விமர்சனம்,

வெள்ளையானை 4                        ஜெயமோகன்

//பேயுருவங்கள் போன்ற மனிதர்கள். கல்லறை திறந்து கிளம்பி வருபவர்கள் போல பாதி மட்கிய உடல்கள்// தற்சமயம் இந்த வார்த்தைகளை புகழ்ச்சி வார்த்தைகளாகக்கூட எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் நான் வேண்டுமென்றே உழைப்பாளி மக்களின் சார்பாக நின்று மோசமான வார்த்தைகளாகத் தேடித்தருவதாகக்கூடத் தோன்றும். ஒன்றிரண்டு இடங்களில் குழந்தைகளைக் குறிப்பிடும்போது மட்டும் ஆசிரியரின் பெருந்தன்மையால் இலக்கியத்தன்மை வெளிப்படும். மற்றபடி கடைநிலை மக்களை மேற்குறிப்பிட்டபடிதான் பெரும்பகுதி நாவல் பேசுகிறது.

அக்கால மதராஸப்பட்டினத்தைச் சுற்றி புற நகர் இடங்களின் கோரைப்பாய் தயாரிப்புக்காக விதைக்காமல் அறுக்கும் பயிர்களாக கோரைகள் ஏரிகளில் பரந்துகிடந்ததும், அறுப்பதும்  உள்ளூர் தொழில்வளாகம்போல் ஏரிகளே இருந்ததும் உணரமுடிகிறது.

ஏய்டன் ஏரிப்பகுதிகளைப் பார்க்கும்படியும், அதில் குடியிருக்கும் மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காகவும் காத்தவராயனை உடன் அழைத்துச்செல்கிறார். ஏய்டன், காத்தவராயன் ஒரு பக்கமும். குப்பத்தின் ஒருசில மனிதர்கள் எதிரிலும் நிற்கிறார்கள்.  ஏய்டன்  ‘நான் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவர்களிடம் பதில்கேட்டுச்சொல்‘ என்று பணிக்கிறார். ஆரம்பத்தில் காத்தவராயன் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளை மொழிபெயர்த்துச் சொல்வார். தடாலென்று காத்தவராயன் வாயை முடக்கிவிட்டு ஆசிரியர் உதவியுடன் ஏய்டன், குப்பத்தின் மக்களின் மொழி தெரிந்தவர்போல் நேரடியாக பேசத்தொடங்கிவிடுகிறார். காத்தவராயன் வாயை முடக்கி ஏய்டன் சாயலாக ஆசிரியர் பேசவேண்டிய காரணம் என்ன? 

நாவலில் வருகின்ற இரண்டு நபர்களின் தன்மைக்குறித்து பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. நாவல் வெளியில் அவர்கள் செயல் எப்படியிருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் இயல்பைக்குறித்து ஆசிரியர் வைக்கிற ஆய்வு சரியானதா? உள்நோக்கம் இல்லையா? அறம் என்பது, இருப்பவன் இல்லாதவன் காசுக்கு ஏற்றபடி கூத்தாடுவதா? நீங்கள்தான் சொல்லவேண்டும்.

//காத்தவராயனைப் போன்றவர்கள் நடைமுறைவாதிகள். அன்றாட யதார்த்தத்திற்கு அப்பால் பார்வையை விரித்துக்கொள்ளாதவர்கள்// என்று ஏய்டன் சொல்லுவதுபோல் வருகிறது. ஆசிரியரின் கட்டுக்கோப்பை மீறி தன்னைக் கட்டமைத்துக்கொள்ளும் நாவலின் பாத்திரமான ஏய்டன் நேரடியாக பேசுகிற பல இடங்களில் காத்தவராயன் அறிவுத்திறமையை மெச்சி பேசி இருக்கிறார். அவர் மீது மரியாதை இருந்ததால்தான் தன் அரண்மனையில் தனக்குச் சமமான இருக்கையில் அமரச்செய்து பேசிய நிகழ்வுகளும் நடந்தேறியிருக்கிறது. மேலும் காத்தவராயன் ஏய்டனுடனான பேச்சில் //பிரிட்டீஷ்  ஆட்சி என்பதே அதிகாரிகளும், பண்ணை உரிமையாளர்களும், குத்தகைதாரர்களும் சேர்ந்து அடிக்கும் ஒரு மாபெரும் கூட்டுக்கொள்ளை மட்டுந்தானே// 

//1. இந்திய முதலாளிகள் எந்தக்கொடுமைக்கும் அஞ்சாதவர்கள்.

 2. அமெரிக்கர்கள் கெட்டபேருக்கு பயப்படுவார்கள். ஆகவே நேரடியாக

    கொடுமைகளைச் செய்ய இவர்கள் துணியமாட்டார்கள்.

  3. இந்தியாவின் உயர் சாதியினதைவிட மிகமிக மேலான மனசாட்சியும், பண்பாடும் கொண்டவர்கள் இந்த வெள்ளையர்கள்//  என்று காத்தவராயன் ஒரு பரந்துபட்ட (நாடுகள் அளவில்) விஷயத்தை ஏய்டனுடன் பல இடங்களில் பேசியிருக்கிற நிலையில், காத்தவராயனை நடைமுறைவாதி யதார்த்தத்துக்கு அப்பால் பார்வையை விரித்துக்கொள்ளாதவர் என்பது யாருடைய குரலாக இருக்கும்.

ஒருவேளை காத்தவராயன் உள்ளூர்காரர்களைத் தாழ்வாகவும், வெளியூர்காரரை உயர்த்தி பேசியிருக்கலாம். அப்படி அவர் யோசித்ததற்கான காரணம் எதன்மூலம் வந்தது.

ஜெயமோகன் என்கிற ஆளுமையின் சமீபத்திய பல தொகுப்புகளை வாசித்து நண்பர்களுடன் பேசியிருக்கிறோம். ஆனால், இந்த நாவலை ஏதாவது நிர்பந்தத்தின் அடிப்படையில் எழுதினாரா தெரியவில்லை. நாவல் அங்கங்கே மேலும் நகரமுடியாமல் நிற்கிறது. அங்கு நாவலுக்கு ஒரு அபத்தமான  வாக்கியம் தேவைப்படுகிறது. அந்த இணைப்பு வாக்கியத்தைக் கொடுத்ததும்  நாவல் வேகத்துடன் தொடர்கிறது. குறிப்பாக “தொப்பியை எடுத்து தலையை நீவிக்கொண்டான்“, “ஏய்டன் பெரு மூச்சுவிட்டான், பெரு மூச்சுடன் எழுந்தான்“ என்கிற வாக்கியம் மட்டும் நாவல் முழுக்க ஏறக்குறைய இருபது இடங்களில் வருகிறது, இவைகளே நாவலை தொடர்ந்து நகர்த்த துணையிருக்கும் இணைப்புச்சொல்லாக இருக்கிறது.….

அடுத்த பதிவோடு முடியும்

குறிப்பு- விமலாதித்த மாமல்லன் இப்பதிவைக் குறிப்பிட்டதற்கு நன்றி. நாவலில் இருந்து வெளியேச்சென்றால் அவரேக்கூடக் குட்டுவார் என்ற புரிதலும் இருக்கிறது. ஆனால், பெரும்பாலானவர்கள் ஏதோ ஒரு நியாயமற்ற காரணத்திற்காக இவ்வழியைப்  பின்பற்றுவதில்லை.

