குழந்தைகள் சூழ்ந்த வானம்                              பாரதிஜிப்ரான்

                                                                                                                  

எவ்வகை குடும்பங்களாக இருந்தாலும், அதின் பெற்றோர்கள் தங்கள் சுழநலத்தை கணக்கீடு செய்தே குழந்தை வளர்ப்பு முறையை கையாள் கிறார்கள். குழந்தைகள் அவர்கள் இயல்பு அடிப்படையில், பெரும்பாலும் சுதந்தரத்தை அனுபவிக்க விடுவதில்லை. இப்படியான சூழலில்தான், குடும்பங்களில் தங்கள் சாகசங்களை காட்டமுடியாமல், சமூக வெளிகளில் நடத்திக்காட்டி விடுகிறார்கள். அப்படி நடத்திக்காட்டுகிற குழந்தைகளின் உணர்வுகளை இயல்பு மாறாமல் நண்பர் பாரதிஜிப்ரான் தனது கவிதைகளில் பதிவு செய்கின்றார். 

....அன்று பிறந்த ஈரம் காயாத          

குழந்தைக்குக் கதகதப்பூட்ட.        

என்று முடிகிற கவிதையில், தற்காலத்தில் பிறக்கும் அநேகக் குழந்தைகள் கண்ணாடிப் பெட்டியை பார்க்காமல் வருவதில்லை, எல்லோருக்கும் முடிவில் ஒரு பெட்டி இருக்கிறது என்பதின் அடையாளமா? (குறிப்பு- பெட்டி என்பது, ஒப்புமைக்காக குறிக்கப்பட்டுள்ளது.) ஏன் இப்படி? யார் காரணம்? என்ன குறைபாடு? என்றே தெரியவில்லை. பொதுவாக பதினைந்து வருஷம் முன்பெல்லாம் குழந்தைகள் நேரடியாக தாயின் அரவணைப்பில் கத கதப்புடன் தூங்கும், இப்போதெல்லாம் பிஞ்சு குழந்தைகளுக்கு உடனே அந்த பாக்கியம் கிடைப்பதில்லை. அதனால் கவிஞர் கடல், மலைகள் கடந்து, பூக்களின்  வாசத்தோடு  சூரியனை அழைக்கின்றார். 

சாரைப்பாம்பாய் 

நெளிந்து நெளிந்து நீளும்

 ஒத்தையடிப்பாதைகளில்

வகுப்பறை மீண்டு
வீடு நோக்கி ஓடும்                                                                           

குழந்தைகளின் 

மகிழ்வின் நிழல் உரசி

மணக்க மணக்க விழுகின்றன

பனம் பழங்கள்.

உலகமயமாதல், பொருளாதாரக் கொள்கை, வல்லரசு என்கிற சூப்பர் ஈரோக்களின் புழக்கங்கள் அதிகமாக இருக்கும் இச்சூழலிலும் சரியான சாலையில்லாமல் கிராமக்குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல இன்னும் பல மையில்கள் தூரம் ஒத்தையடி பாதையில்தான் நடக்கவேண்டியிருக்கிறது. தொழிற்கூடங்களில் முதலாளியின் சண்டித்தனங்களை பொறுத்துக்கொண்டு மனச்சோர்வுடன் பள்ளியிலிருந்து திரும்புகிறார்கள். வீட்டிற்கு போனாலும் அம்மா வந்து சமைக்கும் வரையிலும் வீட்டில் சாப்பிட ஒன்றுமே இருக்கப்போவதில்லை. என்று யோசித்துக் கொண்டேதான் செல்கிறார்கள் பல பள்ளிக் குழந்தை என்பதை அற்புதமாக சொல்லுகிறார். 

தங்களின் தன்நலமிக்க, குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கையுடன் வாழ்வைக் கடத்துகிறவர்கள் யாருமே, பிறர் மனம் நோகுமென்று கணிப்பதேயில்லை. இவர்கள்தான்  மாற்றுத்திறனாளிகளை, முதியோர்களை குருடு, செவிடு, முடமென்று ஏளனமான வார்த்தைகளை சட்டென வீசிவிடுகிறார்கள் அதன் வலி தெரியாமல்’ என்று ஒரு கவிதையில் ஆதங்கப்படுகிறார்.

சாளரக் கம்பிகளில்

ஊஞ்சலாடுகின்ற நீர்த்துளிகள்....      என்று தொடங்கும் கவிதையில்

இயற்கையின் அழகை மிகவும் நுண்தன்மையுடன் ரசித்து வெளிக்கொண்டு  வருகிறார். ஒரு மழை நாளில், சன்னல் கம்பிகளில் வருசையான முத்துக் களைப்போல் தொங்கும் மழைத்துளிகளை ரசிக்கிறார். எப்போதும் போலவே அன்றயபொழுது தனக்குப் பிடித்தும் பிடிக்காமலும் நகர்கிறது. எப்படி இருந்தாலும் வயிற்றுக்கான தேவையை தேடவேண்டியிருக்கிறது,  தேடலின் பலனாக சற்று ஆசுவாசமும் ஏற்படுகின்றது. ஆனால் சுற்றி நடக்கும் நாடு கடந்த மனித வதைகளை நினைத்து மனம் பதைத்து விடுகிறது.

....இளைப்பாற பாறை மீதமர்ந்த
    கடவுளுக்குப் புடட்ம் புழுத்தது......

என்று உள்ளடங்கியக் கவிதையில் கடவுள் ஒரு அப்பாவியாக, மனிதன் திறமைசாளியாக சித்தரிக்கின்றார். ஒரு கட்டத்தில் கடவுள் மனிதனுக்கு பயந்து ஓடுகின்றார். அப்படி ஓடுகின்ற கடவுள் குழந்தைகள் கூட்டத்தில் நுழைந்து நாம் தங்கும் சரியான இடம் இதுதான் என்று நிம்மதி அடைகின்றார்.  இத்தொகுப்பிலேயே இதுதான் நீண்ட கவிதை. சற்று நெருடலும் ஏற்படுத் திவிடுகின்றது.  பிறந்த குழந்தையையும், சைக்கிள் டயரில் வண்டிப் பயணம் செய்யும் குழந்தைகளையும், குழந்தைகள் என்றேக் கணக்கிடுகின்றார். நடை முறையில் இருப்பதுபோல் சரிதான். ஆனால் தற்காலத்தில் ‘பிரிக்கேஜ்’ சேர்க்கும்போதே குழந்தைகளின் மூளையில் மெல்ல மெல்ல நச்சு வார்த் தைகள் உபதேசிக்கப்படுகிறது. கிட்டத்தட்ட ஐந்து, ஆறு வயதுகளுக்குள் பிறரைபழித்தல், தனக்கானதாக தனக்காக மட்டும்பொருளை பத்திரப்படுத்தல் போன்ற பொதுநோக்கற்றத் தன்மை பெற்றோர்களுடன் சேர்ந்து சமூகமும் கட்டமைத்து போதித்து வருகிறது. டயர் ஓட்டுகிற வயதொத்த குழந்தைகளிடம் கடவுள் புகுவது என்பது கடினம்தான். ஒருவேளை தற்காலச்சூழலில் தாயின் முலைக்காம்பை தன் வயிற்றுப் பசிக்காக இன்னும் மறக்காமல் இருக்கும் குழந்தைகளிட்ம் வேண்டுமென்றால் கடவுள் நுழைந்து ஐக்கியமாகும் வாய்ப்பு இருக்கலாம்.

....சாகும் மனிதர்களை
இலவச தொலைக்காட்சியின் வழியே
பார்த்துக்கொண்டே
மெல்ல நகர்கிறது
நம்முடைய இரவும் பகலும்.  


சூரியனாய், நிலவாய் மறைந்து மறைந்து தோன்றாமல், வானத்தின் உச்சியில் இரவும், பகலும்  ஓய்வே இல்லாமல் ஒளிர்ந்துக் கொண்டிருக்கும் ஈழத்தின் ரத்த ஒழுகலை உலகமனைத்தின் கண்களும் ரசிக்கின்றதா? தங்கள் கோர முகத்தாலே அக்கொடூரத்தை காணமுடியாமல் தங்கள் முகத்தை மறைத்துக் கொள்கிறதா? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. மேலும் பல கவிதைகளில் ஈழத்தின் வேதனையை அங்கு மனிதர்கள் வாழ்வதற்காக கண்ணீரை மட்டுமே அருந்தும் நிலையை கவிஞர் உரத்தக் குரலில் பதிவு செய்கிறார்.

....மழையில்லா இரவைவிட
மின் விளக்குகள் எரியாத இரவு
அவர்கள் மகிழ்வை நீட்டிக்கச் செய்கிறது .....
.......                                                                                            
மனைவியின் பூரண உடலைக் காணாத
கணவனும்
கணவனின் பூரண உடலைக் காணாத
மனைவியும்.


