்வீஸை கணக்குச்செய்த்து நிர்வாகத்தின்மூலம் பணமுடிப்பை ஒரு நீளக்கவரில் செக்காக போட்டுவைத்திருந்தார்கள்.

மேடையில் எல்லோருக்கும் மீட்டிங் நடத்துவதற்கான ஒழுங்குமுறைத்தாள் அச்சிட்டு தந்திருந்தார்கள். மேடையின் கீழ் இரு ஆண், பெண் ஆசிரியர்கள்கவிதை இல்லாமல் கவிதை நயத்துடன் காம்பியர் செய்தார்கள். ஆறிலிருந்து பன்னிரண்டு வரை மாணவர்கள் ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் மாணவர்கள் மேடையில் சொல்லுகிற எந்தக்கருத்துக்கும் மறுப்பு இல்லாமல் கேட்பதற்கு மட்டும் அமர்த்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஒரே கிளாசாக இருந்தாலும் அவனுக்கு இஷ்டமான நண்பனுடன் உட்கார அனுமதிக்கப்படவில்லை. அப்படியும் அடக்குமுறையில் இருந்து விடுபட்ட விதமாக, கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு தங்களுக்கு பிடித்தமான சேஷ்டையை செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். பள்ளி பாடகர் குழுவினர் இறைவாழ்த்து பாடினார்கள். வேதம் வாசிக்கப்பட்டது. ஆயர் ஜெபத்துடன் விழா துவங்கியது. முதலில் கல்வி அலுவலர் வாழ்த்துரை வழங்கினார்.

“மாணவச்செல்வங்களே என்று சம்பிரதாயமான வாழ்த்துக்களில் ஆரம்பித்தார். நான் வேலூர் மாவட்டத்தின் கிழக்குப் பகுதியின் மூலையில் ஒரு கிராமதைச் சேர்ந்தவன். எனக்கு உங்களைப் போல நகர்த்தின் மையப்பகுதியில் சிறந்து விளங்கும் பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. என் தந்தை சாதாரண கூலி விவசாயி. ஐந்தாவதுவரை எங்கள் கிராமத்திலேயேப் படித்தேன். ஆறாம் வகுப்பு எட்டு கிலோமீட்டர் நடந்துச் சென்றுதான் படிக்கமுடிந்தது. இப்பள்ளியின் சைக்கிள் ஸ்டேண்டை பார்த்தே ஆச்சரியப் பட்டேன். பக்கத்து தெருவிலிருந்து கூட சைக்கிள் எடுத்து வருகிறீர்கள். என் அம்மா காலையில் கூழ் கறைத்து கொடுப்பாங்க. தொட்டுக்க பாதி வெங்காயம். நான் அதை அமிர்தமாக குடித்துவிட்டு பலகையும் நோட்டுபுத்தகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடணும். சட்டையில் மேல் பட்டன் மட்டும்தான் இருக்கும் என்றுப் பேசினார்.

இப்படி பேசியபோதெல்லாம் மேடை நிசப்த்தமாய் இருந்தது. மேடையில் பெடஸ்ட்டல் பேன் சத்தம் தெளிவாய்க் கேட்டது. ஒரு பக்கத்தில் மாணவர்களிடம் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. “வீட்டில் எங்கப்பா கடந்த காலஏழ்மையை சொல்லிச் சொல்லி போர் ஏத்துவார். இங்கேயும் அதையே சொல்லி சாகடிக்கிறாரே” என்று ஒருமாணவன் இன்னொரு மாணவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அவருக்கு குரல் சற்று கரகரத்தது. இந்த வலி இப்ப தெரியாது. நீங்கள் ஒருவேளை இந்த காலத்தைச் சரியாக பயண்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால் பின்னாளில் அதனுடைய வலி மிகவும் வேதனை நிறைந்ததாக இருக்கும். உங்கள் வயதொத்த எங்கள் காலங்களில் மதியத்தில் பள்ளியில் சரியான சாப்பாடு கிடைக்காது. நல்ல ஆசிரியர்கள் இருந்தாலும் போக்கு வரத்து காரணமாக கிராமங்களுக்கு ஆசிரியர்கள் வர தயங்குவார்கள். ஆனால் உங்களுக்கு அப்படியல்ல. நல்ல உடை அணிகிறீர்கள். நிறைய ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து போதிக்கிறார்கள். பெரும்பாலான மாணவர்கள் நல்ல வசதியை பெற்றுள்ளீர்கள். அப்படி இருக்கும்போது நீங்கள் நல்ல முறையில் படித்து இப்பள்ளிக்கு பெறுமைத் தேடித்தரவேண்டும்.

முப்பத்தி ஐந்தாண்டு தன் பணியை சிறப்பாக செய்து பணிநிறைவு செய்திருக்கும் மாணிக்கத்தை வாழ்த்துகிறேன். என்றபோது தலைமை ஆசிரியர் குறிக்கிட்டு தாம்பாலத்தட்டை கல்வி அலுவலரிடம் கொடுத்து தம்பதிகளுக்கு கொடுக்கச்சொன்னார். தம்பதிகள் தட்டை வாங்க ஆவலாய் நின்றார்கள். கல்வி அலுவலர் மேடையில் இருந்த அனைவரையும் அழைத்தார். எல்லோரும் தாம்பாலத்தில் கையை வைத்தார்கள். மாணவர்கள் உற்சாகம் தாங்காது கைகளைத் தட்டினார்கள். சத்தம் அடங்கவிலை. பிஈடி விசில் சத்தம் மூலைக்கு மூலை கேட்டதும். சற்று அமைதியானது மாணிக்கத்திற்கு உறவினர் பரிசுபபொருள்களைக்கொடுத்து வாழ்த்தினார்கள்.

மாணிக்கத்தோடு பணிசெய்தவர் தட்டுத்தடுமாறி வாழ்த்துரை வழங்கினார். தலைமை ஆசிரியர் “தான் இப்பள்ளிக்கு வருவதற்கு முன்பிருந்தே மாணிக்கம் இப்பள்ளியில் வேலையில் இருக்கிறார். ஒரு மரத்தை தாங்கி நிறுத்தியிருக்கும் வேர்கள் எப்படி கண்ணுக்குப் புலப்படுவதில்லையோ, அதைப்போலதான் இப்பள்ளிக்கு அநேகரின் உழைப்பும், உதவும் பண்பும் மறைமுகமாக வந்துசேர்கிறது. அப்படி சேர்கிறபோது பள்ளி அதன் இயல்பில் தன்னைத்தானே நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது. அதற்காக யாரும் ரத்தம் சிந்தவேண்டியதில்லை. அதன் பற்களை யாராலும் பிடுங்கிப்போடவும் முடிவதில்லை. நாளுக்கு நாள் எப்போதும் எழுகிறது. அதுதான் நம் பள்ளி. இப்பள்ளியில் பணிசெய்கிற நாங்கள் தற்போதைய வழிகாட்டிகள். அவ்வளவுதான் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எங்களைவிட மோசமானவர்கள் வரலாம், எங்களைவிட சிறப்பானவர்கள் வரலாம். மோசமானவர்கள், சிறப்பானவர்கள் என்று தீர்ப்பு வழங்குகிறவர்கள் மாணவர்களாகிய நீங்கள்தான். உங்கள் பார்வைக்கு மறைவாக எங்கேயும் ஓடி ஒளிந்துக்கொள்ளமுடியாது. நாங்கள் உங்களுக்காக உழைக்க மனம் மாறுகின்றோம். நீங்கள் உங்களுக்காகவே படிக்க மனம் மாறுங்கள்.” என்று மாணவர்களின் வாழ்த்துரையாகவும் முடித்தார்.