உண்மையிலேயே எனக்கு  ஜெயமோகனும் பிடித்தமான எழுத்தாளர்

டேனியல் 

.

விமர்சனம்,

வெள்ளையானை      ஜெயமோகன்  3

“நீ வைணவன் என்று சோன்னாய், ஆனால் காத்தவராயன் என்றால் சைவப்பெயர் இல்லையா?“ ஏய்டன் இந்தியாவிற்கு வந்து அதன் சூழல்களை இன்னும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாத நிலையில். இந்தியாவின் மத பேதங்களை அதன் பிரிவுகளை அவ்வளவு நுணுக்கமாக ஏய்டன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை. இந்நிலையில் காத்தவராயன் மீது சந்தர்ப்பவாதி என்ற பிம்பத்தை நிறுவ ஆசிரியரின் குரல் லேசாக சேந்திருக்கிறது என்பதை நினைக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை.

இந்திய பிரிட்டீஸ் அரசாங்கம் அடிமையாக வாய்த்த மக்களின் ரத்தத்தைக்குடிக்கிறது என்கிற விஷயத்தை ஏய்டன், மிக்கின்ஸீடம் ஆலோசிப்பார். அதற்கு மிக்கின்ஸ் “பறையர்களை எல்லாரும்தான் கொல்கிறார்கள்.“ என்று மிக லேசாக பிரச்சனையை பொதுப்படையாக்கிப் பேசுவான். அப்போதைய ஆங்கில ஆட்சியாளர்களின் வர்க்கத்தில் இந்திய ஒட்டுமொத்த மக்கள்மீதும் (சில வகையில் எற்றத்தாழ்வுகள் இருந்தாலும்) ‘இவர்கள் கறுப்பினத்தவர்கள்‘ என்கிறப் பொதுப்படையான கருத்தும், அவர்களைத் தங்கள் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதே பிரதானம் என்ற சூழல் இருந்திருக்கிறது. அக்காலகட்டங்களில் மிக்கின்ஸ் இந்திய உயர் சாதியினருக்கும், செல்வந்தர்களுக்கும் பயந்து குறிப்பிட்ட விஷயத்தை பொதுப்படையாக்கிச்சொல்ல வேண்டிய அவசியம் கிடையாது.  ஆனால் ஆசிரியர்தான் இந்திய உயர்சாதி, செல்வந்தர்கள், பறையர் மீதான தலையீட்டை மறைத்து அது மேலோட்டமான வியஷயம்போல பொதுப்படையாக கட்டமைக்கிறார்.

அடிமைப்பட்டவர்கள் பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி கண்டுவிட்டால் ''சொந்த சகோதரர்களையும், தாய்த் தந்தையர்களையும் துறந்து விடுகிறார்கள். அவர்களிடம் வறட்டு ஆணவம் தலைத்தூக்கிவிடுகிறது.“ என்கிற தர்கத்தை வைத்துச்செல்கிறார். அதில் ஓரளவு உண்மை இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், ‘எந்த இனக் குழுவிலிருந்து பெற்றோர்கள், அதிகமாக வெளியேத் துரத்தப்படுகிறார்கள். தன் சொந்த சகோதரனுக்கு சிறிதளவில் செலவுசெய்தப் பணத்தைக்கூட வட்டிக்கடன்போல கணக்குபோட்டு திருப்பிக்கொடுப்பது, அல்லது கேட்பது, எந்த சமூகத்தில் தற்போதும் இருக்கிறது‘ என்கிற புள்ளி விவரங்களை ஆராய்ந்தால் எல்லா மனிதனிடமும் இந்த மட்டமான புத்தி இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிவிடும். இதில் பறையர்களிடம் மட்டுமே இக்குணம் சிறப்பம்சம் பெற்றிருக்கிறது என்பதுபோல கட்டமைப்பு ஆசிரியரின் புரிதல்.

பொதுவாக ஜெயமோகன் சாருக்கு அடித்தட்டு மக்களின் பிம்பங்களை நுணுக்கமாக, ரசனைத்தன்மையுடன் உள்வாங்குதல் கைக்கூடி வருவதில்லை. நாவலில் வருகின்ற அடிமைப்பட்ட சிறு பிள்ளைகளை வர்ணிக்கும்போது  ‘நிர்வாணம், அழுக்கு, புண், கறுப்பு, நாற்றம்‘ இப்படியான பிம்பங்களைத்தான் தொடர்ந்து வைக்கிறார். இந்த பிம்பத்தை, சாதாரண, மனிதனை நேசிக்கத்தெரியாத  மேட்டுக்குடி மனிதன்கூட இயல்பாக சொல்லிவிடுவான். அதைத்தாண்டி படைப்பாளியாக அந்தப்பிள்ளைகளின் மூக்கு எந்த விதத்தில் ஒழுகிக்கொண்டு இருக்கிறது. ஒழுகிய மூக்கை இடக்கையாளும், வலக்கையாளும் தேத்துத்தேய்த்து கன்னத்தில் ஏடு கட்டிக்கிடக்கும் கோணத்தின் நிலை என்ன? தலைமயிர்கள் சுருட்டையா? சேறு, சகதியில் விளையாடிய கால்களின் முழங்கால்வரை சேற்றின் வெடிப்பு இருந்ததா‘ போன்ற சாதாரண அவதானிப்புக்கூட கிடையாது.

ஆசிரியர்தான் பாத்திரத்தைப் படைக்கிறவன். எல்லாவற்றுக்குள்ளும் அவன் ஆளுமை இருக்கவேண்டும். ஆனால், அவனவனுக்குள், (பாத்திரங்கள்) அதற்குள் சென்று, அவனவனாக, அவைகளாகவே வெளியே வரவேண்டும் என்பது ஆசிரியருக்குத் தெரியாததல்ல. ஆனால், ஜெயமோகன் சார் இந்நாவலில் கணக்கற்ற இடங்களில் மிக வெளிப்படையாக தானே பாத்திரமாகவும், ஆசிரியராகவும் மாறிமாறி வருகிறார். ஏய்டன் வாசகம் “பிரமாண்டமான வெடிமருந்து மாலையுடன் வா“ நன்றாக கவனிக்கவேண்டும் இது நிச்யமாக ஏய்டனின் மூளையில் உதித்த வாசகமாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் cபெருமந்தூர் நிகழ்வுக்கு முன் உலகின் எந்த மூலைபோராளிக்கும் மாலைபோட்டு அழிவை ஏற்படுத்துகிற உத்தி தெரிந்திருக்கவில்லை.

ஏய்டன் பஞ்சத்தை நேரில் கண்டு ஆய்வுசெய்ய செங்கல்பட்டு போகிறார். உள்ளூர் தாசில்தாரை பார்க்கவேண்டும் என்கிறார்.  “தாசில்தார் நீண்ட நாமம் போட்டிருந்த பிராமணர் வந்ததும்“ இருவரும் பேசுகிறார்கள். ஏய்டன் இங்கேத் தங்கவேண்டும் இடம் ஆய்த்தப்படுத்துங்கள் என்று சொல்லாத பட்சத்திலேயே உள்ளூர் தாசில்தார் “இன்ஸ்பெக்ஷன் பங்ளாவில் இன்னொரு தாசில்தார், அவர் மனைவியுடன் தங்கியிருக்கிறார். அவரை உடனே காலி செய்யச்சொல்லிவிடுகிறேன். நீங்க தங்கி இளைப்பாருங்க“ என்று தாமாகவே சொல்லுகிறார். 

