கவிதை

                        இயல்பான முரண்

நான் பார்க்கிறேன்

பறப்பதில் தேறியப் பறவை

தன்னிலிருந்து உதிரும் சிறகை

கண்டுகொள்வதேயில்லை

நீயே சொல் 

இத்தனை நாள் அச்சிறகு

பயனற்றதாகவா 

அப்பறவையின் சதையில் தறித்திருந்தது

ஒரே அறையில் இருப்பதால்

எவ்வளவு அன்யோன்யமாக

பார் என்கிறாய்

உண்மையில்

அவர்கள் நாளொன்றுக்கு

நான்கு வார்த்தைகள்தான்

பேசிக்கொள்வார்கள்

பல நாட்கள்

அவ்வார்த்தைகள்கூட

கிட்டுவதில்லை என்கிறேன்

அதில் சிறிதும் உண்மையில்லை என

என் முகத்தை பார்க்க மறுக்கிறாய்

உன் இரண்டடி கூந்தலில்

இரண்டு மடிப்பாய் வைக்க

நான்கு முழப்பூவுக்கு

என் பேனாவால் தினமும்

முதலீட்ட முடியவில்லை

என்பதுதான் உண்மை

இருந்தாலும் 

ஒரு நகைச்சுவைக்காகத்தான் சொன்னேன்

நீ தினமும்

தலையில் வைத்த பூவால்

உன் மயிர்களில் வாசம் கூடுகிறது

உன் நாசியும் வாசத்தையேதான்

இதுவரை அதிகமாக நுகர்ந்திருக்கிறது

நீதான், 

ஒரு மேலைநாட்டு பெலிக்கன் பறவை

மார்பில் குத்திக் குத்தி

தன் சதைகளையே குஞ்சுகளுக்கு

உணவாக ஊட்டும்,

அதைவிட மேலாக

உனக்கு செய்வேன் என்றாய்

ஆனால் இவ்வளவு அவசரமாக

திருவிழாக்களின் அமைதியைபோல்

ஏன் நம் சினேகிதம் கானாமல் போனது

பறப்பதில் தேறியப் பறவை

தன்னிலிருந்து உதிரும் சிறகை

கண்டுகொள்வதேயில்லை

ஜேடி