கவிதை,

முகத்தின்  நகல்

அம்மா மேல் அண்ணத்தில்
சற்று நீண்ட
வெளிர் நிற பல்
உனக்கு எத்தனை அழகாய் இருந்தது.

பச்சை மிளகாய், சற்று உப்பு
கேழ்வரகின்  
பச்சைக்கதிர்களை உதிர்த்து
அம்மியில் அரைத்த
உன் ஆள்காட்டி விரலைச்
சூப்பியபோது
கண்சிமிட்டி கண்சிமிட்டி
உன் முலைப்பாலை ருசித்த
மகிழ்வு இருந்ததம்மா

என் பசியைத் திசைதிருப்ப
இடது கன்னத்தை 
கடித்து முத்தமிட்டபோதும்
முந்தி அழுந்திய
உன் ஒற்றை பல்லின் பதிவை
நோவாக
நான் உணரவேயில்லையம்மா

அம்மா,
மலைகளில் புதைந்த செல்வம்
காடுகளின் விரிந்த செழுமை
பனிகளின் மென்குளிர்ச்சி என்பதை
உணராத பால்யத்தில்
உன்னை இழந்திருக்கிறேன் என்பது
இப்பொழுது புலப்படுகிறது

 நகல் ஏதுமற்ற நிலையில்
உன் முகம் எப்படி இருந்ததென்று
திரும்பத் திரும்ப நினைவுகூறுகிறேன்.
அப்பொழுதெல்லாம்  படிய வாரிய
கறுத்த மயிர்களில்
ஒன்றிரண்டு வெள்ளை மயிர்களும்
மென் கறுப்பில்
கோபம் அறியாது
சாந்தம் வழியும் முகத்தில்
வெளிர் நிற
நடுப்பல்லின் அழகையுந்தான்

என் கண் கண்டெடுக்கிறதம்மா.

ஜேடி