குருட்டுத்தனமாக அதிகார மையங்களுக்கு அடிபணிந்து போவதால்தான். குடும்பத்துடன் குடியிருக்கும் தன் சக பணியாளனை நிர்தாட்சணையாக உடனே காலிசெய்துவிடுகிற யோசனையை உள்ளூர் தாசில்தார் முன்மொழிகிறார். ….

மேலும் பார்க்கலாம்….

டேனியல்

(குறிப்பு- இப்பமட்டுமென்ன வாய்தாம். வாதாடுவதில் நியாயமே இருந்தாலும். வாதாடும் வாய் எது? அதைப்பொறுத்துதானே எல்லாம் நடக்கிறது)

விமர்சனம் 2

வெள்ளையானை                                                      ஜெயமோகன்
……………………….
குறிப்பு-
என் இனமக்கள் எல்லாரும் புனிதமானவர்கள், உயர்சாதி மொத்தமும் வக்கிரம் புடிச்சவர்கள் என்று எப்போதும் ஒற்றைக்காலில் நிற்கமாட்டேன். இரண்டிலும், இரண்டும் கலந்து இருக்கிறது. இரண்டாலும் நான் தொடர்ந்து மனபலவீனம் அடைந்திருக்கிறேன். எனக்கு பிராமணியத்திலும் நல்ல நண்பர்கள் நெருக்கமாகவும், சற்று தொலைவிலும் இருக்கிறார்கள். என்சமூகத்தில்  பக்கத்திலும், நெருக்கமாகவும் பகைவர்களும், சொந்தங்களும் இருக்கிறார்கள். இத்தன்மையையுடன்தான் என்னுடைய படைப்பும், பிறரின் படைப்புகளையும் அணுகுகிறேன். இதில் விருபற்றவர்கள் என்னை நிராகரித்துபோகலாம்.
……………………………………………………………..

“சுளீரென்று சாட்டை நாக்கு எழுன்று வந்து மெல்லிய சதையை
 நக்கிச் சென்றதுபோல உணர்ந்தான் ஏய்டன்“ இந்த வாசகம் ஏய்டனும், காத்தவராயனும் சந்தித்துக்கொள்கிற முதல் உரையாடலில் வருகிறது. காத்தவராயன், வெள்ளை அடக்குமுறையாளரை நம்புகிற அளவுக்கு உள்ளூர் கங்காணிகளையும், பலம் வாய்ந்தவர்களையும் நம்பாமல் தாங்கள் படும் இன்னல்களை ஏய்டனிடம் வைக்கிற சூழலில். ஆசிரியர் ஏய்டன் சார்பாக நின்று வைக்கிற மிக அற்புதமான உவமானம். ஆனால், இந்த வாசகம் காத்தவராயனின் நியாமான வாதத்திற்கு எந்தவிதத்திலும் வலு சேர்க்கவில்லை. மாறாக நன்மை செய்ய எத்தனிப்பவர்கள் முன் எப்போதுமே துடுக்குத்தனமாக பேசுகிறவர் என்ற தொனியைத்தான் அவருக்கு உடுத்திவிடுகிறது.

ஏய்டன் கடற்கரை சாலையில் குதிரையில் போகிறார். ஒரு இடத்தில் காத்தவராயன் சந்திக்கிறார். அதற்கு முன் இருவரும் சந்தித்தது இல்லை. இருந்தாலும் ஆசிரியர் தயவால் காத்தவராயன் மீது ஏய்டனுக்கு நன் மதிப்பு கூடுகிறது. அரண்மனைக்கு அழைத்துச்செல்கிறார். ஏயடன் இருக்கையில் அமரச்சொல்கிறார். உரையாடல் தொடர்கிறது.  வாசகன் பாத்திரங்களின் வழியாக இந்நிகழ்வுகளின் உண்மைத்தன்மையை உணர்ந்துகொள்வதற்கோ, அல்லது காட்சிப்படுத்தல் மூலமாக சூழலை ஊகித்துக்கொள்ளவோ வாய்ப்புத்தரப் படவேயில்லை. இந்த இடம் மட்டுமல்ல நாவலில் அநேகமான இடங்களில் அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஏன் இப்படி அமைந்துவிட்டது என்று நானே யோசித்தேன். என் அறிவுக்கு எட்டியது நாவல் நடக்கும் காலகட்டத்தின் ஆவணங்களை அதிக அளவில் அலசி ஆராயாமல் போயிருக்கலாம், இன்னொன்று கடந்தகால கடைநிலை மக்களின் உணர்வுகளில் அனுபவப்பூர்வமாக தன்னை இணைத்துக்கொள்ளாத நிலை இருக்கலாம். அல்லது அங்கங்கு கிடைத்தத் தகவல்களை வைத்துக்கொண்டு அதிவேகமாக நிகழ்த்தப்பட்டதாக இருக்கலாம், என்பதாகத்தான் என்னால் ஊகிக்கமுடிகிறது.

ஏய்டனின் எதிர் இருக்கையில் காத்தவராயன் அமரும்போது ஆசிரியர் ‘பிராமணர்களைத்தவிர மற்றவர்கள் இருக்கையில் அமரும்போது நெளிவார்கள், இருக்கை நுனியில் தங்களை ஒடுக்கிக்கொள்வார்கள் எதிரில் இருப்பவர்கள் தங்களை மெச்சவேண்டும் என்று நினைப்பார்கள் என்கிறத் தத்துவங்களை தாராளமாக சொல்லுவார். நான் கேட்கிறேன் பல இடங்களில் கங்காணிகள் வருகிறார்கள், வியாபாரிகள் வருகிறார்கள் வெள்ளையர் எதிரில் அமரும் சந்தர்ப்பம் நாவலில் பலநேரம் வாய்க்கிறது. அப்போதெல்லாம் இந்தத் தத்துவங்கள் உதிர்த்தால் என்ன? காத்தவராயன் இருக்கையில் அமரும்போது அந்தத் தத்துவத்தை உதிர்ப்பதால், பஞ்சத்தில் செத்த மக்களின் உள்ளதுக்கங்களை, அவர்களின் பரிதாபமான சூழல்களை ஆசிரியர் உணர்ந்துகொள்ளமுடியவில்லை. இருக்காய்

இருக்கையில் அமரும் தத்துவத்தை பொதுவாக எடுத்துக்கொண்டாலும் ஆசிரியர் ஏன் ஒற்றைத்தன்மையுடன் தூக்கிப்பிடிக்கவேண்டும். மனதில் செருக்கு, எதிர் இருப்பவர்களை எப்போதும் துச்சமாக கருதுபவன். பிறரை மதியாதவன். நானே சிந்தனைப் பிரிதிநிதி.  ஆளும் தகுதி எல்லாம் எனக்கு  என்கிற மேட்டிமையினால்கூட அத்தன்மை வர வாய்ப்பிருக்கிறது அல்லவா? அப்படி இருக்க அமருவதற்கே இப்பேர்ப்பட்ட தத்துவத்தை ஒரு பிரிவுக்கு உயர்த்தியும், ஒரு பிரிவுக்கு தாழ்த்தியும் சுமத்துவது எந்தவகையில் ஏற்புடையது?……

மேலும் பார்க்கலாம்…..