எல்லாம் இருக்கும் நாட்டில், தனக்கென்று எதுவுமே இல்லாமல்  எங்கள் நாடு எங்கள் நாடு என்று ஆக்ரோஷமாக ஆதரவு குரல் கொடுக்கிறார்கள் விளிம்பு நிலை மக்கள். இதே நாட்டில் எல்லாம் நிறைவாகப் பெற்றவர்கள் அம்மக்களைச் சுற்றியே வாழ்கிறார்கள். நிறைவாக பொருள் பெற்ற மனிதர்களும், அதிகாரம் கையகப் படுத்தியுள்ளவர்களும் அடிக்கடி விளிம்பு நிலை மக்களின் ரத்ததை தங்கள் நலனுக்காக பரிசோதித்து வைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்ற கருத்தை ஆழமாக சித்தரிக்கிறது.

நண்பர் பாரதிஜிப்ரான் கவிதை உலகம், இத்தொகுப்பில் குழந்தைகளின் இருப்பை அதிகமாகப்பேசினாலும், கூடவே சமூகத்தில் நடமாடுகின்ற ஒரு சாரார் ஆதிக்கம், உலகநாடுகளில் வாழ்விழந்தோர் மேலும் தொடர்ந்து வலுவுள்ளோரால் கைவிடுதல்,  இத்தனைக் கொடூர மனித முகங்களை நினைத்து நினைத்து ரத்த அழுத்தம் ஏறி வாசகன் உடலை கெடுத்துக் கொள்ளாதபடி அங்கங்கே இயற்கையின் அற்புதமான அழகியலை அதன் நுண்கலை குன்றாமல் இச்சமூகப் பயன்பாட்டிற்கு படைத்து தந்துள்ளார்.


சில குறைபாடுகளாக நான் பார்ப்பது ஒரு பக்கத்தில மூன்றுவரி, நான்கு வரிக் கவிதைகள் பல தவிர்த்திருக்கலாம் அவைகள் இருந்துவிட்டு போகட்டும் என்கிற அளவுக்கு மற்ற கவிதைகளைப்போல சிரத்தை எடுத்து எழுதப்பட்டதாகவும் தெரியவில்லை. அட்டைப் படத்திற்கு இன்னும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி இருக்கலாம். இவைகளைத் தவிர்த்து ‘குழந்தைகள் சூழ்ந்த வானம்’ தனித்து கவனம் செலுத்தவைப்பதாகவே இருக்கிறது.


ஜேடி

 

கவிதை

போனதுபோல் திரும்பாதே தம்பி

தார் பொங்கி நிற்கும் சாலையில்
நான் வெறுங்காலோடு
செய்துவிட்டு வந்துவிடுகிறேன்
நீ போனது போல் திரும்பி விடாதே தம்பி

சற்று
இளைப்பார உட்காரும் நேரத்தில்
பாலுண்டு கொண்டே
என் முகத்தை வாசிக்கும்
உன் ஓரக்கண்களில்
எதற்காகவோ எனனைப் பிடிக்காமல்
காணாது போன
உன் தகப்பனைக் காண்கிறேன்.

அதற்காக
ஒருபோதும் சிறு கோபத்தை
உன்னிடத்தில் காட்டிய தேயில்லை.
இருந்தாலும்
அதை நினைத்து
நான் வடித்தக் கண்ணீர்
நீ உண்ட பாலோடு கலந்ததை
எப்படி, உனக்கு அற்பமாய் தோன்றாமல்
என்னால் நினைவூட்டமுடியும்
என்று தெரியவில்லை.

நீ போனது போல்
திரும்பி விடாதே தம்பி

அண்ணனின் மேல்நிலைக் கல்விக்கு
கடைசியாக என் கயிறுக்குள்
தாலி மட்டும்தான் இருந்தது
உனக்குத் தெரியாததல்ல.
பக்கத்து வீடுகளிலும், எதிர்வீடுகளிலும்
கலர் கலரான
ஆடைகளோடு செல்லும் பிள்ளைகளை
நீ வெறித்துப் பார்க்கிறாய்
எனக்கும் தெரியாமல் இல்லை.

ஐந்து வருட நம்பிக்கைக்கு பிறகு
கேஷ் கடை முதலாளி
தொடர்ந்து வா
கொஞ்சம் ஏத்தித் தருகிறேன்
என்றதை நம்பித்தான்
துணிந்து 'இருபது' வட்டிக்கு வாங்கினேன்.

நாளை
நீ பள்ளிக்குச் செல்லும்போது
மற்ற பிள்ளைகளைப் போலவே
ஷுவும், டையும் உன்னை அலங்கரிக்கும்
பக்கத்து, எதிர் வீட்டின் தலைவிகள்
அவள் பிள்ளைகளோடு
நீ கைக்கோர்க்க அனுமதிப்பாள்.
இருந்தாலும்
அவைகள் வெறும் பிரமைதான் தம்பி
ஒருவேளை
கடைசிக் காலங்களில்
என் முதுகெலும்பு உடைவதை
உன்னால் தடுக்க முடியாமல்
போனாலும் பரவாயில்லை
எனக்கான கடமையை
சரியாக நிறைவேற்றினேன்
என்ற சொல்லாடலையாவது
நான் இழந்து விடாமல் இருக்க
நீ பள்ளிக்கு போனதுபோலவே
திரும்பிவிடாதே தம்பி.


ஜேடி

கட்டுரை

த.மு.எ.க.சவும் பிரெஞ்ச் ஆய்வுஅரங்கமும் இணைந்து
நடத்திய இரண்டாம்,மூன்றாம் நாள் நிகழ்வு(12,8,11,13,811)

எழுத்தாளர் பொன்னீலன்

தன் வெண்நிற ஆடைகளைப்போலவே, கட்டை விரலை நிமிர்த்திப் பிடிக்கின்றது போல தன் கற்றை மீசையும், தலை மயிரையும் முதுமை வெண்தன்மையாய் மாற்றியிருந்தது. நாங்கள் சில நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனோடு, அதே கருத்து ஒற்றுமை கொண்ட இன்னொரு புத்தகத்தையும் வைத்துக்கொண்டு ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பீட்டுத்தன் மையில் பக்கங்களை விட்டு விட்டுப்படிப்போம் காலப்போக்கில் ஊன்றிப் படிக்கின்ற பழக்கம் வந்தது நான் தாயாரிடமும், தந்தையிடமும் கதைகளை உள்வாங்கிக்கொண்ட அனுபவமுண்டு. என் தாயார் அதிகம் படிக்கவில்லை. ஆனால் ஆங்கிலம் உள்பட நான்கு மொழிகளைக் கற்றறிந்திருதார்.

நான் முக்கியமாக என் கரிசல் மண் சார்ந்த மக்களிடதிருந்தே என் நாவல்களுக்கான களங்களை தேர்வுசெய்கிறேன். வழியாக வழியாக வருகின்ற நாட்டார் பாடல்கள்,நாட்டார் வாழ்மொழி, நாட்டார் மரபு,நாட்டார் கதைகள் இவைகளில் இரத்தமும் சதையுமான மக்களின் வரலாறுகள் புதைந்து கிடக்கின்றன. அவற்றிலிருந்து இலக்கிய நயத்துடன் வரலாறுகள் படைக்கமுடியும்.நான் அப்படியான படைப்பைத்தான் வைக்கிறேன். எந்த படைப்பையும் எழுத வேண்டும் என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டு எழுதவில்லை. மேலும் என் படைப்புகள் மக்களின் வாழ்விலிருந்து எடுக்கப்பட்டதுதான். எழுதி எழுதி துளிர்த்ததுதான் என் எழுத்துக்கள். அதை ஏன் இப்படி எழுதினேன், அப்படி எழுதினேன் என்று கேட்பதை கேலிக்குறியதாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். எழுதவருகிறவர்கள் புத்தகங்களை நிறையப்படிக்கவேண்டும். கூடவே மக்களின் வாழ்வு முறை வரலாற்றை, நேரடியான மக்களின் வாழ்வை படிக்கவேண்டும். தொன் மங்களை உடைத்துப் பார்க்கவேண்டும். இப்படித்தான் என் இயக்கம் தொடர்ந்தது இயங்கிவந் திருக்கிறது‘என்றார்.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

வரலாறு என்றால் என்ன? ஒரு எழுத்தாளனாக வரலாறு ஏன் எனக்குத்தேவைப்படுகிறது.எது வரலாறு. அறியப்பட்ட வரலாறா? அறியப்படாத வரலாறா? அறியப்பட்ட வரலாறு என்றால் எப்படி அறியப்பட்டது. அறியப்படாத வரலாறு என்றால் எப்படி அறியப்படாதது. ராஜ ராஜ சோழனுக்கென்று ஒரு வரலாறு இருந்தது அது அறியப்பட்ட வரலாறு. அறியப்பட்ட வரலாறை யார் எழுதியது. அதற்கான பின்னனி என்ன? அறியப்படாத வரலாறு கடைநிலை மக்களின் வரலாறு, அதை யாரும் எழுதாமல் விடுதலுக்கான காரணம் என்ன?