மாணிக்கம் தன் இயல்பான சில கண்ணீர்த்துளிகளுடன் ஏற்புரையை முடித்தார். நன்றியுரை ஆசிரியர் கழகத்தின் தலைவர் சொன்னதோடு பணி நிறைவு விழா முடிந்தது.

மாணிக்கம் தம்பதிகளுக்கு விருந்தினர்களுடன் மையப்பகுதியில் அமர்த்தி இலை போடப்பட்டது. சாப்பாட்டு இருக்கையில் ஆசிரியர்கள் வருசையாக அமர்ந்தார்கள். சுகந்த் இலையில் டம்ளர் வைத்து தண்ணீர் தெளித்துவந்தான். மாணிக்கத்திடம் வந்ததும் லேசான சிரிப்பு தானாக வந்தது. சர்வீஸில் இருக்கும்போது மாணிக்கமும், சுகந்த்தும்தான் ஒருவரில் ஒருவர் அதிகமான அக்கறையுள்ள நண்பர்கள். வயதில் இருவருக்கும் அதிக ஏற்ற இறக்கங்கள் உண்டு. அடிக்கடி நகைச்சுவையாகவும் பேசிக்கொள்வார்கள். இப்போது சுகந்த் எதற்காக சிரிக்கிறான் என்பது மாணிக்கத்திற்கு தெரிந்துதான் இருந்தது.

எந்தவொரு மீட்டிங்காக, பள்ளி விழாநிகழ்வாக இருந்தாலும் சாப்பாடு கொடுப்பது மரபு. பள்ளியின் ஏதோ ஒரு மூலையில் பிரியாணிதான் செய்வார்கள். அதற்கு விரகு, கிரோஸின் வாங்கிவருவதிலிருந்து. ஐந்து கிலோ பூண்டு சில நேரம் மாணவர்கள் உறித்துவிடுவார்கள். இஞ்சியை சுத்தமாகக் கழுவி கட்செய்து மைய அறைத்துத் தருவது வரை. நகராட்சியிலிருந்து வருகின்ற தண்ணீரை டேக்சாக்களில் நிறப்பிவைப்பது, இப்படியான வேலைகளை மாணிக்கம் முதல் காவலர் வரைஉள்ள நபர்கள்தான் செய்துதர வேண்டும். ஆனால் பந்தியின் போதுமட்டும் ஆசிரியர்கள்தான் முதலில் உட்காரவேண்டும். எந்த சூழ்நிலையிலும் மாணிக்கம் முதல் காவலர்வரை பந்தியில் உட்காரக்கூடாது. தவறி உட்காரும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அதை நம்பி உட்கார்ந்துவிட்டால் பிரியாணி செய்கின்ற பொறுப்பாளர்கள் தலைமை ஆசிரியரிடம் புகார் சொல்லுவார்கள்.

கிளர்க் தவிர்த்து, அலுவலக உதவியாளர்கள் ஓரளவு பந்தி முடிந்த பின்னரே சாப்பிட உட்காரவேண்டும். சாப்பிட்டு முடிந்தபின்னர், ஏதாவது பாத்திரம் எடுத்துவர பணிப்பார்கள். பிரியாணி டரம்மின் பாதி மூடியதுபோல் மேல் தட்டுஇருக்கும்.அதன்மீது பிரியாணியை அள்ளிப்போட்டு வைத்திருப்பார்கள். சில நாள் பீஸ் இருக்கும். சிலநாள் ஒன்றுமே இருக்காது. பிரியாணி பொறுப்பாளர்கள் போய் பாத்திரம் எடுத்தாங்கபா என்று சத்தமாக சொல்லுவார். மாணிக்கம் முதலில் வாங்கிவிடுவார். சுகந்த் வாங்க அச்சப்படுவான். சில நேரம் வாங்கவில்லை என்றால் இப்ப கொஞ்சம் காசுசேர்ந்திடுச்சி அதான் வேணாம்கிறான்னு கேலிசெய்வார்கள். அதற்காகவே வாங்கவேண்டியதாய் இருந்தது. பாத்திரத்தை வைத்துக்கொண்டு வாங்குவதை நினைத்தால், ஊர் திருவிழா நடந்தால் சுகந்த் கிராமத்தில் வருசையாக வந்து நாய்க்கர் வீடுகளில் சோறு இனிப்பு கொழுக்கட்டை என்று வாங்கிவருவார்கள். அதை இப்போது நினைத்தான். அதற்கும், இதற்கும் என்ன வேறுபாடு? ஏன் இப்படி வாங்கவேண்டும். இப்படி வாங்குவதால்தான் தம்மை முதல் பந்தியில் உட்காரவைக்க அனுமதிப்பதில்லையா? இந்த பள்ளியை ஆண்டைகள்தான் நடத்துகிறார்களா? பள்ளியில் பணிசெய்கிறவர்கள் எல்லோரும் வந்தேரிகள்தானே இதில் யாரும் யாருக்கும் அடிமையில்லை. தலைமை ஆசிரியராய் இருந்தால் அவருக்குறிய பணியில் உண்மையாய் இருக்கவேண்டும். பெருக்குகின்றவன் அவனுக்குறிய பணியில் சரியாக இருத்தல்வேண்டும். இவர்கள் பள்ளியைவிட்டு சமூகத்திற்குள் வந்தால் எல்லாரும் சாதாரண மனிதர்கள்தான். பஸ்நிலையத்தில் தெரியாமல் யார் மீதாவது மோதிவிட்டால் திட்டுவாங்கித்தான் ஆகவேண்டும்.