டேனியல்

விமர்சனம்

வெள்ளையானை                                                                    ஜெயமோகன்

இந்த நாவலைக்குறித்து எனக்குள் எழுகிற கேள்விகளை ஏன் விமர்சனமாக வைக்கவேண்டும். அதனால் ஆகப்போவது எதுவுமில்லை என்று யோசித்தேன். எழுதிக்கொண்டிருக்கிற இலக்கியங்களால் மட்டும் என்ன நிகழ்ந்துவிடுகிறது. வேளிங்காத்தான் முள்ளுகளுடன்தான் விளைகிறது. வலுத்தவனின் அதிகாரம் சமூக நீதியாகத்தான் சற்றும் தொய்வில்லாமல் நடைமுறையில் தொடர்கிறது. எல்லாமே அதனதன் த...ொனியில், அதனதன் இடத்தில் தடையற்றதாய் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது என்ற வார்த்தைகளை ஆருதலாக எடுத்துக்கொண்டாலும், இந்நாவலில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான குரல் மருந்து கட்டுதல் என்பது வெளிப்படையான பார்வைக்குள் இருந்தாலும், அம்மக்களைக் கீழ்மைபடுத்துதலும் மறைமுகமாக இருப்பதால் அதை எனக்குத்தெரிந்த வகையில் வெளிபடுத்தாமல் இருக்கமுடியவில்லை.

ஏய்டன் என்ற அயர்லாந்து வாலிபர் மதராஸப்பட்டினத்திற்கு ராணுவ தளபதியாக வருகிறார். வந்த சொற்ப நாட்களிலேயே நாட்டின் அடித்தட்டு மக்கள் மீது கரிசனை வருகிறது. அந்த வாலிபர் ஆங்கிலேயப்படையின் கேப்டன் என்பதின் வீரியம் குறைவாகவே இருக்கிறது. மாறாக ஜெயமோகன் என்ற படைப்பாளரின் மென்மையே அப்பாத்திரம் முழுக்க ஒளிர்கிறது. கேப்டனின் ஆளுகைக்குக்கீழ் எத்தனை படைப் பிரிவு, அப்பதவிக்கான அதிகாரத்தின் வலிமை என்பதெல்லாம் மேலோட்டமாகக்கூட சொல்லத்தவறிவிட்டது என்றே நினைக்கிறேன்.

பிரிட்டீஷ் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சுகபோக வாழ்விற்காக பஞ்சத்தில் சாகும் மக்களை மேலும் கொடுமைப்படுத்துகிறார்கள். அதற்கு உள்ளூர் நிலச்சுவாண்தாரர்கள், மொத்தமாக வணிகம் செய்யும் செல்வந்தர்கள், ஆங்கிலேய அதிகாரங்களுக்கு நெருக்கமாக இருந்த பிராமணர்கள் அனைவருமே சேர்ந்து பஞ்சத்தில் அழிந்துகொண்டிருந்த மக்களைக் காக்கிறார்களா? அல்லது ராஜபக்ஷேவின் நவ நாகரீக இனவழிப்பை 1887லேயே தமிழகத்தில் செய்தார்களா? என்பதையே நாவல் சித்தரிக்கிறது. அதில் ஆசிரியரின் பங்கு எந்தளவுக்கு வெள்ளை நாகரீகத்தோடு இயந்து இருக்கிறது. லட்ச லட்சமாக பஞ்சத்தில் அழிந்தவர்களுக்காக ஆசிரியரின் நீதியுணர்ச்சி என்ன? தொண்நூறு விழுக்காடு ஆங்கிலேயரின் கலாச்சாரச்சூழல் எழுத்துதொனியில் வராமல், ஜெயமோகனைத்தவிர வேறு யாராவது எழுதினால் அதை கலைப்படைப்பாக ஏற்றுக்கொள்வார்களா?

ஏய்டனின் பேச்சுமொழியில் “டொரசாமி“ என்கிற ஒரே ஒரு வார்த்தையைத்தவிர (ஆங்கிலம் தெரியாது என்பதால் ஷெல்லியின் கவிதைகள் மற்றும் ஏய்டனின் ஓரிரு ஆங்கில வாசகத்தை விட்டுவிட்டேன்) நாவல் முழக்க ஆசிரியரின் தொனியே ஓங்கியிருக்கிறதே அது சரியா? ஏய்டனின் மன வெளிப்பாட்டை தன் இயல்போடு, நீதியுணர்வையும் மிக நீளமாக கட்டமைக்கிற ஆசிரியர். காத்தவராயனுக்கு அவர் பேச்சை மட்டுமே மிக சுருக்கமாக வைப்பது கடந்த காலத்தில் காத்தவராயனின் உண்மை நிலைதானா?

வெள்ளையானை வெளிப்படையாக ஐஸ்கட்டி, மறைமுகமாக வெள்ளை நிற ஆட்சியாளர்கள் என்பதாகத் தெரிகிறது அது ஒருவகையில் மதிப்புக்குறியதாகத் தென்படுவதால் கலைநயத்தின் குறியீடு என்றேகூட வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், பாதிக்கப்பட்டவர்களையே உள் அட்டையில் கோரம் நிறைந்த நாய்களாகச் சித்தரிப்பது சரிதானா?....

பிறகு பார்க்கலாம்...

டேனியல்

சிறுகதை,

‘அந்தத் தண்ணீ‘ 

அவள் சாத்தியப்படுத்திவிடலாம் என்கிற தொனியில்தான் சற்று அலட்சியமாகத் தொடங்கினாள். ஏனென்றால் இதற்கு முன்பு அது நடந்திருகிறது. கூட்டம் அதிகம் இல்லை. இரண்டாவது, யூ.கே.ஜீ படிக்கும் வயதொத்த பெண்பிள்ளைகள் அம்மா, தாத்தா என்று குடும்பமாக கடைசிப் பெட்டியில் ஏறினார்கள். ரயில் கடகடப்பு அதிகமாக இருந்தது. 

ஆறுபேர் உட்காரும் இருக்கையில் தாராளமாக உட்கார்ந்தார்கள். நெருக்கிக்கொள்கிற அவசியம் ஏற்படவில்லை. வரிசையாக அமர்ந்திருந்தவர்களின் இடுப்பளவு அதிகபட்சம் நாற்பதைத் தாண்டாது. வெண்தாடியுன் இரு கண் புருவ மயிர்களின் இடையில் நேர்கோட்டில் தொடுவதுபோன்று, நீளத்தில் சிறிதாக மெல்லிய சந்தனக்கோடு இட்டிருந்தார். சற்று மேலே கனத்தும் மேல்நோக்கிப் போகும்போது மெலிதாக குங்குமம் குழைத்து நடு நெற்றியில் இட்டிருந்தார்.  இந்த பிம்பம் உங்களுக்கு பிடிபடவில்லை என்றால் மெலிந்த மெழுகு எரிவதை கற்பனை செய்துபாருங்கள். நெற்றி முடிவின் மையமாக நடுவிரல் அளவிற்கு சந்தனப்பொட்டுச்  சரியான வட்டத்தில் வைத்திருந்தார். தாத்தாவிற்கு காவி உடை அணிவித்தால் சாமியார்தான். ஆனால், வெள்ளை வேட்டியும், சட்டையும் அணிந்திருந்தார். வாழ்வாதாரத்திற்கான அத்தனை தாஸ்தாவேஜ்ஜூகளும் தன் பாக்கட்டுக்குள்ளே திணித்திருந்தார். உப்பலின் முடிவில் தெரிவது ஏதோ சாமியாகத்தான் இருக்கவேண்டும். கறுப்பும், மஞ்சளும், சிகப்பும் கலந்து குறுக்கும் நெடுக்குமான ஆயுதங்களுடன் தெரிந்தது. அவர் காலுக்குக்கீழ் வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு கட்டைப்பிடிக்கொண்ட பை இருந்தது. ஏதோ ட்ரெஸ்ட்டின் பெயர் இருபக்கங்களிலும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.  