வரலாறு என்றதும் ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா,ஒரு ராணி என்று ஏன் சொல்லுகிறோம். ராஜாவுக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கும்போது ராணி வரலாறு ஏன் இல்லை. ராணி எந்த ஊர். ராஜா வரும்போது அவர் மட்டுந்தான் வந்தாரா. ஒரு சமயல்காரன் கூட இல்லையா? அவனுடைய வரலாறு ஏன் விடுபட்டுப்போனது. வரலாறு என்றதும் ஏன் கோட்டைகள் நாபகம் வருகிறது. குதிரைகள் நாபகம் வருகிறது. அவ்வரலாற்றை பார்க்க நான் ஏன் அக்பர்காலத்தை,பாபர்காலத்தை நோக்கிப்போகவேண்டும். வலாறு என்றதும் ஏன் மிகவும் நீண்டதொலைவையே மனம் கற்பனை செய்கிறது. எனக்கு அருகாமையில் வரலாறு இல்லையா? ஒண்ணாம் நுற்றாண்டு, இரண்டாம் நூற்றாண்டு,ஏழாம் நூற்றாண்டுகளில் படிப் படியாகச் சொல்வதுதான் வரலாறா?

எனக்கு அப்படியில்லை. இன்றும் ஒண்ணாம் நூற்றாண்டு, இரண்டாம் நூற்றாண்டு,ஏழாம் நூற்றாண்டு இருக்கிறது, ஆனால் எங்கு இருக்கிறது என்று தான் தெரியவிலை. வரலாற்றை ஒரு காலத்துக்கும் இன்னொரு காலத்துக்கும் செங்கல் அடுக்குவதுபோல அடுக்கத்தேவை யில்லை. வரலாறு என்பது இருந்துகொண்டே இருப்பது. ஒரு வரலாற்றை,வரலாற்று ஆசிரியர்கள் எழுதும்போது ஒருவிதமாகவும், இலக்கியவாதிகள் எழுதும்போது வேறுவித மாகவும் எழுதுவது எப்படி?

என் ஊர் ஸ்ரீரங்கம் பக்கத்தில் இருக்கிறது, அங்கு ஆறு உண்டு அங்கு ஒரு குதிரையைப் பார்த்தேன். அதைப்பார்த்போது இந்த குதிரையில் யார் அமர்ந்திருப்பார்கள், அது யாருடைய குதிரை. எங்கிருந்து வந்தவர்கள். அதற்கு உரிமையாளர் இல்லையா, இது எந்தகாலத்துக்குதிரை அந்த காலத்தின் வரலாறு என்ன? இப்படி அடுக்கடுக்காக ஆராய்வதின் மூலமாகத்தான் என்னால் வரலாற்றை படைக்க முடியும். மேலும் வரலாற்றை கற்பனையில்லாமல் இலக்கிய நயத்தோடு என்னால் படைக்கவே முடியாது. ஒரு பொருளை பல்வேறு கோணங்களில் பார்ப்பாதற்கும், ஒரு நிகழ்வை பல்வேறு யூகங்களில் உள்ளடக்கிக் கொண்டு செல்வதற்கும் கற்பனை மிகவும் அவசியம். நிகழ்காலத் திலேயே என்னுடைய வரலாறு கண்முன்னே இருந்தும் ஆது வேறு வேறு திசைகளில், வேறு வேறு நிலைகளில் தங்கிக்கிடக்கிறது. அவைகளை கண்டுபிடித்து வெளிக்கொண்டுவருவதுதான் இலவாதிகளின் வரலாற்று ஆசிரியர்களின் பணியாய் இருக்கிறது‘ என்றார்.


கண்மணி குனசேகரன்

என்னால வெறுமனே சும்மா இதப்படிச்சிட்டு,அதப்படிச்சிட்டு எழுதிவிடமுடியாது. எதையும் கண்ணாலப் பார்த்தாதான் நமக்கு வேலைக்கு ஆகும். எழுதமுடியும். என்னுடைய இயல்பே வாழ்க்கையில நடக்கிற விஷயங்களை, பார்க்கிற செயல்களை போகிறப்போக்கில் முன்னப்பாதி, பின்னப்பாதி தள்ளிட்டு நட்டுவிடுற கரும்பைப் போலதான் என் படைப்பபுகளை படைக்கிறேன். என் கிராமத்தில் ஒவ்வொருவரிடத்திலும் கொட்டிக்கிடக்கின்றது எழுதித்தீராக் ஆயிரம் கதைகள். அவைகளையே நான் படைப்புகளாக்குகின்றேன்.

நான் அஞ்சலை நாவலை ஆக்கம் செய்வதற்கு எந்த வரலாற்று ஆவணங்களையோ புத்தகங்களையோ அதிகமாக தேடி அலையவில்லை. அஞ்சலைக்கு ஒரு ஏரியும் சுற்றி விளை நிலங்களும், ஒரு சிறிய கிராம், அதில் வாழும் மக்களும் வேண்டியிருந்தது. அதற்காக ஏரியின் படம், ஒரு சிறு கிராமம்,அதில் வாழ்கிற மக்கள் என்று சார்ட்டில் நானாக வரைந்து‘ சுவற்றில் ஒட்டிவிடுவேன். அதன் பிறகு நாவல் எழுதத்தொடங்குவேன்.அப்போது எனக்கு இன்னின்ன பாத்திரங்கள் அமைப்பதிலும், அதிலிருந்து ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் பின்னணியை விவரித்து கொண்டுசெல்வதிலும் எனக்கு எந்த சிக்கலும் வந்ததில்லை. நாவலை முடித்தபின் வேறு ஒரு நபரிடத்தில் காட்டினால் ஒருவேளை, அவர் இந்த இடத்தில் இப்படி இடிக்கிறதே என்றால்,எந்த காலத்தில் நடக்கிறது என்று தெரியவில்லையே முக்கியமாக அது வரவேண்டும் என்று சொன்னால்,ஒத்துவராத இடத்தை கட்செய்து தூக்கிவிட்டு, செர்க்க வேண்டிய இடத்தில் ஒன்றை கோர்த்துவிட்டுப்போவேன்‘. என்பதாக தன் படைப்பைக்குறித்து உரையாற்றினார்.

சு.வெங்கடேசன்

வரலாற்று நாவல் என்பது புனைவுகள் இல்லாமல் எழுதப்படமுடியாது என்பதுதான் என் நிலைபாடு.வரலாற்றுப் புனைவு என்பது வரலாற்றின் எழுச்சிகளுக்கு உட்பட்டது. எழுதப்பட்ட வரலாறு ராஜ ராஜன் தஞ்சை பெரிய கோயிலைக் கட்டினான் என்பது, கடைசியாக செங்கமலம் பச்சைபுடவை கட்டிச்சென்றாள் என்பது எழுதப்படாத வரலாறு இப்படித்தான் தமிழகத்தின் வரலாறுகள் இதுவரை இருக்கின்றன. எழுதப்படாத வரலாறு வாய்மொழியாக, புலக்கதைகள் மூலமாக, தலைமுறை தலைமுறையாக இருந்துவருகின்றது. இவைகள் சாமான்ய மக்களிடமே அதிகமாக புழக்கத்தில் இருக்கின்றது.எழுதப்பட்ட வரலாற்றையும், மக்களை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுப்போன எழுதப்படாத வரலாற்றையும் இனைத்து புதிய வரலாறுகள் எழுதும்போது உண்மையான வரலாறுகளை வெளிப்படுத்தமுடியும். என்று நினைக்கிறேன்.என் நாவல்களில் இருதளங்களையும் இனைத்துத்தான் வரலாற்றை கட்டமைக்கிறேன்.‘ என்பதாக உரையாற்றினார்.