சுகந்த் தன் மனதிற்குள் ஒரு முடிவை எட்டியிருந்தான். கிறுத்தவஆசிரியர் கழக செயளாளரிடம் கிறிஸ்மஸ் கெட்டு கெதருக்கு எல்லா ஆசிரியர்கள், கிளர்க்குகளிடம் வசூலிப்பதுபோல எங்களிடமும் வசூல் செய்யுங்கள். ஏன் அலுவலக உதவியாளர்வரை வசூலிக்க மறந்துவிடுகிறீர்கள். இந்த முறை காவலர் வரை எங்கள் பங்கை செலுத்துகிறோம்” என்றான்.

செயளாளர் “நீங்கள் எல்லாம் குறைவான ஊதியம் வாங்குகிறீகள் என்று விட்டுவிட்டோம். மேலும் அது உங்களுக்கு லாபமான செயல்தானே, அதை ஏன் இழக்கிறீர்கள்”. என்றார் .

“அப்படியல்ல எங்களை எங்களுக்கான உரிமையில் பங்கு கொள்ளச்செய்யாமல் இருக்கவைப்பதன் மூலம் எங்களை இழிவுபடுத்தி உங்கள் மனப்போக்குக்கு எங்களை செயல்படவைக்க வழி செய்கிறீர்கள்”. சுகந்த் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே காவலர் என்னையும் சேருங்கசார்” என்றார்.

அலுவலக கிளர்க் “இன்னாடா பசங்களா பணங்கொழுப்பா? உங்க பேர் விடுபட்டது நல்லதுதானேன்னு விட்டுட்டு போகாத பேர சேக்கச்சொல்லி அடம் புடிக்கிறீங்களாமே” என்றார்.

செயளாளர் தலைமை ஆசிரியரிடம்சென்றார். தலைமை ஆசிரியர் அவர்கள் விரும்பினால் நாம் தடைசெய்யமுடியாது என்றார். தங்களுடைய பேச்சை மதிக்கவில்லை என்ற ஆதங்கம் கிளர்க்“ இந்த டஸ்பீனை சுத்தப்படுத்தி கொண்டா என்றார். பிறர் பார்வைக்கு தன்னை உண்மையான கிறுத்தவன் என காட்டிக்கொள்ள நினைக்கிறவன் இப்படி உடனடியாக பழிவாங்குகிறவனாக இருக்கிறான். சுகந்த் “அதெற்கென்ன சார் கொட்டி சுத்தப்படுத்திவிட்டால் போகிறது’ என்று எடுத்துச்சென்றான்.

கிறுஸ்மஸ் கெட்டுகெதரில், சுகந்த்துடன் காவலர்வரை முதல் பந்தியிலேயே உட்கார்ந்து இலையை கழுவிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரியாணி பொறுப்பாளர்கள் முகம் கடுப்பேறியிருந்தது. காவலர் நாம இருந்தா சர்விங்செய்ய வசதியாக இருக்கும் என்றான். சுகந்த் ஏம்பா வெளியாட்கள் யாராவது வந்து நாம சாப்பிட்டாதான் நமக்கு சங்கடம், இவனுங்க திட்டமிட்டே காலத்துக்கும் கடைநிலை ஊழியர்கள்தான் மனைவியைப்போல் பரிமாரிவிட்டு மீந்ததை சாப்பிடவேண்டும் என்று கடந்த கால கணவர் மார்களைப்போல் நினைக்கிறார்கள். அப்படி இனிமேல் இருக்கக்கூடாது. இதுவரை சர்விங் முடிச்சிட்டுதான் சாப்பிடுவோம், இனிமுதல்ல நாம சாப்பிட்டு சர்விங் பண்ணுவோம். அதுவரை பொறுப்பாளர்கள் செய்யடடும்’ என்றான்.

பிரியாணி பரிமாரப்பட்டது. காவலர் பீஸ் விழுந்ததா என்று கிளறிபார்த்தார். அடுத்து சுகந்த்துக்கு வைக்கப்பட்டது. கிளறினான். கோழிசூத் மட்டும்தான் இருந்தது. அதைப்பற்றி வருத்தம் இல்லை. முதல் பந்தியில் சாப்பிடுவது திருப்த்தியாய் இருந்தது. இந்த சுகத்தை மாணிக்கம் அண்ணன் அனுபவிக்காமலே தன் சர்வீசை முடித்துவிட்டாரே, என்று இரண்டுமாதம் கழித்து நடந்த கிறுஸ்மஸ் கெட்டுகெதரில் நினைத்துக்கொண்டான்.

ஜேடி

நாவல்

போக்கு 3

மாலா தன் கிராமத்தின் மண் சாலையும், மெயின்ரோடும் ஒன்று கூடும் இடத்தை நெருங்கினாள். எதிரில் கௌரி புளியமரத்தின் இளைப்பாறும் கல்லிளிருந்து எழுந்து வந்தாள். கௌரிதான் முதலில் மாலாவைப்பார்த்தாள். ஆனால் மாலாதான் கௌரியை நல்லா இருக்கிறியா கௌரி என்று விசாரித்தாள். மாலாவின் கணவன் சற்று முன் நடந்துகொண்டிருந்தான். கௌரியின் வளர்ந்த பிள்ளை கிராமம் நோக்கி ஓடினான். இன்னொரு குழந்தை இடுப்பில் வைத்திருந்தாள். கெளரி மாலாவை விட நல்ல கலர்தான். ஏதோ வேண்டுதலுக்காக மொட்டை போட்டிருப்பார்கள் போல குழந்தைகளுடன் கௌரிக்கும் ஒரே அளவில் மயிர் வளர்ந்திருந்தது. கௌரி காதுகளில், இரண்டு மூன்று இடம் சின்னச் சின்ன பொன்னகை போட்டிருந்தாள். குண்டு ஜிமிக்கி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

வரும் வழியில் பாலுக்காக குழந்தை அழுதிருக்கும்போல புளிய மரத்தின் நிழலில் பால் கொடுத்து எழுந்திருக்கிறாள். மார்புக்குக்கீழ் ஜாக்கட்டின் இரு கொக்கிகள் மாட்டாமல் இருந்தது. வெள்ளை ராசிப்பணங்காவின் அடி பாகம்போல தெரிந்தது. அதன் இடையில் தாலி வாழசீப்பு, மாங்கா, நாணக்குழ, கால்சவரன் சேர்ந்து சரமாக தொங்கியது. தோற்றத்தில் மங்களகரமாய் இருந்த கௌரி மாலாவைப் பார்த்ததும் முகத்தில் சோகம் படர்ந்தது. கௌரியின் இடுப்பில் இருந்த குழந்தையை மாலா வாங்கினாள். கௌரி கொக்கி போட்டுக்கொண்டாள். மாலா குழந்தையின் வாயோடு தன் வாயை வைத்து முத்தமிட்டாள். குழந்தையின் வாய் பால் வீச்சம் அடித்தது.