ரயிலில் கடைசிப்பெட்டிக்கு, இரண்டாவது பெட்டியின் கடைசி இருக்கைகளில் உட்கார்ந்தார்கள். அம்மாவை ஒட்டி இரண்டரை அடி அகலத்துக்கு வாசல். அந்த வாசல் அடுத்தப்பெட்டிக்கு போகும் வழியாக இருந்தது. அம்மா தெற்கு பார்த்து அமர்ந்திருந்தாள். பக்கவாட்டில் சன்னல். அம்மா வலப் பக்கமாகவும், பெரியவள், சிறியவள் நடுவிலும் இருந்தார்கள். வழக்கம்போலவே சின்னவள், பெரியவளை அடைக்கியாள்கிற செயலை செய்துகொண்டிருந்தாள். உச்ச கட்டமாக பெரியவளை கீழேத்தள்ளி அம்மா மீது தலையையும், தாத்தாவின்மீது கால்களையும் வைத்து தூங்க ஒத்திகைப்பார்த்தாள். பெரியவள் உட்கார ஆசைப்பட்டபோது, அம்மா சிறியவள் தலையை சற்று ஒதுக்கி பெரியவளுக்கு இடம் கொடுத்தாள். திடீரென்று சின்னவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ஏதோ உதித்தவள்போல அம்மா மடியில் ஏறி பின்னாக ஓடும் மரம், செடிகளின் விந்தையைப் பார்த்தாள். அம்மாவின் கைப்பிடியை விலக்கிக்கொண்டு சன்னல் அருகில் சென்று கம்பியைப் பிடித்தாள். அம்மாவின் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருந்தாலும் நொடிக்கொருமுறை குழந்தையைப் பார்க்கிறாள். தற்போது மூத்தவளுக்கு பிரச்சனை இல்லை. அம்மாவை முட்டி படுக்க முற்படுகிறாள்.  முடிந்தவரை தாத்தாவின் மீது கால்போடாமல் தன்னை ஒடுக்கிக்கொண்டு படுக்கிறாள். சின்னவள் சன்னல் அருகில் ஓடியதைப்பார்த்த தாத்தா “ஏய், பாப்பா. அந்தப்பக்கம் போகாதே“ என்று குரல் கொடுத்தார். பிறகு அவள் அம்மா பக்கத்தில் இருப்பதால், மீண்டும் எச்சரிக்கை விடவில்லை.

சற்று நேரம் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் மூத்தவளிடம் முட்டி மோதிக்கொள்ள வந்துவிட்டாள். இருவருமே சற்று நேரம்கூட சரியான கோணத்தில் நிலையாக உட்காரவில்லை. “நான் படுக்கப்போகிறேன். எனக்கு எடம் வேணும்“ என்றப்போட்டி இருந்தது. இந்த களேபரத்தில் பெரியவள் செருப்பையும், சிறியவள் ஷுவையும் கழட்டிப்போட்டார்கள். தாத்தா ஷுவை பையில் வைத்துக்கொண்டார். குனிந்து பையில் வைத்தபோது இருக்கையின் கீழ் நிறையக் குப்பைகள் சுழன்று கொண்டிருந்தது. அது விடுதலையாக, ரயில் தன் சவாரியை முடித்தால்தான் முடியும் என்று எண்ணினார். ரயில் அதிவேகத்தில் போய்க்கொண்டிருந்தது. ரயில் பயணத்தில், எதிர் இருக்கைகளில் இருப்பவர்களின் முகங்களை அதிகமான நிர்பந்தத்துடன் பார்க்கவேண்டியுள்ளது. இருந்தாலும் பயணத்தின் படியை விட்டகன்றதும் பார்த்து வந்தவர்களின் முகங்கள் எத்தனைபேருக்கு நினைவிருக்கும் தெரியவில்லை.

இரு பெண் குழந்தைகளும் தற்போதைய அம்மா வயதை எட்டும்போது நிச்சயம் மாற்றம் இருக்காது. சிறியவளுக்கு கீழ் உதடு சற்று தடித்து எப்போது கீழே விழுந்துவிடுமோ என்று இருந்தது. கடைசிவரை விழவே விழாது என்பதை அம்மாவைப் பார்த்தும் தெரிந்தது. அப்படி இருப்பது இருவருக்கும் அழகாகவே இருந்தது. சின்னவள் மூக்கு வட்டவடிவத்தில் சிறியதாக, அழகாக இருந்தது. மேற்தாடையின் பல் வரிசையின் கடவாய் பல் ஒன்று பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பது இன்னும் அழகுதான். அம்மா நாற்பதைத் தாண்டிவிட்டதால் சிவந்த முகத்தில் அங்கங்கே கறுப்பு மச்சங்கள்போல் தோற்றம் இருந்தது. அம்மாவிற்கு தலைமயிர் கிராப்செய்து சிறியவர்களுக்குரிய ஆடையை அணிவித்தால், அப்படியே சின்னவள்தான். 

ரயிலில் சிறு வியாபாரி அவித்த வேர்கடலைக்கூவிக்கொண்டு வந்தாள். சின்னவள் “அம்மா, வாங்கிக்குடுங்க“ என்று சினுங்கினாள். இரண்டாவது முறை கேட்பதற்குள் கடலை வைத்திருந்தவள் இறக்கி காகிதக்குழலைத் தயார் செய்தாள். அம்மாவும் “குடும்மா“ என்றாள். சின்னவள் தேவையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள அதிகம் கஷ்டப்படவேண்டி இருக்கவில்லை. கைக்கு கடலை வந்ததும் யாருக்கும் கொடுக்கப்போவதில்லை என்கிற தொனியில் அமர்ந்து ஒவ்வொன்றாய் கொறித்தாள். பக்கத்தில் இருந்த மூவரும் அவளையேப் பார்த்தார்கள். ஒரு வேளை யாருக்கும் தரமாட்டாளோ என்று இருந்தது. அம்மாவும், தாத்தாவும் அக்காவுக்கு கொஞ்சம் கொடும்மா என்றபோது இப்படியும், அப்படியும் தலையை ஆட்டினாள். கொடுக்கமாட்டாள் என்பது தெரிந்திருந்தால், இன்னொன்றாவது  வாங்கியிருக்கலாம். எப்படியும் சற்றுநேரத்தில் கொடுப்பாள் என்று அம்மா நினைத்தாள். 