தோழர் சோலை சுந்தரபெருமாள் உட்பட பேசியப்படைப்பாளர் யாவரும் தங்களுடைய படைப்புகளில் இலக்கிநயத்தோடு வரலாற்றை எப்படி இனைத்து படைப்பது என்பதை தங்கள் தங்கள் அறிவுத்திறமையால் கட்டமைத்துக்காட்டினார்கள். குறிப்பாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ஏன்... ஏன்...என்று பல கேள்விகளை எழுப்பி, அந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடை தேடிச்செல்கிற கூடுதல் பணியை வாசகனுக்கோ அல்லது படைப்பாளிக்கோ அல்லது யாருக்கும், தேவையானதாகவே வைத்தார்கள். தனக்கே உறிய பாணியில் ஒரு உலகலாவிய பார்வையாகவும் இருந்தது. இலக்கியத்திற்கு உள்ளடங்கிய எல்லா படைப்புகளையுமே, நேர்த்தியான நுணுக்கங்களைக் கொண்டு ருசியுள்ள, சாப்பிடும் பொருளாகக்கொடுத்தார். நல்ல படைப்பாளன் தரும் சாப்பாடு யாருக்குமே அஜீரணக்கோளாறை ஏற்படுத்தாது.சாப்பிட்டபிறகு ஒருவேளை வயிறு கலக்கிறதென்றால் ஏற்கனவே ஆகாதது எதோ வயிற்றில் தங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் பல்வேறு தகவல்களின் அடிப்படையில் இலக்கியத்தை படைத்து மனிதனிடம் கொடுத்தால்,சிலருக்கு பசியாற்றுகிறது, சிலருக்கு உப்பே இல்லை, சிலருக்கு பிடிக்கவேயில்லை,ஒரு காகிதப்பூ போல(பசியாற்றாது,மனதுக்கு பிடிக்கும். ஆனால் பயன்பாடு என்று பார்த்தால்) இலக்கியம் இப்படி இருக்கவேண்டுமா? எல்லோருக்கும் பிடிக்கவேண்டும் என்று சோல்லுவது முட்டாள்தனம். மறைமுகமாகவோ வெளியரங்க மாகவோ எல்லாருடைய உணர்வுகளிலும் ஒரு நிறைவை கலக்கச்செய்வதாய் இருக்கவேண்டாமா?(எருமையினதோ,பசுவினதோ)பால்போல்‘


நானறிந்த வரையில்,முகம் சுழிக்கிற அளவுக்கு யாரும் பாலை பழிப்பதில்லை(பால் ஒருமணிநேரம் தாங்குமா இலக்கியத்தை எப்படி அதனோடு ஒப்பிடமுடியும் என்று கேள்வி எழும்புகிறது. ஆனால் அவரவர் நாக்கில் தங்கிய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, தன் ருசியை தகவமைத்துக்கொண்டு. எல்லாருக்கும் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லுகிற வல்லமை பாலுக்கு உண்டல்லவா)அதனால் இலக்கியம் இப்படி இருக்கவேண்டுமா? எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ஆனந்தவிகடனில் எழுத்தாளர்களுக்கு இருக்கவேண்டிய தகுதிகள் ‘கலாச்சாரம், வரலாறு, மதம், தத்துவம், அறிவியல், அரசியல், நுண்கலை, சினிமா, மொழி, சமகாலப்போக்குகள்‘ என்று பைபிளில் வருகின்ற பத்துக்கட்டளைப்போல ஒரு பத்து சாரம்சத்தை முன்மொழிகின்றார்.ஒருவேளை இதன் அடிப்படையில் படைக்கிறபோது இலக்கியத்தின் நிலை என்ன? மேலே கண்மணி குணசேகரன் சொல்வதுபோல் அடியத்தறித்து முனையைத்தறித்து போகிற போக்கில் படைப்பை நட்டுச்சென்றால் அதனுடைய நிலை என்ன? இரண்டுமே கிடைக்க முடியாத அற்புத இலக்கியம் என்றால், எல்லாம் படித்து அறிவுஜீவிகளாய் இருந்தாலும் ஒரேமேடையில் ஆரோக்கியமான விவாதமாக நகராமல், ஒருவரின் ஒருவர் மனதை தாக்கும்படியாக பேசுகின்ற நோக்கத்திறகான வழி ஏன் ஏற்படுகிறது? நானறிந்த வரையில் மேலேக்குறிப்பிட்ட பத்து சாரம்சத்துடன் ‘உண்மையாய்யிருத்தல்,நேசித்தல்,அரவனைத்தல்‘ ஆகிய இம்மூன்றும் பிரதானமாக ஒரு எழுத்தாளனுக்கு வேண்டும்.இச்சாரம்சத்தை போற்றும் விதமாக ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இதயத்தில் ஈரத்தன்மை வேண்டும் என்று எழுத்தாளர் பொன்னீலன் பேசினார். மூன்றாம் நாளில் கருத்தரங்கில் பங்கேற்ற எழுத்தாளர்கள் ஜாகீர் ராஜா காமுத்துரை,மார்க் இன்னும் சில எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளில் சமூகசீர்கேடுகளை எவ்வாறு கட்டமைத்தோம்,அதற்காக நாங்கள் அனுபவிக்கும சங்கடங்கள் என்ன? எங்கள் குடும்பம் எவ்வாறு அவதூறுக்கு ஆலாகிறது என்பதைஎல்லாம் ஆராயப்பட்டது. பிரெஞ்ச் ஆய்வுக்கூடத்தில் இயங்கும் கண்ணன் மிகவும் நேர்த்தியா கட்டமைத்து நடத்தினார். தோழர் தமிழ்ச்செல்வன் கூட்டு நன்றிக்குப்பிறகு பயனுள்ளக்கூட்டம் நிறைவுற்றது.

ஜேடி

கவிதை

எஜமானர்கள்

நீண்டநாக்குகளில்
உமிழ் நீரை
ஒழுகவிடும் நாய்கள்
எதற்காகவும்
பணம் வீசும்
எஜமானர்களின்
அழுக்கு படிந்து நாறும்
பாதங்களை
நக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது

புணர்தளில்
மூர்க்கத்தை காட்டும் நாய்களைப்போல்
தன் எஜமானர்கள்
சிந்திவிடுகின்ற
துணுக்குகளை பொறுக்கிக்கொள்ள
முண்டியடித்துக்கொள்கிறார்கள்
தன்மானத்தைத் துறந்தவர்கள்

மாதம்
முக்கால் இலட்சம்
வாங்கும் கணவன்,மனைவிகூட
எஜமானர்கள் போடும்
கேவலம் ஒருவேளை
வயிற்றை நிறப்பும்
இலவச சோற்றுக்காக
அவர்கள் வழிக்கு வரமறுக்கும
அன்றாடங்காச்சிகளின்
குரல் வலையை நெறிக்க
பொய்சாட்சி சொல்கிறார்கள்

எஜமானர்கள்
வேறு யாருமல்ல
நேற்றுவரை
இவர் எடுத்தமுடிவுகளுக்கெள்ளாம்
மறுப்பு தெரிவித்தும்,எதிர்த்தும், ஆதரித்தும்
பேசியவர்களிலிருந்து வந்தவர்கள்தான்
இன்று
கூரிய ஆயுதங்களாய்
முளைத்த பற்களில் உதிரும்
வார்த்தைகளை
எல்லைக்கடந்து நிர்ணிக்கிறார்கள்
இப்போது எதற்கும்,எவரிடமும்
சிறிதேனும் மறுப்புக்கூடயில்லை
பலமாக கைமட்டுமேத்தட்டுகிறார்கள்

மண்ணில் எழும்பி
மனிதனில் கலந்து
அமானுஷ்யமாய் உழலும் வாசத்தை
துற்வாடை என்று புறந்தள்ளி
எஜமானர்களுக்கு
ஏற்ற வாசத்தை
அவர்கள் அறையில் நிறப்பி வைக்கிறார்கள்
எஜமானர்களுக்கேற்ற வாசத்தை
நிறப்பிவைக்கிறவர்களை
எஜமானர்கள் சிறிதும் யோசிக்கவிடுகிறதேயில்லை
தன் பெறுமை,புகழ் நிலைக்க
எப்போதும் நீதியையும்,உண்மையையும்
கொல்லுதலை எல்லாவெளியிலும்
நிறைந்திருக்கும் நியாயமான
உண்மைபோல்
உற்சாகமாகவே நிரந்தரமாக
கட்டமைகத்துவைக்கிறார்கள்

எஜமானர்கள்
எதையும் செயலாக்கம் செய்வதற்கு
வெறுமனே
வார்த்தைகளை உதிர்த்துவிட்டு நிற்கிறார்கள்
அவர்களுக்குச் சொந்தமானது
ஒன்றையும் இழந்துவிடுவதேயில்லை
இழப்பு இல்லையே தவிற
தங்களுக்குக் குவிவதை
தடைசெய்ததேயில்லை
எஜமானர்கள்
யுகங்களைக் கடந்து
நிற்க முயற்சிக்கிறார்கள்
நீண்ட காலம்
நீதியை நிலைநிறுத்த
மறுத்துக்கொண்டே.