மாலா நீண்ட நேரம் யோசித்தவள்போல், கௌரி நல்லாயிருக்கிறியா என்றாள். அதில் ஆயிரம் கேள்விகள் இருக்கிறது என்பது இருவருக்கும் தெரியும். பதிலுக்கு சிக்குனபிறகு இருந்துதானே ஆகணும் என்றாள் கௌரி. அதிலும் ஆயிரம் பதில் இருப்பதை இருவரும் அறிந்தே இருந்தார்கள். கடந்த காலங்களின் ஏமாற்றங்கள் இருவரின் இயல்பான பேச்சை வெளிப்படுத்த தடையாக இருந்தது. அவைகளை கிளறினால் ரணங்கள் இல்லாமலே வலியை உணர்த்தும் என்று கௌரி நினைத்திருப்பாள், பேச்சை மாற்றினாள். ‘எங்கம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லையாம் அதான் பார்த்துவிடடு போகலாம்ணு வந்தேன்’ என்றவள், ‘மாலா உன்னப்பத்தியும் கேள்விப்பட்டேன். வேணாம் மாலா, எரிந்து கரியானது காத்துலதான் பறக்கும், தட்டுல விழுந்ததுதான் வயித்த நிறப்பும் பாத்து நடந்துக்க வரட்டுமா, உங்க ஊட்டுக்காறர் ரொம்பநேரம் நின்னுங்கிறாரு நீ போய்வா’ என்று கௌரி குழந்தையை வாங்கினாள்.

குழந்தையை கொடுத்தபோது அதன் கால்கள் மென்மையான ஸ்பரிசத்தை மாலாவுக்கு உணர்த்தியது. மாலாவுக்கு அந்த ஸ்பரிசம் ஞானராஜ் மகன் விக்டரைத்தான் நினைவுபடுத்தியது. அப்போதெல்லாம் சேரியில் முப்பது நாற்பது வீடுகள்தான் இருக்கும் . அதை வீடுகள் என்று சொல்ல முடியாது. கொட்டகைகள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஒரு குடிசையில் நுழைய வேண்டு மென்றால் உடலை மடித்துத்தான் உள்ளே நுழைய முடியும். ஏறக்குறைய எல்லா வீடுகளுமே அப்படித்தான் இருந்தது. இதில் ஒன்று இரண்டு தூலக்கட்டு வீடாய் இருக்கும். அப்படி தூலக்கட்டு வீடாய் இருப்பவர்கள்தான் சேரியில் பணக்காரரர் லிஸ்டில் இருப்பார் அதிலும் உபரி சொத்துகளாக எருமையோ அல்லது ஒரு ஜோடு கடா மாடுகளோ வைத்திருப்பவர்தான் பணக்காரராக கருதப்படுவர்.

அந்த லிஸ்டில்தான் கருப்பன், ஏகாளி அண்ணன் தம்பிகள். அவர்கள் இருவருக்கும் திருமணம் முடிந்திருந்தது. அண்ணனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள். தம்பிக்கு பிள்ளைகள் ஏதும் இல்லை. எல்லோரும் நல்ல உழைப்பாளிகள். கருப்பன் தலையாரியாக இருந்தாலும் கறவை எருமை மாடுகள் இரண்டு, கடா மாடு இரண்டு ஜோடு இருந்தது. பெண்கள் கறவை மாட்டுக்கு புற்கள் அறுத்துவருவது, மாடுகளை மேய்ப்பது என்று பார்த்துக்கொள்வார்கள். தம்பி கூலி ஏர் என்று ஓயாத உழைப்பில் கவனம் செலுத்தினார்கள். சேரியில் முதல் முதலாக இரண்டு ஏக்கர் நிலம் வாங்கியது கருப்பன்தான். இன்னும் நான்கு வருஷம் கழித்து மூன்று ஏக்கர் அதே இடத்தின் பக்கத்திலேயே வாங்கினார்கள். அந்நிலத்திற்கு கீழ் திசையில் புறம்போக்கு நிலம் மூன்று ஏக்கர் மடக்கினார்கள். அவர்கள் நிலங்கள் ஏரியின் பாசன வசதிக்கு தொலைவாக இருந்தாலும், இரவு பகல் காத்துக்கிடந்து ஏரித்தண்ணீரைக் கொண்டுசென்று போகம் தவறாமல் நல்ல விளைச்சலைக் கண்டார்கள். சிக்கனமும் உழைப்பும் குடும்பத்தில் நிறைய மாற்றங்களைக் கொணடுவந்தது.

எருமைமாடுகள் விற்கப்பட்டன, பசுமாடுகள் கறவைமாடுகளாக மாறின. கடா மாடுகள் காணவில்லை. செவளைக்காளை கூர்மையான கொம்புடன் கெட்டியான மூங்கிலைப்போல் இருந்தது. அதன் கழுத்தில் இரண்டு மூன்று மணிகள் சேர்ந்தார்போல கட்டியிருநதார்கள். அதன் வயிற்றிற்கும் முன்னங்கால் களுக்கும் இடையில் இரு பட்டையில் கறுப்புக் கயிறு கட்டியிருந்தார்கள். அவைகளை உடுத்திக்கொண்டு எருதுகள் வெளியில் போகும்போதும் வரும்போதும் குதிரைபூட்டிய தேர்போல இருக்கும். பொன்னியும், ஐ ஆர் ஐம்பதும் வண்டி வண்டியாய் வீட்டிற்கு வரும். அடங்குமளவுக்கு அதிகமாக ஒன்றிரண்டு மூட்டைகள் வண்டியில் அடுக்கினாலும், எந்த மேடு, உலையையும் அனாயாசமாக கடந்துவிடும். மாலையானால் இருமாடுகளுக்கும் தாம்பாளத்தில் குங்குமத் தண்ணீரோடு கற்பூரத்தை ஏற்றி திஸ்டி கழித்து, பொட்டிட்டபிறகுதான் கொட்டடியில் கட்டுவார்கள். கருப்பன் குடும்பத்தில் கௌரி மூன்றாவதாக பிறந்தாலும், அவள் வளர வளரதான் வீட்டில் செல்வம் கொழிக்கிறதென்று ஊர்முழுக்கபேச்சாய் இருந்தது. கௌரி இளமையின் பட்டத்தை தொட்டுவிட்டாள். முழுக்க முழுக்க நவீனத்தோடு பராமரிக்கும் பூந்தோட்டத்தைப் போல் இருந்தாள்.