கடலை விற்றவள் இரண்டு குழந்தை இருப்பதைப்பார்த்து ஒன்றே ஒன்று கொடுத்து பணத்தை வாங்கி அவசரமாய் நகர்ந்துவிட்டாள். அவளுக்கு விபாரத்தந்திரம் தெரியாமல் இருக்கவேண்டும் அல்லது எந்தநேரத்தில் ரயில் பரிசோதகர்கள் வந்து மொத்தமாக தன் முதலீட்டை அள்ளுவானோ என்ற பதட்டம் இருக்கவேண்டும். தாத்தாவிற்கு ஏதாவது தந்திரம் செய்து அவளிடத்தில் இருந்து கொஞ்சமாவது வாங்கிவிடவேண்டும் என்ற முணைப்பில் இருந்தார்.

 

சின்னவள் ஒவ்வொன்றாக சாப்பிட்டாள். எதிரில் இருந்தவர்களில் ஒருவர்  அக்காவிற்கு கொடும்மா என்பதுபோல் குரல் வந்தது. அதை அவள் காது கேட்கவில்லை. சற்று நேரம் கழித்து அவளாகவே ஒரு பருப்பு எடுத்துக்கொடுத்தாள். சிறிது நேரத்தில் தண்ணீர் கேட்டாள். கையிலிருந்த கடலையை தாத்தா வாங்கினார். அம்மா பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து லைட் மஞ்சள் கலர் கப்பில் ஊற்றினாள். கப்பிற்கு மூடியிருந்தது. மூடியின் ஓரத்தில் கூம்புபோல் திறந்தவழி இருந்தது. குழந்தைக்குக் குடிப்பதற்கு மிக சுலபமாக இருந்தது. பாட்டில்கூட மஞ்சளும், லேசான பச்சையும் சேர்ந்த கலரில் நீள நீளமாக வலைவானக் கோடுகளின் டிசைன் போட்டிருந்தது. 

குழந்தை கூம்பில் வாய்வைத்து உறிஞ்சினாள். நல்ல வசதியாகத்தான் இருந்தது. கழுத்து நரம்பு நிமிர்ந்து, குனியும் வேலையை மேல்மூடியின் கூம்பு மிச்சப்படுத்தியிருந்தது. அவள் விட்டு விட்டுக் குடித்தாள். வயிறு சற்று உப்பலாகத்தெரிந்தது. இந்நேரத்தில் தாத்தா சந்தர்ப்பத்தை நிறை வேற்றிக்கொண்டார். கடலையை கொஞ்சம் வாயில் கொட்டிக் கொண்டார். மூத்தவளுக்கு கொஞ்சம் தந்தார்.  சின்னவள் கப்பில் இருந்தத் தண்ணீர் முழுமையும் குடித்தாள். இரண்டு மூன்றுமுறை வெறுமனே சாய்த்துச் சாய்த்து ஊறுஞ்சினாள். இல்லை என்றானபிறகு கடலையைக் கேட்கவில்லை. அது நினைவிலும் இல்லை. தற்போது ரயிலின் வெளியில் ஓடும் பசுமைகளைப் பார்த்து லையித்து சன்னல் கம்பிகளிடம் தஞ்சம் அடைந்தாள். டீச்சர் வெள்ளை ஏடுகளில் காண்பித்த பெரிய மரங்களைத்தவிர அவள் என்னத்தை தேடப்போகிறாள். உண்மையில் கடலை பொட்டலத்தில் அதிகம் சாப்பிடவில்லை. ஆனால், இப்போது அதைக்கேட்கவும் இல்லை. பக்கத்தில் பக்கத்தில் இருந்த அடுத்தடுத்த நிலையங்கள் வரை தாத்தாதான் மென்று கொண்டிருந்தார்.

சின்னவள் ஏதோ அறிதலின் ஆவலோடு அம்மாவின் மடியில் அமர்ந்துகொண்டு, “அம்மா, அது இன்னா மரம்மா,  இது இன்னா மரம்மா“ கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். தங்கை கேட்டபோதுதான், மூத்தவள் ஓடும் மரங்களின் காட்சியைப்பார்த்தாள். திடீரென்று பார்த்ததால் எந்த மரத்தின் அடையாளத்தையும் சரியாக கணிக்க முடியவில்லை. சற்று நேரம் பார்த்தபோதுதான் பெரிய மரங்கள் ஓடும் பிம்பம் ஓரளவு ஊகிக்கமுடிந்தது. மூத்தவள் பேசினாள் “அது காடுங்க. பெரியப்பெரிய மரங்கள் இருந்தா அது காடுங்க“ என்றாள். ஆனால், சின்னவள், மூத்தவளின் பதிலை கவனிக்க மனமற்றவளாய் இருந்தாள். அம்மா சொன்னால்தான் நம்ப முடியும் என்பதுபோல அம்மாவின் பதிலை எதிர்நோக்கி இருந்தாள். ரயிலின் மேற்குவெளிக் காட்சியை மட்டுமே பார்த்தாள், கிழக்கில் பரந்திருந்த தண்ணீர் இருப்பைப் பார்க்கவேயில்லை. அம்மா ஒவ்வொரு மரமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு கட்டத்திற்குமேல் சலிப்பதாக இருக்கவே சின்னவளின் கவனத்தை திசைத்திருப்ப நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அம்மாவிற்கும், மகளுக்குமான உரையாடல் அறிந்துகொள்ளுதல், புகட்டுதல் நிலையை எட்டியிருந்ததால் அம்மாவிற்கு மாற்று யோசனையில் மனம் சீக்கிரமாகச் செல்லவில்லை. ஒருவேளை எதிர் இருக்கையில் இருப்பவர் யாரேனும் அவர்களின் செயல்பாடுகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்தால் ‘குழந்தைகளின் மனம் ஒவ்வாத ஒரு விஷயத்திலிருந்து சீக்கிரம் வெளியேறி விடுகிறார்கள். ஒன்றி விட்டால் வெளிவருவது கடினம்‘ என்று சட்டென பதில் சொல்லிவிடுவார்கள்.

அம்மா இப்போது கிழக்குப்பக்கம் பெரிய ஏரியின் பரந்த தண்ணீர் நிலையைக் காட்டினாள். சின்னவள் சட்டென கிழக்குப்பக்கம் திரும்பினாள். மேற்குப் பக்கத்தைவிட, கிழக்குப்பக்கம் ஆச்சரியம் தந்தது. இருந்தாலும் ஏற்கனவே மேற்குப்பக்கம் கொடுத்துவந்த சந்தோஷததை மறந்துவிடவில்லை. இரண்டுபக்கமும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டு வந்தாள். தண்ணீர் நிலை முடிந்தபிறகுதான் ஒருதிசைப் பார்வையில் ஒன்றினாள். மூத்தவள் நடுவாக தூங்கிவிட்டாள்.