ஜேடி

கட்டுரை

பாண்டிச்சேரி பிரஞ்ச் ஆய்வு அரங்கம் மற்றும் த.மு.எ.க.சங்கம் இணைந்து நடத்திய வரலாறும் இலக்கியமும் கருத்தரங்க கூட்டம் (10,8,11) முதல் நாள்


தமிழக வரலாறும் இலக்கியமும்

பேரா. கே.என். பனிக்கர் சுந்தராமசாமியின் ‘புளியமரத்தின் கதை‘ சிவசங்கரன் பிள்ளையின்‘ ‘தோட்டியின் மகன்‘ ‘ஏணிப்படிகள்‘ இவைகளில் எல்லாம் சாதாரண மக்களின் வாழ்வியல் வரலாறு இருக்கிறது. உண்மையான வரலாறும்,இலக்கியமும் சமூக மாற்றத்திற்கான வழியாக இருக்கிறது.(இடைவேளையில் சாப்பிடும்போது ஒரு தோழர் சில பேராசிரியர்கள் பேசியஉரை சிறப்பாக இருந்தது என்று குறிப்பிட்டார்.உடனே தோழர் தமிழ்செல்வன் ‘ஏப்பா எல்லாத்தையும் விட பனிக்கர் பேசினதுதாம்பா சிறப்பு, உமக்கு ஆங்கிலம் தெரியல என்று நகைச்சுவையாகச் சொன்னார். அது எனக்கும்மானது என்று நகைத்துக்கொண்டேன். பனிக்கர் உரையை முழுமையாக குறிப்பு எடுக்கமுடியவில்லை.)

பேரா.அருணன் வரலாறிலிருந்துதான் தத்துவம் பிறக்கிறது. கடந்தகால வரலாறும்,தத்துவமும் ஒன்றை ஒன்றுசார்ந்து இருக்கின்றது.ஆரம்ப காலகட்டங்களில் வரலாறு வாய்மொழியாகத்தான் இருந்தது. பிறகு விசாரித்து அறிந்ததிலிருந்து வரலாறு தொடங்குகிறது. வரலாறு அறிவு சார்ந்து இயங்குகிறது. இலக்கியம் அறிவு,உணர்வுசார்ந்து இயங்குகிறது. ‘சாண்டில்யன்‘ நாவல் தொடங்கிபார்த்தாலும் அதில் மக்களுக்கான உண்மையான வரலாறு இல்லை. வரலாறு என்பது குறிப்பிட்ட காலத்தின் மக்களின் வாழ்முறையில் நேர்மையான சாரத்தை சொல்லவேண்டும்.சரித்திர நாவல்கள் சமிபத்தில்தான் ஓரளவு உண்மைத்தன்மையுடன் உறுவாகிவருகிறது.ஆகையால் தற்போது இலககியத்தோடு கூடிய வரலாற்று பங்கை நாவல்கள் செய்துவருகிறது‘என்றார்.


பேரா.கே.இராஜன். சங்க இலக்கியம் தொல்லியல்

தொல்லியலில் கிடைக்கின்ற பொருள்களையும் சங்க இலக்கியங்களையும் வைத்துக்கொண்டு தமிழகத்தின் முழுமையான வரலாற்றை சொல்லிவிடமுடியாது. இந்தியளவில் காலங்காலமாய் நிறுவியிருக்கும் வரலாறுகள் அதிக அளவில் குறைபாடுள்ள வரலாறுகள்தான்.தமிழகத்தில் மூவாயிரம் ஊர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இவை இருந்ததற்கான வரலாற்றுக் குறிப்புகள் சரியாகக் கிடைக்கவில்லை. உயரமான நடுகல்கள் கண்டுபிடித்துள்ளோம், அதன்மூலம் மனிதன் குழுவாக வாழ்ந்திருக்கிறான் என்ற முடிவுக்கு வரமுடிகிறது. பதுக்கைகள் கிடைத்திருக்கின்றன அவைகளை ஒரு தலைவனுக்குறிய படுகையாகருதுகிறோம். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட நெற்கதிர்கள் கண்டுபிடித்துள்ளோம். தமிழகத்தின் கிடைத்துள்ள சிலகுறியீட்டு ஓடுகள், பொருட்கள் இலங்கைப்பகுதியிலும் கிடைத்துள்ளது. எப்படியான பொருள் கிடைத்தாலும் பழமையான மக்களின் வாழ்வுமுறையின் சில கூறுகளை கானமுடிகிறது, ஆனால் அக்கால மனிதர்களின் உணர்வுகளை அறியமுடியவேயில்லை. அதற்கான எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

பேரா.சுப்புராயுலு சோழர் கால வரலாறும் இலக்கியமும்

பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அரசர்கள்,சமயம் சாராதவர்களாய் இருந்தார்கள். தற்போது ஒரு சார்புடைய மதங்கள் ஓங்கியுள்ளதுபோல் அக்காலத்தில் இருந்ததில்லை. தமிழகத்தில் சமணம்தான் முதல் சமயமாக தோன்றி வளர்ந்தது. சங்ககாலத்தில் ஒரு மதம் பெருவாரியாக நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் இருந்ததில்லை. சமணர்தான் தமிழர்களுக்கு முதல் முதல் எழுத்தறிவு கொடுத்தவர்கள்‘ என்றார்.

பேரா. வேலாயுதம் பாண்டியர்கால வரலாறும் இலக்கியமும்

கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல்தான் பாண்டியர்கால ஆட்சி தொடங்கியது முதல் முதலாக பாண்டியர்களின் வரலாற்றை ‘நீலகண்டன்‘ வெளியிட்டார். பாண்டிய,சேர,சோழநாட்டின் முழுமையான உண்மையான வரலாறு இன்னும் வரவில்லை. அரசனை மையப்படுத் துவதுதான் வரலாறு என்று எழுதப்பட்டது, சமூகத்தில் நம்பப்பட்டது. சுதந்திரமான மக்களின் வரலாற்றை சொல்லப்படவில்லை. எழுத்தாளர்கள் சாதாரன மனிதர்களின் வாழ்வை எழுதுவதின் மூலம் உண்மையான வரலாறுகள் உறுவாகும்.

வா,கீதா இந்திய வரலாற்றியலில் வட்டாரங்களும் அவற்றில் இலக்கியங்களும்.

தமிழகத்தில் சு. வெங்கடேசனின் காவல்கோட்டம், தெலுங்கு பேசும் மக்கள் பிழைப்புத் தேடி தமிழகத்தில் வந்து தங்களை நிறுவிக்கொண்டதைச் சொல்லுகிறது. அது கூறுகிற தொடற்சியான தரவுகளில் இருந்து தமிழகத்தின் வரலாற்றை அறியமுடிகிறது. இதுவரை யாரும் சொல்லாதக் கருத்தை பல்வேறு தகவல்கள்மூலம் சொல்லியிருப்பது சிறப்புக்குறியது. தற்போதயநிலையில் உயர் சாதிக்கும் தலித்துகளுக்கும் நடக்கின்ற தீண்டாமையை பிரச்சனையை ஒடுக்கப்படும் நிலையை காவல்கோட்டம் சொல்லாமல் விட்டிருப்பது கேள்விக்குறியதாகத்தான் இருக்கிறது.


ஜோ.டி குருஸின் ‘கொற்கை‘ மீனவர்களின் வாழ்நிலையை மிகவும் சிறப்பாகச்செய்கிறது. இரு ஜாதிகளின் உயர்வு தாழவுகளையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. வணிகத்தில் ஒரு சாராரின் வாழ்நிலை உச்சம், ஒரு சாராரின் சரிவுகளை சொல்லுகிறது. இப்படியான ஆண்கள் எழுதும் நாவல்கள் வரலாற்றின் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்தாலும் பெண்களுக்கான வாழ்வியல் வரலாற்றை சொல்லவில்லை.பெண்களே தன்னிச்சையாக தங்கள் நடைமுறை வாழ்வை நடத்திச்செல்லுகிற விதமாக வரலாற்றை அமைக்க அச்சப்படுகிறார்கள். ஒரு சராசரி பெண் ஒரு சராசரி ஆணைப்போல் நேரடியாக சமூகத்தில் இறங்கி செயல்பட முடியவில்லை. இப்படியான சூழலில் எதைப்பிடிப்பது. சமமான வரலாற்றை எப்படி கட்டமைக்க முடியும். பாமா தலித் என்பதால் தலித் என்ற நிலையிலேயே பார்கிறோம் அவர்கள் படைப்புகளில் கல்விக் குறித்து நிறையஇருக்கிறது‘என்றார்.