கருப்பன் வீட்டுக்கு அடுத்த தெருவில்தான் ஞானராஜ் இருந்தார். அவருக்கு மனைவி, நான்குபிள்ளைகள் இரண்டாவதுதான் விக்டர். ஞானராஜீம் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்காக மனைவியுடன் அதகிமாக உழைக்கிறார். ஆனால் முன்னேற்றம் எட்டாக்கனியாகத்தான் இருக்கிறது. ஞானராஜின் அப்பா முன்பு தலையாரியாக இருந்தார். வெள்ளைக்காரார்களின் வழி நடத்துதலால் கிருத்தவத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர். சேரியிலேயே முதல் முதலாக தன் பிள்ளைகளை அரக்கோணம், பிறகு செங்கல்பட்டு என்று போடிங்கில் படிக்கவைத்திருக்கிறார். ஞானராஜ் உள்பட பிள்ளைகள் ஏழாவது, எட்டாவது என்றே முடித்துக்கொண்டார்கள். ஞானராஜின் மூத்த அண்ணனுக்கு தலையாரி வேலை கிட்டியிருக்கிறது. இன்னொரு அண்ணனுக்கு கூடுதலான நிலங்கள் ஒதுக்கப்பட்டது.அப்பாவழியாக ஞானராஜிக்கு ஒரு ஓட்டுவீடு கிடைத்திருக்கிறது. அந்த ஓட்டு வீட்டில் மயங்கி நிலங்களின் பாகத்தை அண்ணனுக்கே கூடுதலாக விட்டுக்கொடுத்திருக்கிறார்.

ஞானராஜ் முயல், கோழி, புறா, வளர்ப்பார். சேரிக்கு அத்திப் பூத்தார்போல ஒயர்மேன் வந்து தெரு கம்பத்தில் ஒரு குண்டு பல்புபோட்டு விடுவார். அந்த வெளிச்சம் நடு காட்டில் எதோ மரத்தில் மின் மினி பூச்சி ஒட்டியிருப்பது போல இருக்கும். ஒயர் வேலையை முடித்து அவர்பாட்டுக்கு சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு போவார். ஞானராஜ் அவசர அவசரமாக ஓடிவந்து சார் இந்தாங்க இத வீட்டுக்கு எடுத்தும்போங்க என்று ஒரு முயலையோ அல்லது ஜோடு புறாவையோ, நாட்டுக்கோழியோ, வாத்துமுட்டையோ, எதையாவது ஒன்றை கொடுத்தனுப்புவார். கிராமத்துக்கு ஏதாவது தேவை இருப்பின் தாசில்தார், ஆர் ஐ, கலைக்டர் ஆபிஸ் என்று மனு கொடுத்து திரிவார். அந்த சில அதிகாரிகளின் வீடுகளைத் தெரிந்துகொண்டு நாட்டுக்கோழி, முட்டையோடு பயணிப்பார். விஷேஷ நாட்களில், நாட்டு உயிரிணங்களை சந்தைக்கு எடுத்துச்செல்வதுபோல் எடுத்துச்சென்று பழக்கப்பட்ட நபர்களுக்கெல்லாம் கொடுப்பார்.

ஞானராஜ் தன் அப்பா காலத்தில் கிருத்தவராய் இருந்தாலும் பிஷப் சுந்தர்கிளர்கிடம் நாணஸ்த்தானம் எடுத்துக்கொண்டார். அவரோடு எடுத்துக்கொண்டவரெல்லாம் சீக்கிரம் மீண்டும் இந்து வழிபாடுகளையே செய்தனர். நண்பர்கள் அப்படி சென்றது தனக்கு செய்த துரோகம் போல் நினைத்தார். நீங்கள் போனாலும் நான் ஒருவனாக நான் ஏற்ற மதத்தை தூக்கி நிறுத்துவேன் என்று வைராக்கியமாக தேடிவந்த அரசாங்க வேலையையும் வேண்டாம் என கிராமத்திலேயே இருந்துவிட்டார். சேரியின் ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றத்துக்கு முடிந்தளவு செயலாற்றினார். அப்படி போகும்போது தன்பணத்தை போட்டு செய்வார். கிராமத்தில் வசூல் செய்வதில்லை. அதனால்தான் ஞானராஜிக்கு சேரியில் மனநிறைவான மரியாதை இருந்தது. சில குடிகாரர்கள் அவரைப்பார்த்தால் பயந்து ஒதுங்கிவிடுவார்கள்.


அப்பாவின் இந்த மரியாதையை பார்க்கும் விக்டர் நாம கருபபன் மாமாவின் குடும்ப அந்தஸ்த்தைவிட ஒண்ணும் குறைவுபட்டவர்கள் இல்லை என்று கணக்கிட்டான். ஏற்கனவே கௌரியை மனதளவில் விரும்பினாலும், இந்த அந்தஸ்த்து ஞாணம் பிறந்தபிறகே தைரியமாக தன்னுடன் படித்த நண்பனே, கௌரியின் அண்ணனனாய் இருக்கும் ரமேஷிடம் தன்விருப்பத்தை சொன்னான். ஏற்கனவே கௌரியும், விக்டரும் ஜாடைமாடையாய் பேசிக்கொள்வது ரமேஷீக்கும் தெரியும். ரமேஷீக்கு தெரிந்தது போல் வேறுயாருக்காவது தெரிந்தால் பிரச்சனையாகப்போகிறதென்று கௌரியே தன் அண்ணனிடம் சொல்லி அழுதாள். விக்டர் தன் நண்பனென்பதால், ரமேஷ் ஞானராஜிடம் பேசி தன் அப்பாவிடம் வந்து கௌரியை கேட்க்க யோசனை சொன்னான்.

கருப்பன் குடும்பத்தில் கருத்துக்கணிப்பு நடந்தேரியது. கௌரியின் அம்மா அந்தப்பையன் ரொம்ப நல்லவன்தான். சிக்கனமானவன். மனுஷங்கமேலே நல்ல மரியாதை. மிகவும் புத்திசாலியா பொழைக்கிறவன்தான் என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். உடனே கருப்பன் அவன் நல்ல பையன்தான், ஆனா அவனை நம்பி அவன் குடும்பமே இருக்குது. அந்த குடும்பத்த கவனிக்கத்தான் அவன் வருமாணம் சரியாயிருக்கும் நம்ம பொண்ணும் அங்கப்போனா கஷ்ட்டம்தான் அனுபவிக்கணும் அதனால சரிப்படாது என்று சொல்லிவிட்டார். அதன்பிறகு கௌரி வெளியில் அதிகமாக வந்ததேயில்லை.

புத்திசாலி எப்போதும் அசிங்கப்படுவதேயில்லை. விக்டர் தன் ஆசையை மிக இயல்பாக கைவிட்டுக்கொண்டே வந்தான். கௌரி தன் தகப்பனின் விருப்பப்படியே அமைந்த வாழ்விடம் போனாள். ஒருவேளை அன்று அவள் அப்பாவிடம் தன் விருப்பத்தை சொல்லியிருந்தால் இந்தக்குழந்தைகள் நம்ம விக்டர் மாமாவின் குழந்தையாக இருந்திருக்காதா? எந்த பக்கமும் வாழ்க்கை இருக்கிறதா? மாலா சிந்தனை செய்துகொண்டே சென்றாள்.