தற்போது முன் பெட்டியிலிருந்து தண்ணீர் விற்கிறவன். “வாட்டர்.. வாட்டர்..  வாட்டர் பாக்கட். தண்ணீர்.. தண்ணீர்.. தண்ணீர் பாக்கட்“ என்று ஓசைபட கூவிவந்தான். தண்ணீர் விற்பவனுக்கு  கடந்த காலத்தில் கோர்ட் டபாரியாகவாவது போகவேண்டும் என்ற ஆசை இருந்திருக்கலாம். அவன் கூவும் ஓசைக் கேட்டதும், நிச்சயம் யாரானாலும் அப்படித்தான் முடிவுசெய்வார்கள். அம்மா இருந்த பெட்டிக்குள் நுழைந்தபோதே சின்னவள் மிக சாதுவாக “அம்மா, அந்தத் தண்ணீ வேணும்“ என்றாள். அம்மா அதை பொருட்டாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சின்னவள் தற்போது வெளிக்காட்சியைப் பார்த்தாள். ரயில் நின்றபோது பெரிய குசுபோன்ற சத்தத்தைத் தந்தது. அந்த சத்தத்திற்கு உருவம் தரவேண்டும் என்றால் வளமான, மூத்த யானை சரியாக பொருந்தும். சத்தத்தை ஊகித்தவர்கள் நிச்சயம் சிரித்தார்கள். தண்ணீர் விற்றவனின் இன்னும் சத்தமான குரலுடன் கிட்டி நெருங்கினான். சின்னவள் கேட்டதை ஏற்கனவேப் பார்த்துவிட்டதால் ஒரு பாக்கட்டை எடுத்து அம்மாவும், மகளும் பார்க்கின்ற நேரம்பார்த்து நீட்ட முற்பட்டான்.

அம்மா, கௌரவம் நிறைந்த பார்வை வெளிப்படுத்தி சின்னவளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். தண்ணீர் விற்றவன் நீட்டியக்கையை தன் கவருக்குள் வைத்துவிட்டு மீண்டும் குரல்கொடுத்துக் கொண்டே போய்விட்டான். சற்று நேரம் பக்கக்காட்சிகளில் மறந்துவிட்ட சின்னவள் மீண்டும் நாபகம் வந்தவளாக “அம்மா, அந்தத் தண்ணீ வேணும்“. என்றாள். அம்மா பதில் சொல்லவில்லை. மாறாக சின்னவளின் உடலைப்பிடித்து தன் காலுக்கு நடுவாக அணைத்துக் கொண்டாள். 

சற்று நேரங்கழித்து தண்ணீர் விற்றவனின் குரல் இல்லவே இல்லை. “அந்தத் தண்ணீ வேணும். அந்தத் தண்ணீ வாங்கிக்குடுங்கம்மா“ என்று மூன்று, நான்கு முறைக்குமேலாக திரும்பத்திரும்ப கேட்டாள். அம்மா, பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலைக்கு வந்தாள். “அந்தத் தண்ணீ வேணாம்மா. நம்மலாண்ட தண்ணீ இருக்கிது இல்ல. அதக்குடுக்கிறேன்“ 

“நம்மத் தண்ணீ வேணாம். அது நல்லாயில்ல. எனக்கு அந்தத் தண்ணீதான் வேணும் வாங்கிக்குடுங்கம்மா“ 

அம்மா, சரியாகிவிடுவாள் என்று அமைதியாக இருந்தாள். தாத்தாவும் இதை பெரியதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. எதிர் இருக்கையில் ஒருவர் கைபேசியில் இருந்தார் ஒருவர் மினி கணினியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சிலர் இருவேறு பக்கங்களின் காட்சிகளில் ஒன்றி இருந்தார்கள்.

சின்னள் சற்று சத்தமாக “அந்தத் தண்ணீ வேணுஊம். அந்தத் தண்ணீ வேணுஊம்“ என்றபோது அம்மா என்ற உறவை எடுத்துவிட்டு வெறுமனே அந்தத் தண்ணீ வேணும் என்று சத்தத்தைக்கூட்டி கத்தினாள். இப்போது வெளிக்காட்சிகளில் பார்வை செல்லவில்லை. முழுவதுமாக அந்தத் தண்ணீ கேட்பதிலேயே கவனம் இருந்தது. கோரிக்கையில் இடைவெளியில்லை.

இடையில் தாத்தா நுழைந்தார். “இதோ பார். இந்தப்பக்கம் பார்“ என்றார். அவருடையப் பேச்சு அவள் காதில் விழவில்லை, என்பதைவிட ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை எனச்சொல்லலாம். இவ்வளவு நேரம் கத்தியபோதும் அவள் கண்களில் தண்ணீர் வரவில்லை. இன்னும் அம்மாவின் மீது நம்பிக்கை இருந்தது. ஒரே குரலில் கடலை பருப்பு கையில் வந்தது நினைவில் இருந்தது. இதையும் எப்படியும் வாங்கிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது. ஆனால், இயல்புக்குமாறாக இவ்வளவு நேரம் கத்தியும் பலன் இல்லையே. தன்னுடைய வேண்டுதல் நிராகரிக்கப்படுகிறது என்கிற எண்ணம் நுழைந்தபோதுதான் அழுகை வர ஆரம்பித்துவிட்டது. இப்போது சின்னவள் கண்களில் மாலை மாலையாக கண்ணீர் வழிந்தது.

எதிர் இருக்கையில் இருப்பவர்களின் கவனம் சிதறி சின்னவள் அழும் திசையைப் பார்த்தார்கள். தற்போதைய சூழலில் தங்களால் பிறருக்கு தொல்லை ஏற்படுவதை அறிந்த அம்மா  இவ்வளவு அடம்பிடிப்பாள் என்று தெரிந்திருந்தால் அப்போதே ஒன்றிற்கு, இரண்டாகத் தண்ணீர் பாக்கட் வாங்கியிருப்பாள். விற்றவன் வரப்போகும் சூழ்நிலையை அறிந் திருப்பானோ. நாம் வேண்டாம் என்றுகூட சொல்லவில்லை. ஒரு பார்வைப் பார்த்ததும் போய்விட்டானே. சீக்கிரம் இறங்கவேண்டிய இடம் வந்துவிட்டால் போதும் என்று இருந்தது. அதற்கு இன்னும் நேரம் இருப்பதை அறிந்து சின்னவள் பிடிவாதத்தை நிறுத்துவதில் முணைப்புக்காட்டினாள்.

சின்னவள் இரக்கமற்று உச்ச நிலைகொண்டு ஓயாமல் கத்தினாள். எதிர் இருக்கையில் இருந்தவர்களுக்கு அம்மாவிடம் கொஞ்சி பேசியபோது ஆழகாய்த் தெரிந்திருந்தாள். சத்தம் அதிகமாக அதிகமாக, அவள் கீழ் உதடு தொங்கி, கீழ்தாடை பல் வரிசை மேல்தாடை பல் வரிசையைவிட முன்னுக்கு வந்து நின்று அழகற்றவளாகக் காட்டியது.

அம்மா செய்வதறியாமல் சும்மா இருந்தாள். சின்னவள் தன் ஆடையில் வரிசையாக இருந்த மூன்று அழகிய பட்டன்களை பிடித்து அறுத்து அம்மாவின் மடியில் போட்டாள். அம்மா, இனி சும்மா இருக்கமுடியாது என்று  சின்னவளை தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டு ரகசியமாக மிரட்டத் தொடங்கினாள். எதிர் இருக்கையில் இருப்பவர்க்கு தன் முகம் தெரிந்துவிடக்கூடாது. குழந்தையையும் ராட்சசி என்று நினைத்து விடக்கூடாது என்பது அம்மாவின் எண்ணம். மடியில் இருந்த குழந்தையின் தலையை இருகைகளாலும்  பிடித்துக்கொண்டு தன் வாயை அவள் காதில் வைத்து “இரு.. இரு.. நாளைக்கு உங்க டீச்சராண்டையே போட்டுக் குடுக்கிறேன். இவள் வீட்டில் அடங்கவில்லை டீச்சர். அடம்பிடிக்கிறா. சொல்பேச்சை கேட்க மாட்டேங்கிறானு. போட்டுகுடுக்கிறேன்.“ என்றாள். 