10,8,11 அன்று நடந்த கூட்டத்தில் மேற்குறிப்பிட்ட அத்துனை ஆளுமையாளர்களில் முழுமையான பேச்சை நான் இங்கே தந்துவிடவில்லை. எனக்கு ஈர்ப்புடையதாக இருந்தவைகளை மட்டும் நான் பிடித்துக்கொண்டேன். அவைகளைத்தான் தந்துள்ளேன். பாண்டிச்சேரி பிரஞ்ச் ஆய்வு அரங்கம் மற்றும் த.மு.எ.க.சங்கம் இப்படி ஒரு சிறப்பான கூட்டத்தை நடத்தியது சிறப்பு, த.மு.எ.க.ச வால் மட்டுமே எந்த பாகுபாடுமின்றி இப்படியானக்கூட்டம் நடத்தமுடியும் என்று நினைக்கிறேன்.(ஆனால் அங்கேயும் ஒரு சார்புநிலை இல்லாமல் இல்லை) மேலும் எனக்குள் எழுந்த கேள்விகள். மேற்பேசிய பேராசிரியர் உட்பட மிகவும் பிரபளமாய் இருக்கிற நாவல்களைப் பற்றியேயும் அதிலிருந்தே வரலாறுகளை கட்டமைக்கிறார்கள். நாவல்களோ தொல்லியல் பொருள்களோ கிடைக்காத தமிழகத்தின் வரலாறு என்ன? ஒரு சில மாவட்டங்களிலிருந்து வருகிற தகவல்கள்தான் ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் வரலாறா? வா.கீதாவின் உரையில் அனேகமாக இரண்டு நாவல்கள் குறித்தே பேசினார்கள். ஒர், இரு மாவட்டத்தின் வரலாற்றுத் தகவல்கள் எப்படி முழுமையான தமிழக வரலாறு என்று ஏற்கமுடியும். ஒருவேளை வா.கீதா உள்நோக்கத்தோடு பேசியிருந்தால் மீண்டும் தவறான வராலாறு அமைய வழிவகுக்காதா? என்ற கேள்வியோடு வெளியேறினேன். ஆனால் மிகவும் சிறப்பான புரிதல்களை கூட்டம் ஏற்படுத்தியது.


12.8.11 கருத்தரங்கம் பின் எழுதுகிறேன்.

ஜேடி

கவிதை

வெறும் பூஜ்ஜியம்

பாசிப்படர்ந்த
குட்டையில் உலவுகிறது
மூன்று வாத்துக்கள்

மழை,வெயில்,பகல்,இருள்
எல்லாம் வந்துபோகின்றது
இவற்றில் எதையுமே
அவைகள் விஷேசமாக எண்ணியதேயில்லை

எங்கு இருக்கிறோம்
எதற்காக வாழ்கிறோம்
வெறும் நடமாட்டம்தான் வாழ்வா
ஒரு கணம் கூட யோசிக்கவேயில்லை

வயிற்றுப் பசிக்காக
குட்டை வளர்க்கும்
பாசிகளைச் சப்பிக்கொள்கிறது
அதனால் அதற்கான வயிறு
நிறைவதேயில்லை
நாளுக்கு நாள்
எலும்பை மூடிய சதைப்பற்று
சுறுக்கம் அடைகிறது
விஷேசமான இறக்கை இருந்தாலும்
சற்று தூரமேனும் பறக்குமளவுக்கு
திறமையைக் கொடுக்காத
கடவுளைச் சாடவும் தெரியவில்லை
இருந்தாலும் குட்டையில்
நீந்துவதை நிறுத்தவில்லை

திபுதிபுவென
தூசிப் பறக்க ஓடிவந்த
எருமைகள் குட்டையில் முழ்கின
தங்கமீன்கள்,காந்தி நோட்டுகள்
லேடனின் வார்ப்புக்கூட்டாளி
இவைகளை
வாயின் இடுக்குகளில் வைத்து
தின்றுக்கொண்டு எழுந்தபோது
எருமைகளின் கொழு கொழுத்த
உருவம் பிரமாண்டமாய் இருந்தது

சதிகாரக் குட்டை
இதுநாள் வரை
பார்வைக்கு பசுமையான
பாசியை ஈந்தளித்ததே என்று
மிரட்சியுடன் பார்த்தபோதுதான்
மிகவும் சுலபமாக
அதன் மூன்று கழுத்தையும்
ஒரே கையில் அடக்கிச்சென்றான் ஒருவன்

மூன்று வாத்துகளின்
ஆறு கண்களும்
வானத்தையே தீர்க்கமாய் பார்த்தது
எப்போதுமே எங்களுக்கு
வானமும் தரையும்
வெறும் பூஜ்ஜியம்தான்.

ஜேடி

சினிமா

காப்பி அடிக்கத்தெரியாத தெய்வத்திருமகள்


காஞ்சிபுரம் 'தரை'யரங்கம் அமைப்பைத் தொடங்கி ஒண்ணரை ஆண்டுகள் கடக்கும் தருவாயில் தொடர்ந்து வாரம் தோரும் ஞாயிறு அன்று ஒரு உலகத்திரைப் படம் திரையிடுகிறோம் இதுவரை ஏறக்குறைய எண்பது படங்கள் திரையிடப்பட்டது. ஒண்ணரை வருடத்தில் எண்பது ஞாயிறா என்று அதிர்ந்துவிட வேண்டாம். அரசு விஷேச விடுமுறை நாட்களில் (வீடுகளின் வேலைகளை கவனிக்காது திட்டுவாங்கிக்கொண்டுதான்.) ஒன்றிரண்டு படங்கள் சேர்த்துதான் இந்தக் கணக்கு.

அப்படி பார்த்தப் படங்களில் ஏறக்குறைய ஐம்பது விழுக்காடு உலக சினிமாவிலிருந்து அப்படியே தமிழில் கையாளப்படுகிறது. அதில் ஒரு சிலப்படங்கள் காட்சிக்கு காட்சி எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் (பாடல்கள், சண்டைகள் தவிர்த்து) அப்படியே பயன்படுத்துகிறார்கள். சிலப்படங்கள் கலை நேர்த்தியான காட்சிகளை மட்டும் உருவிக்கொள்கிறார்கள்.சிலப் படங்கள் அழகிய மூலக்கதையை உருவி தனக்குத்தெரிந்த சந்திரமுகியின் விகாரமான வேசத்தைப் போட்டுவிடுகிறார்கள்.

I am sam

முதல் காட்சியிலேயே இனிமையான பின்னனியுடன் தொடங்குகிறது. ஒரு சிறிய டப்பாவில் பல பிராண்ட் மாத்திரைக்ள் ஒழுங்கற்றுக் கிடக்கிறது. அதை மிகவும் சரியாக அடுக்குகின்ற, டேபிலில் சிந்திக்கிடக்கும் தண்ணீரைத் துடைக்கின்ற கைகள் குலோசப்பில் தெரிகிறது, இந்த ஒரு காட்சிதான் படத்தின் மொத்தக் கதைக்கும் முடிவுக்கும் ஆணிவேர். தன் முதளாலியோ, நிர்வாகமோ கட்டளையிடாமல் இப்படிப்பட்ட ஒரு செயலை தெளிவான மனநிலையில் இருக்கிறவன் மனமுவந்து செய்வது கடினம். அப்படிப் பட்டசெயலை செய்கிற ஒருவன் எப்படி இச்சமூக வாழ்வியலுக்கு பொருத்தமற்றவனாக இருக்கமுடியும் என்ற கேள்வியை முதளிலேயே எழுப்பி, படத்தின் ஊடாக தொடர்ந்துவந்து, எதிர்வாதமே எழாதவண்ணம் படத்தை நிறைவுசெய்கின்றார்.

மனநலம் குன்றியவன் உடல் மொழி, செயல், ஆய்வுப்பூர்வமாக எப்படியிருக்கவேண்டும் என்பதை, இயக்குநர் மிகவும் தீர்க்கமாக முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். சாமாக வருகின்ற நாயகன் நேர்த்தியான ஒரு மாற்றுதிறனாளியாக வாழ்ந்திருக்கின்றார். தன் வாலிப பருவத்தை கடக்கின்ற போது எந்த மனிதனுக்கும் ஏதோ ஒரு நிலையில் அவனவனுக்கான துணை ஒன்று அமைந்துவிடுகிறது. அதன்பிறகு இருவருக்குமான ஏற்றமும், இறக்கமும், இருப்பதும், இல்லாமல்போவதும் நடந்தேறிவிடுகிறது. சாமுக்கு அப்படி கிடைத்த மனைவி முதல் குழந்தையை மருத்துவமனையில் பிரசவிக்கிறாள். ஒரு திறமையான மாற்றுத்திறனாளி, தான் அச்சமயத்தில் செய்யும் வேலையில் மட்டுமே முழுகவனம் செலுத்துவான். அப்படிததான் சாம் தன் வேலையில் முழ்கி இருந்தான். அவர் நண்பர்கள் நினைவுப் படுத்துகிறார்கள். உடனே கடையின் மேலாடையைக்கூட கழட்டாமல் ஓடுகிறான். நர்ஸ் என்ன சாம் இவ்வளவு பொறுபில்லாமல் தாமதமாக வருகிறாய் என்று திட்டுவாள். உடனே சாம் ‘am sarry' என்று வருந்துவார். சாம் மனைவியை அதிர்வுடன் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். அவள் வேதனையோடு கத்தி குழந்தையை பிரசவிக்கும்போது, அவள் சத்தத்தோடு கூடவே சேர்ந்தார்போல சாமும் கத்துவார். பிறர் துக்கப்படும்போது அழுவதும், சிரிக்கும் போது சிரிப்பதும், ஒரு குழந்தையின் தன்மையாகும் அதை சரியாக செய்திருக்கிறாகள். ரத்தப் பிசு பிசுப்பு மறையாதக் குழந்தையை சாம் பார்கும்போது அவர் வாய் தழுதழுத்துக் குழையும் காட்சிகள் அற்புதம்.