ஜேடி

நாவல்

                                                           போக்கு                  

மலரில் இதழ் 2                            சுயபோதை

ஒரு வேளை, ஐதீகத்தில் ஊறிப்போன நகரம் என்பதால் எந்த நேரத்திலும் கச்சேரி, ஜீஸஸ் மேனிலைப் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியர்களுக்கு ஆபத்து நேரலாம். அதிலிருந்து அவர்களை பாதுகாக்கவே  தலைமை ஆசிரியர்களுக்கு முதல் தளத்தில் அறை ஒதுக்கியுள்ளார்கள் போல.

மஞ்சல் நீர் கால்வாய்க்கு மேலே பல்லவர்கள் இருந்தார்கள், என்பதற்கான ஆதாரங்கள் நிறைய இருக்கின்றது. 1839திற்கு முன்னிலிருந்து அப்பகுதியின் வழி வழியாய் வருபவர்களின் வாய்மொழித் தகவலாய் இருக்கிறது. அப்பகுதி இன்னும் ஆய்வுக்குறிய பகுதியாகவே இருக்கிறது என்பதால் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். அப்பகுதியில் உள்ள நிலங்களை யாருக்கும் அதிகாரப் பூர்வமாக விற்கவோ, வாங்கவோ இன்றுவரை அங்கு தடையிருக்கிறது. இதே விதிதான் சுமார் நூற்று எழுபத்திரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பாகவும் கடை பிடித்திருக்கிறார்கள். அதனால்தான் ஜீஸஸ் பள்ளியை மஞ்சல் நீர்கால் வாய்க்கு கீழ் பக்கமாகவே நிறுவியிருக்கிறார்கள்.

கடும் முயற்சிக்குப் பிறகே இடத்தேர்வு முடிவு எடுத்திருக்கலாம். ஸ்காட் லாந்து மிஷினரிகள் முதலில் வாலாஜாபாத் வந்திருக்கிறார்கள். அதன் பிறகுதான் காஞ்சிபுரம் வந்துள்ளார்கள். வந்தவர்கள் தாங்கள் இதுவரை  அறிந்திராத தெய்வங்களை விக்கிரகங்களாக கணக்கிட்டுக் கண்டார்கள். இவைகளிலிருந்து விடுபட தங்களுடைய நம்பிக்கைக்குறிய தெய்வத்தை அறிமுகப் படுத்தவேண்டும் என்ற முனைப்புடன் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். அதை எப்படி செயல்படுத்துவது. ஆய்வு நடத்திக்கொண்டே காஞ்சிபுரத்திற்குப் பக்கத்தில், பத்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் மேற்கு பகுதியில் உள்ள முத்துவேடு என்ற கிராமம் ஒன்றை தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள். அங்கு முதலில் ஒரு மருத்துவ முகாகமைத் தொடங்கி பின்னாளில் அதை நம்பிக்கைக்குறிய சபையாக நிறுவியிருக்கிறார்கள்.

 தங்களுடைய ஆண்மீக நிறுவனத்தை காஞ்சிபுரத்தில் நிறுத்தவேண்டு மென்பது ஆங்கிலேய மிஷினரிகளின் முக்கியத் திட்டம் அதற்கான வெள்ளோட்டமாகதான் காஞ்சிபுரத்திற்கு மேற்கில் முத்துவேட்டில் ஒரு சபை. கிழக்கில் வாலாஜாபாத்தில் ஒரு சபை என்று நிறுவினார்கள். அதன் பிறகுதான் காஞ்சிபுரத்தில் நேரடியாக மதத்தின் பெயரால் கால்பதிக்க முடியாது என்று அச்சப்பட்டார்கள். பல்வேறு எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் ஒரு பள்ளியின் பெயரில் மிஷினரிகள் காஞ்சிபுரத்தில் நுழைகிறார்கள். அக்கால கட்டத்தில் இன்றய தாலுக்கா அலுவலகம் முழுவதுமே மிஷினரிகள் கயையகம் இருந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். தற்போதய கச்சேரி தபால் அலுவலகத்தில்தான் முதன் முதலில் ஏழு பிராமண பிள்ளைகளை வைத்து ஜீஸஸ் ஐஸ்கூல் தொடங்கப்பட்டது. நகர பேருந்து நிறுத்தம் அருகில் அரசாங்க அலுவலகங் களுக்குச் சரியான இடம்  இல்லாததால், ஒரு சிறியப் பள்ளிக்கு இவ்வளவு இடம் தேவையில்லை என்று காலப்போக்கில் தாலுக்கா, தாபால், காவல் நிலையம், கோர்ட் என மிஷினரிகள் வைத்திருந்த நிலத்தை, அரசு கையகப் படுத்திக்கொண்டது. கடைசியாகதான் மேற்கிற்கும், வடக்கிற்கும் இடைப் பட்ட ஒரு முலையில் ஜீஸஸ் ஐஸ்கூல்  அமைந்து விட்டது.

மிஷினரிகள் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களின் உதவியுடன் மண்டபம் கட்டினார்கள்.  அம்மண்டபத்தில் உயர்ஜாதிப் பிள்ளைகள் பயின்றார்கள். மதவாதிகளுக்குள் வெறுப்பு இருந்தாலும் வெளியில் காட்டாத நிலையில் இருந்தார்கள். மிஷினரிகள் சற்று காலூன்றி ஆசுவாசம் அடைந்தார்கள். அதன் பிறகு தாங்கள் நோக்கத்தை பள்ளியின் மண்டபத்திலேயே தொடங்கினார்கள். மானவர்களிடம் பேசி பெற்றோரை ஞாயிறு தொழுகைக்கு வரவைத்தார்கள். ஆங்கிலேயர்க் கல்வி புதிதாக சிறப்பாய் இருக்கிறது என்று பரவலாகப் பேசப்பட்டு பிள்ளைகள் அதிகமாக வரத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் உயர் சாதியின் ஒரு பெற்றோரைக்கூட மதம் மாற்ற செய்யமுடியவில்லை.

மிஷினரிகள் காஞ்சிபுரத்தின் மதவாதிகளிடம்  மிகவும் சோர்ந்துபோனார்கள். தாங்கள் வந்ததின் நோக்கம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை. அதற்கு யார் சரியான நபர்கள்,  என்று யோசித்தார்கள் அப்போதுதான் பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கியவர்கள், சாதியின் கீழ்நிலையில் உள்ளவர்களை பள்ளிக்ககுள் இழுத்தால்தான் தங்களுடைய சேவை நிறைவேறும் என்பதை உணர்ந்தார்கள். அதை செயல்படுத்தும் விதமாக குறிப்பிட்ட வருஷத்திலிருந்து தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினரின் பிள்ளைகளை பள்ளிச்சேர்க்கையில் அனுமதித்தார்கள். பள்ளியில் கீழ் ஜாதிப்பிள்ளைகள் சேர்க்கிறார்கள் என்று கேள்விப் பட்டவுடன் உயர் ஜாதிப் பெற்றோர் பள்ளியில் படிக்கும் தங்கள் பிள்ளைகளை நிறுத்தி விட்டார்கள். அவர்களே பள்ளி வளாகத்திற்கு வந்து சண்டையிட்டார்கள்.

