கவிதை

 குருட்டாட்டம்


கண்களைக் குருட்டாட்டம்
காட்டுகிறது இருள்
நீயோ
அதற்குள் நீச்சலடித்து வருகிறாய் 
கண்கூசாத ஒளியை உமிழ்ந்து
இறக்கைத் தெரியாத மின்மினியாய்


உலை  இல்லாமலே
குட்டி விளக்குடன் வருகின்றாய்
அது  கண்களைக் கூசச்செய்யவும் இல்லை
மனதுக்குப் பிடித்தமானபடி இருக்கிறது
உன் பய்னதராத வெளிச்சம்
இருந்தாலும்
ஏற்றுக்கொள்வேன்  இரவுமுழுதும்.

விடிந்தபொழுது
உன் தோளில் சாய்ந்தபடியே
நான்
மரணிக்க வேண்டும் என்ற வார்த்தையை
என் வாயினால் வரவழைக்க
நீ ஆசைப்படுவாய்


இரு இறக்கையும்  
சமநிலைச் செயல் குறையோடு
எந்தப் பறவை இலக்கை எட்டிவிடமுடியும்
நீ சொல்லும் காதலில்
மின்மினியின் ஒளிகூட இல்லாமல்
அடிக்கடி குருட்டாட்டம்
தலைகாட்டுகிறது எனக்கு.


எமி