மருத்துவமனைவில் இருந்து சாமும் மனைவியும் வீட்டுக்கு கிளம்புவார்கள். குழந்தையை சாம் வைத்திருப்பார். கூடவே வரும் மனைவி பஸ் வருவதைப்பார்த்து சற்று முன் சென்று நிறுத்தச்சொல்வாள். சாம் சற்று வேகமாகச்சென்று பஸை நிறுத்துவார். சாம் மனைவி அவரை விட்டு ஓடி மனித மந்தையில் மறைந்துவிடுவாள். அவள் திடிரென்று தன்னைவிட்டு ஓடுகிறதை சாம் பார்பார். பஸ் கிளம்பிவிடும். சில நிமிடத்திற்குள் என்ன நடந்ததென்று விளங்காமல் நிராதரவாக நின்று ‘ரெபெக்காள் பஸ் இஸ் கோயிங்‘ என்று கத்தும்போது சாமின் அப்பாவித்தனமான நடிப்பு அபாரம். இப்படியான மனிதர்களுடன் தான் பூமீ நிற்காமல் சுத்துகிறதென்று, கேமராவை சுற்று வட்டத்தில் அலையவிடுவார்கள்.

குழந்தையை வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து விடுவார். இரவில் குழந்தை அழுதுகொண்டேயிருக்கும். சத்தத்தைக்கேட்டு பக்கத்துவீட்டு அன்னாள் உதவிக்கு வருவாள். குழந்தை பசியால் அழுகிறது. சாம் குழந்தை பசியால் அழுகிறது இதுகூட தெரியாமல் குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பாய், குழந்தைக்கு இரண்டு மணிக்கு ஒருதரம் பால் கொடுக்கவேண்டும் என்று அன்னாள் சோல்லும்போது, குழந்தையின் வேதனையை உணர்வுப்பூர்வமாக புரிந்துகொள்வார். அன்னாவிடமும், குழந்தையைத்தொட்டும் ஐயம் சாரி, என்று வருந்தி மண்ணிப்பு கோறுவார்.(சொல்லுவதை செய்யுமாம் கிளிப்பிள்ளை. இந்த சாதாரணத்தை தெய்வத்திருமகள் குழுவினர் யோசிக்கவேயில்லை.) குழந்தை தூங்குகிறதைப் பார்த்ததும் சாம் பேச்சை மெதுவாகபேசுகிறார். பார்க்கவரும் நண்பர்களை குழந்தை தூங்குகிறது மெதுவாக பேசுங்கள் என்று பணிக்கின்றார்.

தன் மகள் லூசி இப்போது வளர்ந்துவிடுவாள். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு தனக்குத்தெரிந்த பதிலை சாம் சொல்லுவதும். ஒரு கட்டத்தில், லூசி அப்பா நீ மற்ற அப்பாக்களைப் போல் இல்லை. நீங்கள் வித்தியாசமாய் இருக்றீர்கள் என்று சொல்லும்போது, ‘சாம் சற்று குற்ற உணர்வில் i am sarry. என்று சொல்லுவார். உடனே குழந்தை பரவாயில்லைப்பா என்று சமாளித்து சாமின் கையைத்தொட்டு ஆறுதல்படுத்தும் இப்படியான கலந்துரையாடும் காட்சிகள் படத்தின் உச்சங்கள். பள்ளியில் சேர்த்து சமூகத்துடன் கலக்கும்போதுதான் பிரச்சனை தொடங்குகிறது. தன் வயதொத்த பிள்ளைகளாலும், சமூகத்தாலும் சாம் மனநலமில்லாதவர் என்று அறியப் படுகிறார். சாமால் குழந்தையை சரியாக வளர்க்கமுடியாது என்று சாமிடமிருந்து குழந்தையை போலீஸ் பிரிக்கிறது, அதற்கு மேல் சாம் யதார்த்மாகவே நீதிமன்றம் தேடிப்போகின்ற வாய்ப்பு அமைகிறது.

(தெய்வத்திருமகளின் தந்தை தெருவில் போகிற வருகிறவர்களை எல்லாம் ‘அநேகமாக பிச்சை எடுக்கிறவர்கள் நிலமை போல்‘ பார்பது எரிச்சளைத்தான் கிளப்புகிறது. ‘ஒரு வேளை ஐயம் சாம் பார்க்காதவற்களுக்கு இரக்கம் ஏற்படும்‘. தான் மட்டுமல்லாது தன் சந்ததியும் சுகபோகவாழ்வை அனுபவிக்க சமச்சீரை எதிர்க்கின்றவர், பத்து தனியார் மெட்ரிக் பள்ளிகளை நடத்துகிற பண முதளியின் மகள், இப்படியான தொண்ணூறு விழுக்காடு மாற்றுத் திறனாளியை, காதலித்தாள், ஓடி அவள் இஷ்டமாக வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டாள். பெரிய மனது பண்ணி கிருஷ்ணாவோடு வாழ தன்மகளை விட்டுவிட்டார். சரி அப்படியே முட்டாள் தனமாக நம்பிவிடலாம். ஆனால் பிளாஷ்பேக்கில் நல்லவர் போல் நடித்து ஒரு அப்பாவியை அழைத்துச்சென்று திக்குத்தெரியாத இடத்தில் இறக்கிவிட்டு போகிற மனநிலை கொண்டவர். ஆரம்பத்தில் வெறுமனே வாழவிட்டார் எண்பதெல்லாம் நம்புவதற்கில்லை. அதன் பின்னனியாக சொல்லும் விஷயமே கதையில் வளிய ஒட்டவைத்தது இருப்பதை காட்டிக்கொடுக்கிறது.)

வக்கிலாக வருகின்ற ரீட்டாவும் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருப்பார். முதலில் வெறுப்பை காட்டுவதுபோல் இருந்தாலும் பிறகு இலவசமாக ஆஜராக ஒப்புக்கொள்கிறார். அதன் பிறகு கோர்ட்டின் விவாதங்கள். ஒரு மாற்றுத்திறனாளியின், (சமூகத்தால் கண்டுகொள்ளப்படாத) பக்கங்களை பிரித்துப்போடுகிறது. ரீட்டா ‘சாம் கடந்த ஏழு வருடங்களாக குழந்தையை உண்மையிலேயே மிகவும் பொறுப்பாக கவனித்துவந்தார். குறைபாடு இருக்கலாம், ஆனால் கவுன்சிலிங்மூலம் சரிசெய்துவிடலாம்‘ என்று வாதிடுவார். ஆனால் எதிர்வாதி ‘இவரே ஒரு குழந்தைத்தனமானவர் இவரால் நிச்சயம் குந்தையை பாதுகாக்கவோ அதற்கு நல்ல எதிர்காலத்தை உறுவாக்கித்தரவோ முடியாது‘ என்று வாதிடுவார். ஆரம்த்தில் சாம் சற்று தெளிவான பதில் சொல்வார்.பிறகு எதிரி வக்கில் அவரை வேண்டுமென்றே குழப்பும் விதமாக கேள்விகளை வேகப்படுத்துவார். சாம் அந்த நேரத்தில் உறிய பதிலை எடுக்க முடியாமல் அழுது தினறும் காட்சியைப்பார்க்கும்போது நம்மையறியாமல் வேதனை பீரிட்டு எழுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன்னை முழுமையானவராக நிறுபிக்க முடியாமல் போகிறது. இறுதி தீர்ப்பு வரும்வரை காவல் துறை கண்கானிப்பில் குழந்தைக்கு கல்வியும், பாதுகாப்பும் தரவேண்டும் என்று கோர்ட் உத்தரவிடுகிறது.

குழந்தையும், சாமும் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். போலீஸ் இருவரையும் வளுக்கட்டாயமாகப் பிரிப்பார்கள். வக்கில் ரீட்டா ஒன்றும் செய்யமுடியாதபடி பார்த்துஅழுவாள். போலீஸ் சாமிடமிருந்து, லூசியை கூட்டிச்செல்வார்கள். அடுத்தக்காட்சி ரீட்டாவின் வீட்டில் அவர் குழந்தை தனியாக படுத்திருப்பதைக் காட்டுவார். ரீட்டா மிகுந்த குற்ற உணர்வோடு மெதுவாக குழந்தையின் பக்கத்தில் படுத்து தலையில் முத்தமிடுவாள். இக்காட்சிதான் இச்சமூகத்திற்கான சாட்டையடி. ‘எப்போதும் பாசப்பிணைப்பில் உடனுக்குடன் அதன் தேவையை நிறைவேற்றி சந்தோசமாய் வைத்திருக்கும் சாமை மனநோயாளி என்று அவரிடமிருந்து குழந்தையை பிரிக்கிறது, ரீட்டாவால் அவர் குழந்தையை ஒருநாளும் அதன் சாதாரண உணர்வை அறிந்து முழுமையாக அன்புசெலுத்த முடியவில்லை. வேலை வேலை என்று ஓடுவதால் அதற்கான வாய்ப்பும் அமையவில்லை. ஆனால் அவள் எல்லா விதத்திலும் பர்பெக்ட் எனும்படியாக காட்சி அமைந்திருக்கும்.