திடிரென்று மாணவர் எண்ணிக்கை பாதியாக குறைந்தது. ஆனால் மிஷினரிகள் அதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை. எதிர்ப்பிபுகள் வந்தால்கூட நாம் எடுத்த முடிவில் உறுதியாய் இருப்பது என்று தீர்மானமாய் இருந்தார்கள். அப்போது தாழ்த்தப்பட்ட பெற்றோர் சிலர் ஞாயிறு தொழுகைக்கு வந்துகொண்டு இருந்தார்கள். உற்சாகம் அடைந்த மிஷினரிகள் எல்லா மதத்தினரையும், சாதியினரையும் தொடர்ந்து சேர்த்தார்கள். மதத்தை  தூக்கிப்பிடிப்பவர்களின் மத்தியில் எதிர்ப்பு அடிக்கடி கிளம்பினாலும், மற்ற மக்கள் கல்வி தரமாய்  இருக்கிறது என்று ஆதரவு அளித்தார்கள். மிஷினரிகள் இரண்டு குதிரைப் பூட்டிய சார்ட் வண்டியில் சுலபமாய் பயணம் செய்தார்கள். ஞாயிறு தொழுகைக்கு கூட்டம் அதிகமானதால் கல்வியும், மதத்தையும் தனித் தனியாகப் பிரித்து,  மதத்தை வேறு  இடத்திற்கு  மாற்றினார்கள்.

ஜேடி

நாவல்

மல‍ரில் -இதழ்  1                                போக்கு


அவ‍ரவ‍ர் வீட்டு வாசலுக்கு நேராக‍ நின்று சிலர் வேடிக்கைப் பார்த்தார்கள். மாலா தலை தெறிக்க ஓடினாள். தெருவில் படுத்திருந்த நாய் பயந்து ஓடியது.  நாய் படுத்திருந்த இடத்தில் தூசுகள் பறந்தன. அவ‍ள் ஓடிய வேகத்தில் ஒரு வீட்டின் கூரையில் உரசிவிட்டாள். வீட்டுக்காரிப் பார்த்தாள்.   மாலா பயந்து ஓடிவருவதற்காக பரிதாபப் பட்டாலும் தன் வீட்டு கூரை முறிந்து கொட்டியதில் உள்ளுக்குள் திட்டினாள்.  எந்தவீட்டிலும் அடைக்களம் கொடுக்க‍ பயந்தார்கள். சிலர் தடுக்க நினைத்தார்கள். பின்னாக அவள் அப்பா துரத்திவந்தான்.  அந்த‍ தெவிடியா வாழாம வரதுக்கு நீங்கதான் காரணம் என்று பழியை நம்மீது சுமத்துவான் என்பதற்காக யாரும் தடுக்க‍வில்லை.  

சண்முகம் மாலாவை எட்டிப் பிடித்தான். அவள் முந்தானை கைக்கு சிக்கியது.  மாலா யாரோ சுற்றிவிட்டது போல் கயிறு பிரிந்த‍ பம்பரமாக சுற்றி ஓடினாள். ஜாக்கட், பாவாடை மட்டுமே இருந்தது. தற்செயலாக பார்க்கும் ஆண்களின் பார்வைக்கே தன் மார்பகங்களின் ஆடைகளை சரிசெய்வாள். அப்படி சரிசெய்யாவிட்டால் எதிரில் வ‍ருபவ‍ன் அவ‍னவ‍ன் குளதெய்வங்களை  வேண்டாமல் இருக்கமாட்டான்.  யார் கரங்கள் ரத்த புஸ்டியாய் இருக்கிறதோ என்று பெறுமூச்சிதான் விடவேண்டும். ஆனால் மாலா இப்போது அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. அவ‍ள் அதிகப் படியாக கால் எவ்வளவு எட்டிப்போடமுடியுமோ அவ்வளவு எட்டிப் போட்டு ஓடினாள்.


சண்முகம், அக்கா வீட்டுக்காரரான  ஞாணராஜிக்கு மட்டுந்தான்  சற்று பயப் படுவான். ஞாணராஜ் வீட்டில் இருக்கும்போது அந்த வீட்டு பக்கம‍் போகமாட்டான்,  இதை மாலா தெரிந்து வைத்திருந்தாள். தெருவழியே நேராக ஓடி இடது பக்கமாக திரும்பியதும் ஞாணராஜ்  வீடு.  மாலாவின் நல்ல  நேரம்   ஞாணராஜ்  எருதுகளுக்கு தண்ணீர்  காட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவ‍ள் வேகத்துக்கு ஓடி வர‍ முடியாத சண்முகம் எதிரே வந்த காங்க‍னை பார்த்து ''டே... டே அவள ம‍டக்கி புடிடா, இன்னையோட கண்ட துண்டமா  வெட்டிப் போட்டுடுறேன்.  மாலா வேகமாக ஓடினாள். தெவிடியா மாப்பி ளையப் புடிக்கலனா கலியாணத்துக்கு  முன்னாடியே  சொல்லி யிருக்கனும். இப்ப வந்து  நான் வாழமாட்டேன்னா என்ன அர்த்தம். ஏன் அவுனுது சின்னதா இருக்குதா?'' என்று திட்டிக்கொண்டு துர‍த்திவந்தார்.  அதிக‍மாக‍ மூச்சிவாங்கியது.  சண்முகத்தின் பின்னாக ஓடிவந்த மாலாவின் பெரியப்பா ச‍ற்றுநின்ற நேரம்பார்த்து கையிலிருந்த கொம்பை பிடுங்கினார். மாலாவை த‍ன் சொந்த மகளாக நேசித்தவர். அவருக்கு ஒரே பையன். அதனால் மாலாதான் நாகரத்தினத்திற்கு எல்லா உதவிகளையும்  செய்துவந்தாள். பெரியப்பாவீட்டில்தான் காலை வாசல் பெருக்குவது, தண்ணீர் எடுத்து வைப்பது எல்லா வேலைகளையும் செய்வாள். சண்முகத்தின் மனை விக்கும்,    நாகரத்தினத்தின் மனைவிக்கும் எந்த சண்டையும் இருக்காது. சிறு வ‍யதிலிருந்து தன் குடும்பத்தோடு ஊடாடிக்கொண்டு இருந்ததால் மாலா வின் கலியாணத்திற்கு ஏறக்குறைய எல்லா செலவுகளையும் நாகரத்தினமே  பார்த்தார்.