சின்னவள் சற்று உற்றுக் கேட்டாள். அந்த கவனிப்பில் நாளைக்கு பள்ளிக்கு போகணுமே என்கிற பயம் இருந்தது. நொடிப்பொழுது அமைதியானாள். அப்போது சற்று அழுகைக் குறைந்ததுபோல இருந்தது. சடாரென்று மீண்டும் கதறல் தொடர்ந்தது. 

அம்மா, சின்னவள் செய்த குற்றங்களை எல்லாம் தற்போது சொல்ல ஆரம்பித்தாள். “சரி நீ ஏன் சட்டையில் இருந்த பட்டனை எல்லாம் பிச்சிபோட்ட. தப்புதானே. அப்படி செய்யலாமா? என்றாள். 

“அது எனக்கு புடிக்கலஅ. அந்தத் தண்ணீ வேணுஊம்“ 

சற்று குரல் ஓய்வதுபோல் இருந்தால் அம்மா சின்னவளின் தலையை விட்டு விடுவதும். சத்தம் அதிகமானால் மீண்டும் தலையைப்பிடித்து தன் வாயில் வைத்து “வீட்டுக்குபோனதும் அத்தையைப் பாக்கலாம். இன்னா.“ என்று ஒரு நேரம் மிரட்டுவதும். இன்னொரு நேரம் ஆசை வார்த்தைகளை சொல்லி திசைத்திருப்ப முயற்சிப்பதும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. அம்மாவின் அடுத்தடுத்த பேச்சில் கவனமாக இருந்து தன் தேவைக்காக முரண்டுபிடித்தாலும். சில நேரம் “அத்தையைப் பார்க்கலாம், மாமாவின் காரில் போகலாம் எனும்போது“ சற்று ஏமார்ந்து தலையை ஆட்டிவிடுகிறாள்.

சின்னவள் இந்தப்பிடிவாதத்தை திட்டமிட்டேத் தொடங்கவில்லை. சற்று குரல்கொடுத்தால் கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையிலேயே, அழுவதுபோன்ற தொனியைக் கையாண்டாள். ஆனால் சந்தர்ப்பம் ஒரு போராட்டத்திற்கு ஒத்த பிடிவாதத்தைக் கட்டமைத்துவிட்டது. ஒருவேளை ‘அந்தத் தண்ணீ வேணும்‘ என்று கேட்ட முதல் குரலிலேயே வேண்டுகோளை மதித்து அம்மா சரியான பதிலை அனுசரனையாக சொல்லியிருந்தால் ஆரம்பத்திலேயே சின்னவள் பிடிவாதம் திசைதிரும்பி ஒன்றுமில்லாமல் போயிருக்கும். இவ்வளவு தீவிரம் அடைந்திருக்காது.

ஒரு குரலில் கிடைத்துவிடுகிற பொருள்கள், இவ்வளவு கதறலுக் குப்பின்பும் அம்மா சொம்மா விடுகிறாளே என்பதுதான் தாங்கமுடியவில்லை. பொருள் கிடைக்கவில்லை என்பதை விட, அம்மாவின் சும்மாயிருத்தல்தான் மேலும் ஆழவைக்கிறது. இன்னும், முடித்துக்கொள்கிற மனநிலை ஏற்படவில்லை. தணிக்கிற வழி அம்மாவிற்கு பிடிபடவில்லை. தாத்தா, அம்மாவாலேயே ஆற்றுபடுத்த முடியவில்லை என்றால் நாம் என்ன செய்யமுடியும் என்று இருக்கிறார்.

அம்மா, “சரி. இன்னொரு முறை வரட்டும் நான் வாங்கித்தாரேன்.“ 

ரயில் நின்று கிளம்பியது. உழைத்து ஓடாகிற மக்கள் விடுமுறை நாட்களில் பயணத்தை ரத்துசெய்கிறார்கள்போல. பெட்டிக்கு வரவும் இல்லை. இருந்தவர்கள் இறங்கவும் இல்லை. நேரம் ஆக.. ஆக.. அம்மாவின் மடியில் அடங்கியிருந்த சின்னவளின் கால்கள் இரண்டும் சற்று தளர்ந்தது. கால் விரல்களில் பூசிய சிகப்பு ஜிகினா நிற சாந்தின் ஓரங்கள் உறிந்து இருந்தது. தீட்டி வாரம் ஆகியிருக்கலாம். லேசாக கறுநிறம் தரித்த முத்துக்கள் அடர்ந்த கால்கொலுசின் தடதடப்புச்சத்தம் தற்போது அதிரவில்லை.

நடுவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மூத்தவள் புரண்டு படுத்தாள். இடுப்பின் அரை மிடி விலகி உள்ளாடையாய் இருந்த சிமெண்ட் நிற சட்டித் தெரிந்தது. அம்மா உடனே ஆடையை இழுத்து சரிசெய்தாள்.

சின்னவளுக்கு நம்பிக்கையற்றுப்போனது. நம் கோரிக்கை நிறை வேறுவதற்கான எந்தச் சூழலும் நடப்பதுபோல் தெரியவில்லை. வந்தா வாங்கித்தாரேன் என்றும், அதைத்தவிர்த்து கூடுதலாக பல்வேறு ஆருதல் வார்த்தைகளையும் அம்மா சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள், அவைகளில் நம்பிக்கை இல்லை. இனி கிடைத்தாலும் தனக்கு பிடிக்காததாக, அவள் விருப்பம் மாறியிருந்தது. அதனால்தான் படிப்படியாக தீவிரம் குறைந்து, தற்போது அம்மா சொல்லுகிற திசைமாற்று வார்த்தையில் கவனம் குவிகிறது. கவனம் குவிதலால் சற்று நேரம் வேறு திசையைப் பார்க்கிறாள்.  சற்று நேரம் கழித்து மீண்டும் நாபகம் வந்தவளாக “அந்தத் தண்ணீ வேணும்“ என்றாள். ஆனால், அதில் தீவிரம் இல்லை.

அம்மா ஜாக்கிறதையாக இருந்தாள். கோரிக்கை தொடங்குகிறபோதே அதற்கான நம்பிக்கைத்தரும் வார்த்தைகளை காதில் ஓதினாள். ரயிலின் ஆங்கார சத்தம் தடதடத்தது. சின்னவளின் குரல் எடுபடவில்லை. எதிர் இருக்கையில் இருந்தவர்கள் அவரவர் இயல்புக்கு திரும்பினார்கள். 

‘சின்னத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய மனமில்லாதவளா? அம்மா என்கிற முடிவில் இருந்த சின்னவள்  அம்மாவின் மடியில் மெல்ல கண் மூடினாள். ரயிலின் வேகம் குறைந்து, இடித்து நிற்கும்போது குளுங்கிய குளுங்களில் சின்னவள் கண்கள் திறந்தது. திறந்தபொழுதில் இவ்வளவு நேரம் தான் போராடிய போராட்டம் நினைவு வந்தது. இருந்தாலும் எந்த முரண்பாட்டையும் சொல்ல முடியாமல் அமைதியாக இமைகளை மூடினாள். 

டேனியல்