கவிதை

                                          அறுவடை செய்கிறது

சோம்பேரியான
பொறுக்கிச்சமூகம்
என் பாட்டனின் அப்பனுக்கு
திண்ணை ஈந்திருந்தால்
கற்று
இருமாந்த இரவில்
தினவு எடுத்த அவன் குறி
பாட்டியின் குகை கண்டிருக்கும்

அதிலிருந்து வடிந்த
என் பாட்டனின் மூளை
சற்று முறுக்குடைந்து
திறவுகோலினுள் ஓரத்தில்
கோணிக்குள் அமைந்திருக்கும்

அதிலூர்ந்து கசிந்து
அருஞ்சுவை மெருகேறி
அப்பனுக்கு அர்ப்பணிப்புக்கூடி என்னை
அழகின் ஊட்டிக்கோ, ஆலப்புழைக்கோ
அரிச்சுவடிக்கு அனுப்பியிருப்பான்

தாய், தத்தித்தத்தி நடந்தபோதே
தலயணை காவியங்களை
விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டே
தந்திரமாய் ஊட்டியிருப்பாள்

உலகத்தைப் பொருட்படுத்தாததால்
கொட்டிக்கிடக்கும் என்நேரத்தில்
தாஸ்தாவெஸ்கியையும், டால்ஸ்டாயையும்
அன்னாந்துப் பார்க்காமல்
அதன் மூல மொழிகளில்
நுழைந்துப் பிழிந்திருப்பேன்

அதனை ஒத்திராமல்
சுவை மிகுந்து வடிய
இருமடங்காய் கொடுத்திருப்பேன்

தற்போது
குருடன்
தன் மனைவியை கவிச்சியாகவும்
முடவன் தன் கால் சட்டைக்குள்
கழிந்துவிடுவதுபோலவும்
என் கண்ணீரை எழுதும்போது
கண்ணீருக்கு ‘ன்’னகரத்தையும்
மலத்துக்கு ‘ள்’ளகரத்தையும்
போட்டு எழுதுகிறேன்
வீரியமாய்
அறுவடை செய்கிறது சமூகம்.

ஜேடி