ஆண்களும், பெண்களும் கூட்டமாக கூடிவிட்டார்கள். மாலா ஓடிவந்து ஞாணராஜின் முதுகுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டாள். ஞாணராஜ் தன் தோளில் இருந்த துண்டைக் கொடுத்து '' நீ வீட்டுக்குள்ள‍ போ'' என்று அனுப்பினார். மாலா ஓடிவந்து ஞாணராஜிடம் தஞ்சமடைந்தபோது தொட்டியில் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்த எருதுமாடுகள் மிரண்டன. ஞாணராஜ் மாடுகளை தைலமரத்தில் கட்டுவதற்கு இழுத்துவந்தார். ''என்னடா இது, உன் பொண்டாட்டியா இவ. ஒரு எடத்துல கட்டிக்குடுத்த பொண்ண இப்படி தொரத்திக்கினு வர. அசிங்கமாயில்ல '' என்றார்.

சண்முகம் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு "கலியாணம் பண்ணவனைவிட்டு அடிக்கடி ஆத்தா ஊட்டுக்கு ஓடியாறாளே அவள என்ன செய்யறது. அவ சரிப்பட்டு வரமாட்டா மாமா. அவள உயிரோடு வைக்கக்கூடாது. அவள அனுப்பு நீ, நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று ஆவேசமானான். அவன் சொல்வதில் ஏதோ நியாயம் தெரிய ஞாணராஜ் தன் குரலை தாழ்த்தி "ஏம்பா நான் பேசி, அவ வீட்டுக்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செய்யிறேன்  நீ போப்பா" என்றார்.

வேடிக்கை பார்க்க வந்தவர்கள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை என்பதால் அவரவர் ஏமாற்றம் கண்டு திரும்பினர்.  நடந்தோ, நடக்காமலோ இருக்கும் ஒரு விஷயத்தை ஆராய்ந்து அறியாம‍ல் யூகத்தின் அடிப்படையில் கேட்போருக்கு சுவாரசியம் குறையாமல் சொல்வது மனிதர்களின் இயல்பாய் இருக்கின்றது.


கூடிக்கூடிப் பேசிக்கொண்டார்கள். அந்தப் பொண்ணும், ரமேஷும்  காத‍லிச் சாங்க அதுதெரியாம  கலியாணம்  செஞ்சிட்டாங்க.அவளால ரமேஷ மறக்க முடியல.  எதையும் வெளியில  சொல்லவும்  முடியல. கலியாணமான ஆறுமாசம் இப்படித்தான், இரண்டு வாரத்துக்கு ஒரு முறைன்னு தாய் வீட்டுக்கு ஓடிவந்திடுவா.இதுவரைக்கும் அவ வீட்டுக் கார‍னாக்கூட படுக்கவே இல்லையாம். மாலா வீட்டுக்காரன் பார்வைக்கு எடுப்பா இருக்க மாட்டான்.ஆனா நல்ல உழைப்பாளி.முணு மாசத்துக்கு முன்னால் அவளுக்கு பேய் பிடித்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். தேடிப்போன மந்திர வாதிகளெல்லாம் அவள் உடளை உருகுலைத்து அனுப்பியதுதான் மிச்சம். ஊரில் சிலர் எப்ப‍டியிருந்த பொண்ணு இப்படி ஆன மர்ம்மென்ன‍ என்றும் சிலர் அவ‍ளுக்கு ரமேஷ் பித்து  பிடித்துவிட்டது என்றும் பேசிக் கொண்டார்கள். இதன்பிறகுதான் அவ‍சர அவசரமாய் ரமேஷுக்கு கலியாணம்  முடித்தார்கள்.   ஏறக்குறைய ரமேஷ் வீட்டாரின் காதுகளுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கும். மாப்பிள்ளையும் பொண்ணும் ஊரில் வ‍ந்தபோது தான் ரமேஷுக்கு கலியாணம் நடந்ததே தெரியும். யாருக்கும் தெரியாமலே சாமார்த்தியமா நடத்திட்டாம்பாரு. பொண்ணு  சொந்தமாயிருக்கவே கப்பு  சிப்புனு  முடிச்சிட்டாங்க"   என்று  நாய்கர் வீட்டு வ‍யல்களிலும். அம்பேத்கர் நகர் குடிநீர்  கிணறுகளிலும் ஓயாத பேச்சாய் இருந்தது.

ஞாணராஜ்  மாலாவிடம் சற்று நயமாக பேசினார். அவருக்கு ரமேஷின் சங்கதியும் தெரிந்திருந்தது. "எது  எப்படியோ, அவ‍ன்  ஒரு வாழ்வை தொடங்கிவிட்டான்.  சின்ன வயதில் இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமல்ல. ஆனா உனக்கும் ஒரு வாழ்க்கை தலையில்  விழுந்திருக்கு மறந்திடாதே. அவன் உன்னை உண்மையாய்  விரும்பியிருந்தா இவ்வளவு  அவசரமாக வேற ஒரு கலியாணம் பண்ணியிருப்பானா.  மாலா நீ யோசித்துப்பாரு, நான் சொல்றேன்னேனு அவ‍சரப்படாதே. இது ரொம்ப நாளைக்கு வாழப் போரவாழ்க்கை. நான் கட்டாயப்படுத்தவே இல்லை. உன் வாழ்க்கை நல்ல படியாய் அமைவதில் உன்னை விட யாருக்கு அதிக அக்க‍றை இருக்கப்போகிறது. மாலா நீ ஒரு வாரம் இரண்டுவாரம் கூட இங்கேயே இரு. ஆனா, இதுவே நிரந்த‍ரம் இல்ல தெரிஞ்சிக்கோ".என்று குருவி தன் குஞ்சின் வாயில் உணவை தினிப்பதுபோல் தினித்தார்.

நீண்ட நேரங்கழித்து ஞாணராஜ் வெளியே வந்தார். பரபரப்புடன் காத்திருந்த வேடிக்கையாளர்கள், அவர் முகத்தையே  நோக்கினார்கள்.  சற்று முகமலர் சியாய்  இருந்தது.  சண்முகத்திடம் "ஏம்பா இனிமே பிரச்சனை ஒண்ணியும் இல்ல.  ரெண்டுவாரம் இங்க தங்கியிருந்து. அப்புறமா அவுங்க ஊட்டுக்கார ரோடு போய் வாழ்தாம்" என்றார். மாலா, சண்முகத்தின் வீட்டில் நுழையவே இல்லை. நாகர‍த்தினத்தின் வீட்டிலேயே இருந்தாள்.......
----------------------------------------
தொடர்ந்து வரும்......