கோர்ட் உத்தரவுப்படி குழந்தை பாதுகாப்பில் இருந்தாலும். சாம் அடிக்கடி லூசியை தேடிவருவதும், லூசி இரவில் அப்பாவை தேடிவருவதும் பாசப்பிணைப்பின் போராட்டங்கள். இவர்கள் அன்பில் உருகிப்போன பாதுகாவளரே போலீஸ் கண்கானிப்பையும் மீறி இரவில் தூங்கும்போது. குழந்தை தூக்கிச்சென்று சாமிடம் கொடுப்பாள். அக்காட்சி மனதை கனக்கச்செய்கிறது. இதையே கோர்ட்டின் இறுதி தீர்ப்பாக சூசகமாக வைத்துவிடுகறார்கள். அதனால்தான் கோர்ட் இறுதி தீர்ப்பின் காட்சியை வைக்கவில்லை. பசுமை நிறைந்த வாலிபால் மைதானத்தில் குழந்தைகளுக்கு சாம் பயிற்சி தருவார். பார்வையாளர்களுக்கு மத்தியில் லூசி ஒரு வெற்றிகோல் போடுகிறாள். சந்தோஷத்தில் குழந்தையை தோளில் தூக்கிக்கொண்டு வாழ்க்கையின் வட்ட சுற்றளவில் பாதியை வெற்றியுடன் கடந்து விட்டார்கள் என்பதை காட்டும்விதமாக கேமராவை மிகஉயரத்தில் வைத்து வாலிபால் கிரவுண்டின் வட்டத்தை காட்டுவார்கள். சாம் குழந்தைகளுடன் வட்டத்தில் பாதியில் கடந்து ஓடிவரும்போது படம் நிறைவுறுகிறது.


I am sam ற்கும் தெய்வத்திருமகளுக்கும் சம்மந்தமே இல்லை. அது தமிழ் படமாய் இருப்பதனால்,

முரண்

மாற்றுத்திறனாளி ஒரு திறமையில் குறைவுள்ளவராய் இருந்தால், மற்றொரு திறமை கூடுதளாக இருக்கும். இதில் விக்ரமின் கதாப்பாத்திரத்தை நிர்மாணிப்பதில் தெளிவில்லாமல் இறங்கியிருக்கிறார்கள். விக்ரமனின் பாத்திரம் தொத்தித் தொத்தி பேசுகிறவரா? அப்படி இருந்தால் அப்பாத்திரம் சற்று சுறு சுறுப்பாய் இருந்திருக்கும். மூளைவளற்சி குறைவுள்ளவரா? அதாவது குழந்தைத் தன்மையா? சாதாரணமாக ஒரு குழந்தையின் இயல்பு இரு குழந்தைகள் விளையாடுகிறது. அதில் ஒன்றின் கையிலிருந்து ஏதாவது ஒரு பொருளை பிடுங்கினால் இன்னொன்று சடாரென்று அதன் கையை பிடித்து கடித்துவிடுகிறது இல்லை அடித்துவிடுகிறது. ஆக அதற்கு இழப்பு வரும்போது கோபம் பீரிட்டு வருகிறது. அந்த குழந்தையின் தன்மைக்காகவாவது விக்ரமின் பாத்திரம் அமைத்திருக்கலாம். மிகவும் பயந்த சுபாவம் என்று பாத்திரம் அமைக்கப்பட்டதா? அப்படியானால் சம்மந்தமில்லாத இடத்தில் குருவிக்குஞ்சை பூனை கடிக்க முற்படும்போது பூனையை மிரட்டி குருவிக்குஞ்சை காப்பாற்றி உயரமான மரத்தில் ஏறி அதன்கூட்டில் வைப்பதற்கு பயந்த சுபாவப்பாத்திரத்தால் எப்படிமுடிந்தது.

வாகனங்களே செல்லாத நேரத்தில் ரெட் சிக்னல் விழுந்தபோதும் கிரீன் சிக்னலுக்காக நிற்கிற அளவுக்கு போக்குவரத்து விதிகள் தெரிகிறபோது, திருடுகிறவனே தனக்கான பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு மீதியை வைப்பதுகூட தெரியவில்லையா? போலீஸ் ஸ்டேஷனின் போலீஸ்காரர், போய் வக்கீலை பார் என்று சொல்லும்போது எதுவுமே தெரியாமல் தவிப்பது மிகவும் முரணானது.

சமூகத்தில் எல்லா விதத்திலும் புறந்தள்ளுகிற மாற்றுத்திறனாளி பொருளாதாரத்திலும் குறைவுள்ளவர்.ஆக சற்று உடல் எடை குறைவான ஆளை தேர்வு செய்திருக்கவேண்டும். ஒருவேளை பணக்கார வீட்டு மாற்றுத் திறனாளியாய் இருந்திருநதால் விக்கிரம் மாதிரி திடகாத்திறமாய் இருப்பவர் பொருத்தமாய் இருப்பார். எந்தக்கோர்ட் வாதப் பிரிதிவாதத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல், அதிலும் ஒரு ஏழையைக் குற்றவாளிக்கூண்டில் பேசவோ, சைகைசெய்யவோ அனுமதிக்கிறது. அதன் உணர்வுகளில் கிறங்கி ஏழைக்கு சாதகமாய் எங்கே தீர்ப்பு சொல்லப்படுகிறது.

ஒற்றுமை

“மூலக்கதை. I am sam மில் நாயகனுக்கு நான்கு நண்பர்கள். உருவ ஒற்றுமையுடன். அதில் ஒருவன் தடித்த கண்ணாடி போட்டிருப்பான். ஒருவன் நெடுமரமாய் இருப்பான், தெய்வத்திருமகளிலும் அப்படியே. குழந்தைக்கு ஷு வாங்கும்போது பணம்தருவது. பலூன் பறக்கவிட்டுச்செல்வது (பலூனில் இரண்டிற்கும் எண்ணிக்கையில் வித்தியாசம் உண்டு). குழந்தையுடன் கேள்வி பதில் உரையாடல். முக்கியமாக இரண்டிலும் பெண்கள் குழந்தைகள். பிரவசத்திலே ஆரம்பித்து ஒரே வயதில் கதைமுடிகிறது. கோர்ட் காட்சிகள் கிளைமாக்ஸ். விக்ரமுக்கு உதவுகிறது பெண் லாயர்.“ என்று எதிலும் வித்தியாசம் இல்லை.

வேற்றுமை

விக்ரம் ஜோடி இறந்துவிடுகிறாள். அதில் ஓடிவிடுகிறாள். ஒட்டவைத்த காதல் பின்னனி. தமிழ் படமாய் இருப்பதால் மாற்றுத்திறனாளியை ஒன்றுக்கும் உதவாத ஜடமாய் நிர்மாணித்து, குழந்தை காலம் முழுக்க பழிசொல்லுக்கு ஆளாகும்படி இரவல் வாழ்வு வாழ சுலபமாய் பாதுகாவளரிடம் ஒப்படைத்து விடுவது.

விக்ரம் நடிப்பு சிறப்பானது. சற்று அதிகமாகவே உழைத்திருக்கிறார். இப்படத்திற்காக நிறைய மாற்றுத்திறனாளியை சந்தித்தேன் என்கிறார். I am sam நாயகன் கைத்தட்டல், இரண்டு முழங்கைகள் மேலே தூக்கி நடப்பது போன்ற நுனுக்கங்களையும் பார்க்காமல் இருந்திருக்கமாட்டார். இருந்தாலும் ஐயம் சாம் நாயகனின் ஒரு சிரிப்பை ஈடுசெய்யவில்லை. அனுஷ்கா. நாசர் அவர்கள் பங்கை திருப்தியாக நிறைவேற்றி யிருக்கிறார்கள். இசை சில இடங்களில் கேட்கும் படியாக இருக்கிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக சேர்ந்து செய்த சூது அறியாமல் குழந்தை இயல்பான நடிப்பை வெளிக்காட்டியதை பாராட்டலாம். அதற்கு தெரியுமா இது காப்பி அடிக்கப்பட்டவை, அடிக்கப்படாதவை என்று மிகவும் யதார்த்தமாக தன் நடிப்பை வெளிப்டுத்தியிருக்கிறது.

ஜேடி